Til baka á aðalsíðu

Netfang höfundar

Mín skoðun

8. desember 2009
Leó M. Jónsson:
Umhverfisfasistar er furðulegur söfnuður. Þeir börðust með kjafti og klóm gegn hagnýtingu kjarnorku til orkuframleiðslu og tókst, á sínum tíma, með lygum að æsa bandarískan almenning til andstöðu við kjarnorkuvæðingu rafmagnsiðnaðarins. Afleiðingin er miklu meiri mengun í Bandaríkjunum nú en ella. Kanadamönnum tókst með skipulagðri upplýsingamiðlun að koma í veg fyrir að umhverfisfasistum tækist að stöðva kjarnorkuvæðingu rafmagnsframleiðslunnar. Kanada er því í betri málum með sína orkuframleiðslu og mengunarmál en Bandaríkin. Evrópuríkjum, svo sem Frakkland og Svíþjóð o.fl. hefur tekist að halda aftur af umhverfisfasistum og framleiða nú um og yfir 40% af allri sinni raforku með kjarnorku og með miklu minni mengun en þjóðir austar í álfunni sem brenna stein- og brúnkolum til framleiðslu á raforku. Um 70% af orkuþörf Íslendinga er fengin með fallvötnum og jarðvarma. Hjá okkur mun kjarnorka, að öllum líkindum, taka við af fallvötnum til raforkuframleiðsla - rætist sú spá að jöklar hverfi.
Umhverfisfasistar hafa með áróðri, hindurvitnum, þekkingarskorti og ofstæki beinlínis aukið mengun lofts, láðs og lagar. Hefði verið hlustað á vísindamenn í stað þessa skríls og farin sama leiðin og Kanadamenn og Svíar fóru, þ.e. að nýta kjarnorku í stað þess að banna hana, væri núverandi staða Bandaríkjamanna í loftslagsmálum miklu mun betri.Óhappið í kjarnorkuverinu á Three Mile Island 1979 var minniháttar en ýkt og blásið út af fjölmiðlum og kynt rækilega undir af umhverfisfasistum.

Umhverfisfasistar hafa falsað og ýkt ástandið í loftslagsmálum, t.d. logið því að hnatthlýnun hafi orðið sl. 10 ár - sem er rangt (sjá vef Veðurstofu Íslands). Þetta er hópur atvinnumótmælenda sem lifa á hræðslu sem þeir skapa með áróðri. Þeir hafa stuðlað að aukinni mengun en ekki minnkað hana og nú er sá árangur að koma betur í ljós en áður. Í aðdraganda umhverfisráðstefnu (kjaftaþings), sem mun standa núna í desember í Kaupinhöfn, er ljóst að ætlast er til þess að vanþróuðu ríkin í Austur-Asíu og Afríku og fátæku löndin í Suður-Ameríku borgi þá botnlausu mengun og sóðaskap sem gert hefur íbúa Vesturlanda og Norður-Ameríku ríka með orkuframleiðslu, byggða sóun eldsneytis, síðan í iðnbyltingunni á miðri 18. öld. Iðnríkin hafa byggt upp auðsæld með rányrkju á sjó og landi og ótrúlegum sóðaskap við brennslu á kolum, mó, trjáviði og olíu til raforkuframleiðslu. Nú þegar þau hafa efnast og vaxtarverkir og meltingartruflanir vegna ofátsins, sem stórspillt hefur umhverfi þeirra og annarra, skal loks kippt í taumana: En það á ekki að gera í eigin ranni heldur skal nú koma í veg fyrir að vanþróuðu og fátæku ríkin í veröldinni, - fólkið sem sveltur, geti orðið sjálfbjarga með tækniþróun. Það á að banna þeim að framleiða raforku með brennslu - Það fólk á nú að koma til Kaupinhafnar og samþykkja að draga úr losun á þessum og hinum efnum, vegna þess að ríku þjóðirnar, undir áhrifum frá umhverfisfasistum, ætla nú loks að fara að taka til hjá sér. Svo heldur þessi pólitíski skríll og fasistafíflin, sem flykkjast til Kaupinhafnar á einkaþotum og á lúxusfarrýmum og aka um í límósínum (til að kóróna mengunina/sóunina), að Þriðji heimurinn hljóti að vera þeim sammála - því það sé vá fyrir dyrum! Það verður aldrei enda væri þá réttlætiskennd venjulegs fólks á Vesturlöndum verulega misboðið. Byrjum á því að veita 3. heims löndum aðgang að matvælamörkuðum í Evrópu. Það myndi lækka himinhátt, niðurgreitt, matvælaverð, losa iðnríki við of dýra og óþarfa bændur og gefa 3ja heims landbúnaði, sem er illa nýttur, eðlilega möguleika til að auka lífsgæði almennings bæði heima fyrir í Afríku og á Vesturlöndum. Engin von er til þess að stórþjóðirnar komi sér saman um að hætta rányrkju auðlinda Þriðja heimsins en hana tryggja þeir í skjóli styrjalda. Bandaríska CIA þykist, með hnattavæddu njósnakerfi af fullkomnustu gerð, geta lýst upp í rassgatið á öðrum hverjum Bandaríkjamanni en er lífsins ómögulegt að finna Osama bin Laden - útilegumann í fjöllum á landamærum Afganistans og Pakistans. Auðvitað yrði það stórslys ef karlfjandinn fyndist og til öryggis er verið að breyta ástæðu stríðsins í Afganistan í hættu sem sögð er stafa af Talibönum - því stríðið þarf að halda áfram þar til Haliburton (fyrirtæki Dick Chaneys) og fleiri hafa lokið við að kortleggja olíubirgðirnar undir Afganistan og tryggja aðgang að þeim með spillingu í stjórnkerfinu. Og því mun ekkert lát verða á sirkusnum. En það verður mikið brennivín drukkið í Kaupinhöfn í desember!

22. nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Sú var tíðin að menn stofnuðu fyrirtæki á Íslandi utan um einhverja góða hugmynd eða þekkingu sem talin var markaður fyrir. Í flestum tilfellum lögðu stofnendur aleigu sína undir því ekki var um aðra fjármögnun að ræða, hvorki þolinmótt lánsfé né sölu hlutabréfa á almennum markaði. Rekstrarfé var oftast fengið með skammtímalánum (víxlum) og mátti lítið út af bera til að vandræði sköpuðust. Fjöldi íslenskra frumkvöðla sem urðu gjaldþrota og eyðilögðu líf sitt og fjölskyldna sinna á þennan hátt er legíó. Frá því nýtt fyrirtæki hóf starfsemi varð einn af höfuðþáttum í rekstri þess daglegur bardagi við opinbera aðila og þess voru dæmi að sjálfur fjármálaráðherrann legði öflugt verktakafyrirtæki í einelti þar til tókst að knésetja það. Enginn veit hvers vegna - þetta var einhvers konar pólitískt sport sem tíðkaðist fram undir aldamót. Einungis glæpamenn sluppu frá gjaldþrotum öðru vísi en slyppir og snauðir - og margir þeirra andlega skaðaðir fyrir lífstíð.
Eitt furðulegasta fyrirtæki sem stofnað hefur verið hérlendis, Íslensk erfðagreining, er nú komið í greiðslustöðvun (eða var það Decode sem mun vera móðurfélagið?) eftir að hafa tapað hrikalegum upphæðum hvert einasta ár sem það hefur verið starfrækt. Taprekstri ÍE hefur alla tíð verið stjórnað af einum og sama manninum, forstjóranum Kára Stefánssyni. Eina skýringin á því hvers vegna ekki var skipt um forstjóra, ef trúa má fjölmiðlum, er sú að hann er jafnframt stærsti, eða einn af stærstu hluthöfum fyrirtækisins - hann var sem sagt alltaf að tapa prívat og persónulega!
Hvergi hef ég getað fundið nein skráð einkaleyfi í eigu þessa merkilega fyrirtækis þótt þar séu sagðir hafa unnið færustu sérfræðingar heims frá fyrsta degi.

Í fjölmiðlum hef ég hvergi séð þess getið að forstjórinn sé á flæðiskeri staddur fjárhagslega - þvert á móti er hann sagður sterkefnaður maður þrátt fyrir uppgjöf fyrirtækisins - og hlýtur maður að dáðst að því. Í bók, sem skrifuð var um forstjórann (Kári í Jötunmóð), er ýjað að því að hann hafi aldrei lokið fullgildu (bóklegu og verklegu) prófi í læknisfræði. Ritstjóri Læknablaðsins var rekinn á sínum tíma fyrir að birta grein eftir lækni þar sem bornar voru brigður á gildi lækningaleyfis forstjórans. Þegar forstjórinn hljóp í skarðið sem afleysingalæknir á sjúkrahúsi í Reykjavík fullyrti sami læknir að það væri hneyksli.

Fleira er furðulegt við uppgjöf Íslenskrar erfðagreiningar því aldrei í manna minnum mun fyrirtæki í einkaeigu hafa notið jafn mikillar opinberrar fyrirgreiðslu. Pólitíkusar, á landsmála- og sveitarstjórnarsviði, og allt upp í ráðherra, bókstaflega fórnuðu sér fyrir málstað þessa fyrirtækis (auk þess að veita því opinbera fyrirgreiðslu, bankalán án tryggingar og fleira. En allt kom fyrir ekki; aldrei varð hagnaður af rekstri þessa hátæknimusteris útrásarinnar - bara tap. Endalaust tap! Megi draga lærdóm af ævintýrinu er hann sá að ekki sé hægt að reka þekkingariðnað á Íslandi, jafnvel þótt allt sé gert sem mannlegur máttur megnar og þrátt fyrir að stjórnendur séu haldnir einstakri meirimáttarkennd. Ljósið í myrkrinu er að forstjórinn missti ekki aleiguna. Hann mun, meira að segja, stýra nýju fyrirtæki sem reist verður á rjúkandi rústunum og, af viðtölum við hann í fjölmiðlum að dæma, hefur hann ekki beðið tjón á sálu sinni, - nema síður sé!

19. nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Það þurfti um 1000 siðblinda græðgistryllta landhlaupara og slangur af klikkuðum pólitíkusum til að gera þessa hlægilegu, rígmontnu dvergþjóð, sem hélt hún væri einhvers virt vegna menningar, að alþjóðlegu fífli. Þessar 300 þúsund hræður montuðu sig af ríkidæmi sem fólst ekki í öðru en yfirstétt sem skorti allt nema fé og gat rekið við í gegn um silki. Vitlausasti utanríkisráðherra í Evrópu trúði því í raun og veru að þessar 300 þúsund hræður ættu erindi í Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna! Bara sú firra lýsti slíku stórmennskubrjálæði að útlendingar gátu hlegið að okkur með öllum kjaftinum, eins og þeir sögðu vestfirðingar.
Þegar ríkidæmið reyndist ekki annað en glæpamennska, kjaftaglamur og sjónhverfingar fengum við að reyna þau gömlu sannindi að sá sem er blankur á fáa vini. Að við ættum innhlaup hjá frændþjóðum í Skandinavíu reyndist viðhafnarlygi þegar á reyndi. Aldrei hefur það verið ljósara en nú að við erum í NATO sem ginningarfífl.
Varnarlið (Bandaríkjanna) pillaði sig á brott strax og Sovétríkin höfðu runnið sitt skeið.
Ég kaus núverandi forseta á sínum tíma. Nú skammast ég mín fyrir þessa fígúru og er orðinn sammála Hannesi Hólmsteini og kó um að þetta embætti eigi að leggja niður hið snarasta - ekki einungis vegna þess að það sé óþarft heldur einnig og ekkert síður vegna þess að það er vond auglýsing fyrir 300 þúsund stropaða asna hér norður í rassgati.
Við eigum að segja okkur úr Norðurlandaráði. Aðild að því þjónar engum tilgangi öðrum en að halda spilltum pólitískum skríl uppi á lúxushótelum á kostnað almennings. Sama gildir um NATO - við eigum að segja okkur úr því strax. Til að koma í veg fyrir að pólitíkusar, sem hafa beinar tekjur (dagpeninga og lúxusflakk), geti tafið málið, þyrfti að fara fram þjóðaratkvæðagreiðsla um úrsögn úr Norðurlandaráði og NATO - ekki einungis til að spara skattgreiðendum óheyrilegan kostnað heldur einnig til að rassbrend þjóðin geti sýnt að hún er ekki svo skaplaus að láta hafa sig að fífli án þess að berja frá sér.
Við eigum að leggja utanríkisþjónustuna niður eins og hún leggur sig - loka hverju einasta sendiráði - jafnvel þótt tífalda þyrfti rýmið á Vogi. Kostnaður af því yrði aldrei nema skítur á priki miðað við það sem kæmi inn fyrir sölu á fasteignum erlendis og sparaðist í rekstrarkostnað einskisnýtra sendiráða. Sé þess þörf má alltaf semja við Litháa um hagsmunagæslu - enda eiga þeir sameiginlegt með okkur Íslendingum að vera eins konar ,,Nigeríumenn" Norðursins.

10. nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Ég var liðléttingur á strandferðaskipinu Esju tvö sumur og fór einn túr veturinn 1959 - en ég var þá á milli skóla. Komið var til Vestmannaeyja síðdegis 18. febrúar að austan og haldið til Reykjavíkur eftir stutt stopp. Á kajanum í Eyjum hitti ég Helga Vattnes Kristjánsson, strák á mínu reki sem hafði verið með mér á Esjunni um sumarið en var nú aðstoðarmaður í vél á vita- og varðskiptinu Hermóði, sem lá þarna við bryggju og verið var að gera klárt fyrir siglingu til Reykjavíkur. Ekki hvarflaði að manni hvað beið okkar á Esjunni á leiðinni fyrir Reykjanes og Stafnnes. Hermóður, sem fór frá Eyjum hálftíma á eftir okkur, sökk með allri áhöfninni (12 manns), að því virtist án þess að ráðrúm gæfist til að senda út neyðarkall. Frystiskipið Vatnajökull, sem við mættum úti fyrir Höfnum, sendi út neyðarkall. Ég ætla ekki að lýsa djöfulganginum á leiðinni frá Reykjanestá og fyrir Garðskagann, maður bara hélt sér þar sem maður gat og var staddur. Ekki man ég hvað þetta tók langan tíma en mun hafa vera með versta sjólagi á þessari leið sem gerist og ætla ég ekki að lýsa því frekar. En á meðan á þessum ósköpum stóð hvarflaði það aldrei að mér við kynnum að vera í lífshættu - það var ekki fyrr en seinna sem það varð manni ljóst: Manni fannst maður öruggur vegna þess að í brúnni var Guðmundur Guðjónsson skipstjóri við stjórn; maður sem áhöfnin treysti fullkomlega.

Seinna bjó ég í Svíþjóð um árabil og hef fylgst nokkuð með sænskum stjórnmálum. Nýlega fylgdist ég með viðtali við Frederik Reinfeldt, forsætisráðherra Svía, í beinni útsendingu í sænska sjónvarpinu. Umræðuefnið var fyrirhugað kjör forseta ES og væntanleg loftslagsráðstefna í Kaupinhöfn nú í desember. Sænskt atvinnu- og efnahagslíf á nú við mjög alvarlega erfiðleika að glíma. Ég tók eftir tvennu í þessu viðtali: Sænski forsætisráðherrann var í fullkomnu jafnvægi, talaði hiklaust og skýrt og maður var fróðari eftir að hafa hlustað á svör hans við spurningum viðkomandi fréttamanns. Ég hugsaði með mér hve mikils virði það væri fyrir Svía að hafa svo trausta forystu þegar hart væri í ári.

Forsætisráðherra okkar hefur logið að okkur stanslaust síðan hún tók við þessu starfi sem hún veldur ekki (Péturslögmálið). Innantóm loforð, slagorðaglamur, viðhafnarlygi (Skjaldborgin), hik, tafir og ruglandi hafa einkennt vinnubrögð hennar.Þegar hún talar í suður tala ráðherrar í norður; hún ryðst um eins og naut í flagi og kann greinilega hvorki samráð né að deila ábyrgð sem skilur fúskara frá fagmanni í stjórnun. Aldrei er maður nokkru fróðari um nokkurn skapaðan hlut eftir að hafa hlustað á hana tjafsa. Fyrir nokkrum dögum mátti fylgjast með henni í ræðustól á Alþingi þar sem hún sagðist ekki getað svarað því núna hvort stjórn hennar myndi standa við gefið loforð (Skjaldborgin) um að hækka persónuafslátt um 2000 krónur! Íslenskur almenningur hefur fulla áðstæðu til að vera bæði skelkaður og kvíðinn: Það er hálfviti í brúnni.

4. nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Það fer óneitanlega um mann hrollur við að sjá Össur Skarphéðinsson auglýsa rafbíl. Á það að vera næsta pólitíska sjónhverfingin - næsta dellan eftir að pólitíska vetnisbíla-ruglið er liðið undir lok?
Einhverjir braskarar ætla að reyna að ljúga rafbílum inn á almenning. Til þess á að byggja upp einhvers konar hleðslunet og með því á að sannfæra almenning um að hag hans sé borgið með rafbíl. Til að ljúga ekki of miklu í einu ætla rafbílapostular að einbeita sér að Reykvíkingum - agnið er mengunarvörn og ódýr raforka (hvenær hefur raforka verið ódýr hérlendis nema niðurgreidd?). Þegar reynt er að ljúga rafbílum inn á almenning er alltaf gefið í skyn að drægni þeirra á hverri hleðslu sé alltaf að aukast. Það er kjaftæði - rafhlöður eru enn allt of frumstæðar til að nokkur glóra sé í rafbílum í stað venjulegra fólksbíla. Það er t.d. athyglisvert að alltaf þegar talað er um drægni rafbíls er ekki gert ráð fyrir að notkunin innifeli upphitun eða kælingu eins og í venjulegum bílum en við það minnkar drægnin um allt að þriðjungi. Jafnvel fullkomnasti rafbíllinn á markaðnum nú kemst varla vegalengdina Reykjavík - Leifsstöð - Reykjavík með farþega og farangur nema óupphitaður. Og komist hann til baka þarf að hlaða geymana í 4 klst. áður en hægt er að nota farartækið. Toyota Prius er tvinnbíll (rafmagn og bensín) og sem slíkur virðingarvert frumkvæði Toyota. Toyota ábyrgist rafgeymana (sem vega nokkur hundruð kg.) og rafdrifsbúnaðinn í 8 ár. Prius er sparneytinn bíll miðað við stærð en hins vegar er deilt um hve vistvænn hann sé þegar öllu er til skila haldið. Ástæðan fyrir því að Prius selst ekki meir en raun ber vitni - þrátt fyrir sparneytni er að eigandinn situr uppi með verðlausan og óseljanlegan bíl eftir 8 ár - enginn með peruna í lagi færi að kosta nýjum rafgeymum upp á 8 - 10 ára gamlan Prius.

Bæði Landsvirkjun og Orkustofnun hugðust sýna gott fordæmi með því að nota rafbíla í Reykjavík. Bæði fyrirtækin keyptu árið 1998 Peugeot 106 Electric með Nikkel-Cadmíum-rafgeymum sem knúðu bílinn með 120 V. Ending rafgeymanna reyndist skemmri en gert hafði verið ráð fyrir og 2004 hugðist Landsvirkjun endurnýja rafgeymana. Þá kom í ljós að umboðið setti upp 35 þúsund evrur fyrir geymasettið. Eftir talsvert strögl fékkst verðið lækkað í 25 þúsund evrur - en það er svipað og Peugeot-rafbíll kostaði nýr 1998. Þessi Peugeot-rafbíll Landsvirkjunar hefur því staðið ónotaður síðan árið 2004. Því miður er svipaða sögu að segja af öðrum tegundum rafbíla - þeim er logið inn á kaupendur sem eru veikir fyrir ,,umhverfisvænu ímyndinni" en endingin er 1/3 af endingu venjulegs fólksbíls og framleiðendur okra gegndarlaust á lélegum rafhlöðum af frumstæðri gerð. Fagurgalinn um að stöðug þróun hafi verið og sé í rafhlöðum á við farsíma en ekki rafbíla. En nú ætla pólitíkusar að reyna að ljúga því að okkur að rafbíllinn sé handan hornsins (rétt eins og vetnis-fólksbíllinn um árið).

17. október 2009
Leó M. Jónsson: Ég las á spjallrás þar sem Daewoo-bílum var ekki borin góð sagan og þjónusta umboðsins sögð afleit. Um bíla verða alltaf skiptar skoðanir og virðist litlu skipta hver tegundin er (meira að segja Fiat selst). Ég man ekki hvort það var á sömu spjallrás sem fullyrt var að Chevrolet-fólksbílar, sem eru á markaðnum hérlendis, væru gömul Daewoo-hönnun sem fengið hefði andlitslyftingu og væru jafn lélegir. Ég er ekki einn um að vera á öndverðri skoðun. Ég tel að Daewoo hafi verið og séu betri bílar en sumir mun dýrari bílar af sambærilegri stærð. Eftir reynsluakstur Nubira 1600 Wagon 1998 fullyrti ég í tímaritinu Bílnum að enginn stationbíll af sambærilegri stærð hefði jafn góða aksturseiginleika. Það álit mitt hefur ekki breyst eftir að hafa átt Nubira Wagon í nokkur ár. Bilanatíðni og reksturskostnaður hefur reynst vel undir meðaltali (nú kominn í 180 þús. km). Ég bendi á að 1998 var Opel Vectra Station með 1600-vél mun dýrari bíll. Bilanatíðni Opelsins og rekstrarkostnaður hefur reynst langt yfir meðaltali. Leitun hefur verið að verri varahlutaþjónustu en fyrir Opel. Ég tel Daewoo vera betri bíl en Opel og er þó ýmislegt skylt með þessum tegundum. Fá má nýja stýrisvél í Daewoo 2001 fyrir 120 þús. Rafstýrisvélin í Opel, sem er ónýt þegar hún bilar, kostar hins vegar um 400 þúsund íkomin!
Chevrolet-fólksbílarnir sem nú eru fluttir inn frá Kóreu eru ekki sömu bílar og hannaðir og smíðaðir voru af Daewoo á sínum tíma þótt þeir séu framleiddir í fyrrum Daewoo-verksmiðjum í Suður-Kóreu. Að undanskildum Chevrolet Captiva-jepplingnum eru Chevrolet-fólksbílarnir ódýrari og lakari að gæðum en Daewoo-fólksbílarnir voru á sínum tíma. Nægir í því efni að benda á umsagnir sérfræðinga og eigenda í Bretlandi, t.d. www.topgear.com og fleiri. Í Bretlandi er Chevrolet með ódýrustu fólksbílum og bera umsagnir keim af því. Hérlendis eru þessir bílar hlutfallslega dýrari en í Bretlandi enda Chevrolet þekkt gæðamerki í augum Íslendinga en ekki í augum Breta. Því er viðbúið að verðfallið á Chevrolet-fólksbílunum verði mikið og að þeir verði jafnvel erfiðari í endursölu en Daewoo var/er - og er þá miklu til jafnað!
Öðru máli gegnir um Chevrolet Captiva jepplinginn. Hann er ekki ódýr enda mun vandaðri að allri gerð heldur en Chevrolet-fólksbílarnir enda ætlaður jafnframt fyrir bandaríska markaðinn. Hann hefur það einnig umfram fólksbílana að vera skemmtilegur í akstri og með aksturseiginleika sem eru jafnir eða fremri öðrum jepplingum. Kvartað hefur verið undan lakkskemmdum, t.d. að lakk hafi gefið sig á afturhleranum á ábyrgðartímanum (sem umboðið hefur bætt). Bílar eru ekki lakkaðir með tilliti til þess að vera notaðir í saltroki eins og hér gerist víða og því skemmist lakk á fleiri tegundum bíla án þess að tegundin sé rökkuð niður sem drasl. Sem dæmi bendi ég á ryðtaumana sem sjá má niður úr hurðarhöldunum á hvítum nýlegum Toyota Avensis eða upphlaup á afturhlera Honda CR-V og Suzuki Grand Vitara - og ekki teljast þeir ódýrt drasl! Alla bíla þarf að ryðverja með bóni. Þeir sem hvorki tíma né enna að bóna bíl mega eiga von á lakkskemmdum á 4.eða 5. ári - sama hve fín tegundin þykir.

2. ágúst 2009.
Leó M. Jónsson: Smásaga.

Ég var á leiðinni heim að norðan, en ég bý suð-austan Keflavíkurflugvallar. Akandi eftir þjóðvegi 44, kominn ofan af Þrívörðuhæð þar sem sést til Hafna og aðflugslínan liggur yfir Hafnaveginn, sé ég endalausa röð lendingarljósa í austri og fyrsta Antonov-risaþotan kemur yfir til lendingar. Ég hélt mig hljóta að vera að dreyma. Hinkraði við þar til 18 dökkgráar Antonov-risaþotur höfðu komið inn yfir veginn og lent - og samt virtist röð véla á aðflugslínunni endalaus. Og allt í einu voru 5 risastórar þyrlur komnar í loftið og stefndu á Reykjavík. Þá hélt ég heim. Á íslensku sjónvarpsstöðvunum var einungis stillimynd með eftirfarandi texta: Áríðandi tilkynning á Lýðvarpinu FM 100.5.

Á Lýðvarpinu mátti heyra eftirfarandi tilkynningu: Rússland hefur tekið að sér varnir Íslands. Ísland hefur sagt sig úr Varnarbandalagi vestrænna þjóða, NATO. Landstjóri hefur verið settur. Hann er Ástþór Wium Magnússon. Vald landstjórans er ótakmarkað. Rússnesk herlögregla hefur tekið við allri löggæslu á Íslandi. Skrifstofum Ríkislögreglustjóra hefur verið lokað og starfsfólk sent í "dítox" hjá Jónínu. Frekari upplýsingar og leiðbeiningar eru á Vefsjónvarpsstöðinni AWM (www.awm.isvet).

Ég finn ISVET á Netinu. Þar er greinilega nýhafið viðtal við Ástþór (nú landstjóra, sé mig ekki að dreyma) og Evu Joly (rannsóknarlögmann) og Vladimir Moerkowski (hershöfðingja) og þeim til aðstoðar eru tveir túlkar. Ástþór er spurður hver hafi verið aðdragandinn að þessum atburðum. Hann segir það hafa verið bankahrunið, mótmælin á á Austurvelli, afsögn stjórnar Geirs Haarde, ný stjórn Jóhönnu Sigurðardóttur og opnun "Dítox-stöðvar Jónínu Benediktsdóttur á Keflavíkurflugvelli. Spurður hvort Steingrímur Sigfússon og Svavar Gestsson hafi haft milligöngu segir Ástþór alveg ljóst að svo hafi ekki verið - hins vegar hafi nefndir kumpánar verið 2 efstu menn á lista sem Rússar hafi afhent yfir þá sem fluttir skuli austur í Eskjó-Gulag þar sem verið sé að gangsetja vinnubúðir að rússneskri fyrirmynd.
Spurður að því hver hafi verið tengiliður Rússa gagnvart honum varðandi landstjórnina telur Ástþór ekki tímabært að svara því, að svo komnu máli. Ásþór bætir því við að Reykjavíkurflugvelli, flugbrautum Keflavíkurflugvallar og sendiráðum Nato-ríkja hafi þegar verið lokað. Útrásarvíkingum sé verið að smala saman og koma í "dítox" hjá Jóníu - það sé einungis fyrsta skrefið í sérstakri meðferð. Rússneskar hersveitir séu að safna saman þingmönnum og ráðherrum, núverandi og fyrrverandi stjórnar og flytja austur í Eskjó-Gúlag. Spurður hvort það lið verði ekki "dítoxað" áður segir Ástþór landsstjórnina ekki hafa fengið nein fyrir mæli um slíkt (þá hallar rússneski hershöfðinginn Moerkowski sér að öðrum túlknum sem svo hallar sér að Ástþóri) - já , ... segir Ásþór - hann Moerkowski skilur talsvert í íslensku eftir að hann starfaði við rússneska sendiráðið hér áður fyrr, - en hann vill að það komi fram að stjórnmálamennirnir muni "dítoxast" sjálfkrafa fyrir austan þegar þar að kemur, samkvæmt sjálfvirku rússnesku aðferðinni, enda hafi landstjórnin ekki viljað bera ábyrgð á þeirri mengun sem af hefði getað hlotist hér sunnanlands.

Í því að spyrillinn snýr sér að Evu Joly kynnir hann hana sem einn af helstu hugmyndafræðingum að baki yfirtöku Rússa. Joly brosir breitt og segir það vera orðum aukið - hún hafi einungis kynnst íslenskum málefnum í gegn um vinnu sína sem ráðgjafi ráðvilltrar ríkisstjórnar. Hún segir að það eigi ekki að vera neitt leyndarmál að á bak við þetta vel heppnaða "kupp" sé kjarnorkukonan Jónína Benediktsdóttir. Auk þess sem Jónína sé að hefjast handa með allsherjar "dítoxun" rússneskra kaupsýslumanna í beinu samráði við Vladimir Putin, hefði Jónína bent rússneskum stjórnvöldum á að ekki ein einasta hræða á Íslandi myndi súta það þótt Rússar tækju við af Ameríkönum sem létu sig hverfa þegar þeir týmdu ekki að verja landið lengur. Sama mætti segja um Breta sem væru óvinsælasta erlenda þjóðin í augum Íslendinga (bara nafnið Gordon Brown fengi belju til að baula á Íslandi). Jónína hefði einnig sannfært Rússa um að Íslendingar væru búnir að fá nóg af tvískinnungi og nýsku annarra NATO-þjóða - að ekki sé nú minnst á lítilmennsku frændþjóða í Skandinavíu. Eftir að Jónína hafði "dítoxað" Ásþór hefði hún samþykkt að hann tæki að sér landstjórnina - enda eini óspilliti maðurinn á landinu með viðskiptavit.
Í þessu brakaði og brast í handtalstöð sem Moerkowski bar upp að eyranu. Eitthvað fékk hann til að ranghvolfa í sér augunum í því hann stökk á fætur og hvarf út úr upptökusalnum. Ástþór teygi sig í hljóðnema og sagði brosandi - það bjóst enginn við því að þessum á Bessastöðum væri treystandi - við vorun nú viðbúnir því ......

31. júlí 2009
Leó M. Jónsson:
„Forsætisráðherra er farinn í frí." þetta eru bestu fréttir sem íslensk þjóð hefur fengið s.l. 10 mánuði. Þjóðfélagið brennur. En fátt er svo með öllu illt - einn brennuvarganna er nefnilega farinn í frí. Pólitíkusar hafa rifist um IceSave-málið undanfarnar vikur eins og þeim einum er lagið. Þeir drullast ekki til að meðhöndla IceSave-málið sem það einstaka tilboð sem það er; - að verið er að bjóða óreiðuþjóð sérstök kjör varðandi endurgreiðslu á þýfi. Þjófagengi hefur líklega aldrei áður verið boðið upp á slík málalok - væntanlega af hreinni meðaumkun með íslenskum almenningi í tröllahöndum. Það stappar nærri geðveiki að ekki skuli vera gengið frá málinu þegjandi og hljóðalaust og skiptir engu máli hvort við getum borgað eða ekki þegar að því kemur. Svona tilboð mun aldrei bjóðast aftur. En ef að líkum lætur mun pólitíkusum takast að klúðra þessu einstaka tilboði, sem IceSave-samningurinn er (sama hverjir sömdu), og almenningi mun blæða fyrir bragðið.

Þessa dagana sitja 4 ungir menn í varðhaldi vegna þess að „þeir sviku stórfé út úr ríkisstofnunum." Nú vantaði ekki að tekið væri af röggsemi á málunum (af því að þessir ungu menn sviku stórfé út úr ríkisstofnunum). Á sama tíma ganga frægir landhlauparar lausir, samviskulausir fantar sem hafa svikið milljarða út úr sparifjáreigendum hér heima og erlendis - frægir fjárflettar sem hafa lagt stærstu tryggingafélögin í rúst og stolið milljörðum af vörslufé sem þeim var trúað fyrir og tryggingatakar höfðu greitt í bótasjóði. Þetta pakk er ekki á leið í varðhald - ónei því þarna er þverslaufu-liðið að verki. Þverslaufu-liðið lagði á ráðin og gerði hlaupatíkum kleift að leppa „kaup" Fjórflokksins á ríkisbönkum án þess að reidd væri fram svo mikið sem ein króna af eigin fé. Fjárflettar hófust strax handa við að braska með sparifé viðskiptamanna eins og um ráðstöfunarfé þeirra sjálfra væri að ræða. Þarf að rekja þessa sögu lengra?

En þegar „ótíndir strákar" svíkja fé út úr andvaralausum ríkisstofnunum, - fjársvik sem nema einungis brotabroti af því sem frægustu fjárflettar landsins hafa haft af almenningi (nánast "í beinni útsendingu" undanfarin ár), vantar ekki snör handtök: Þá eru hvorki vöflur á lögreglu né ákæruvaldi. Svoleiðis glæpamenn eru tafarlaust hnepptir í varðhald, væntanlega til að þeir nái ekki að spilla gögnum! En fjárflettar hafa hins vegar fengið að dunda sér óáreittir við „gagnaeyðingu" í skjóli Fjórflokksins sl. 8 mánuði ef ekki lengur. Á meðan ótíndir strákar sitja í varðhaldi frílista sig frægir fjárflettar í útlöndum - landhlauparar sem gert hafa þjóðina gjaldþrota og rúið hana trausti inná- sem útávið!

Er nú von að maður spyrji: Hvers konar helvítis heybrækur stjórna þessu landi?

9. júlí 2009
Leó M. Jónsson:
Ég er einn þeirra sem hef haft allar mínar tryggingar sl. 30 ár, þ.e. þær sem ég hef ráðið sjálfur hvar ég kaupi, hjá Sjóvá - Almennum hf. Ég treysti þessu tryggingafélagi, þrátt fyrir alls konar brambolt í stjórn þess og eignarhaldi. Ég trúði því að ég væri með fullgildar tryggingar, t.d. gagnvart slysum sem ég kynni að teljast valdur að í umferðinni. Fyrrverandi forstjóri Sjóvár, sem hvarf snögglega frá félaginu fyrir skömmu, segist í viðtölum við fjölmiðla, nú í byrjun júlí 2009, hafa borið alla ábyrgð á rekstri tryggingahluta Sjóvár - Almennra og ekki hafa vitað betur en að sá rekstur væri í samræmi við lög og reglur (sami maður gaf út bækur þar sem hann lýsti og hrósaði „útrás íslenskra fyrirtækja"). Hæfileikum og/eða færni þessa manns virðist mér hljóti að vera áfátt - því samkvæmt opinberum eftirlitsstofnunum vantaði í bótasjóð félagsins um 75% af því vörslufé sem við, tryggingatakar, höfðum greitt í hann! Samkvæmt sömu opinberu
eftirlitsstofnunum var veruleg hætta á að Sjóvá - Almennar hf. yrðu gjaldþrota vegna brasks. Hefðu forsprakkar Sjóvár - Almennra verið Nigeríumenn er sem ég sjái fyrirsagnir í íslenskum fjölmiðlum með tilheyrandi „yfirheyrslum.'' En fjölmiðlar sýna þessu máli lítinn áhuga, að undanskildum einum blaðamanni á Mbl. sem hefur fjallað um meinta alvarlega stöðu tryggingafélagsins af og til í talsverðan tíma - og varla fengið nokkrar undirtektir eða svör, ef frá er talinn venjulegur skætingur og bætiflákalygi. Ríkisstjórnin skipti sér auðvitað ekki af málinu. Pólitíkusar, ef til vill með einni undantekningu (en ekkert heyrðist í Pétri Blöndal), skilja ekki tryggingar, hvað þá heldur að þeir beri skynbragð á að reyndust 30% tryggingakaupenda í landinu ótryggðir, ef til kastanna kæmi, gæti það valdið allri tryggingastarfsemi í landinu og þjóðinni alvarlegum skaða.

Á undanförnum mánuðum höfum við heyrt minnst á umboðssvik í sambandi við viðskilnað þess íslenska glæpalýðs sem stjórnaði bönkunum (þar voru engir Nigeríumenn að verki). Stjórnendur Sjóvár - Almennra hf. stunduðu umboðssvik í stórum stíl - hvort sem einhverjir einfeldningar, notaðir sem forstjóragínur, skildu það eða ekki. Í umboði tryggingaseljanda sveik Sjóvá - Almennar út úr mér og fleirum (síhækkandi) iðgjöld af yfirlýsingum sem okkur var talin trú um að væru fullkomnar tryggingar og studdar vörslufé (bótasjóði) sem við höfðum reitt af hendi og væri í umsjá tryggingafélagsins. Ekki grunaði mig að þetta væru gervitryggingar byggðar á blekkingum félags sem búið væri að glutra niður og/eða sólunda/stela 75% af þeim stoðsjóði sem seldar tryggingarnar áttu að byggjast á.
Að selja einhvern hlut eða þjónustu, með því að láta líta út sem eitthvað annað en er og/eða meira virði en er, eru umboðssvik; þjófnaður með brögðum, leiktjöldum og dálítilli tækni (svipað því sem Nigeríumenn stunda á Netinu).
Í augum almennings á Íslandi er þetta daglegt brauð (samráð tryggingafélaganna er enn óútkljáð sakamál sem bíður þess að fyrnast). Enginn kippir sér upp þótt yfirstétt í landinu raki til sín fé í krafti samtryggingar, samráðs, ættatengsla o.s.frv, jafnvel með umboðssvikum. Við erum vön íslensku lénsskipulagi sem tók við af danskri konungsstjórn og vitum að einungis fyrir slysni og klaufaskap fara svona mál fyrir dómstóla: Opinberar eftirlitsstofnanir á Íslandi gegna ekki því hlutverki að koma í veg fyrir umboðssvik, t.d. í tryggingastarfsemi. Hlutverk þeirra hefur verið að gæta þess að einungis þóknanlegir (yfirstéttin) sitji að því að plokka pöbulinn; t.d. með rekstri tryggingafélaga (hverjir stálu stofnsjóði Samvinnutrygginga og fénýttu í braski fyrir um ári?).

Verðbréfamiðlunin Ávöxtun stóðst ekki áhlaup á sínum tíma. Fólk, sem tók áhættu, tapaði fé í vörslu þess. Baktryggingar voru ekki nægar = umboðssvik. Forstjórinn var dæmdur til fangavistar sem hann afplánaði. Ég hefði getað fengið ódýrari tryggingar en hjá Sjóvá - Almennum en ég vildi ekki taka þá áhættu sem ég taldi í því fólgna. Sjóvá seldi mér og öðrum tryggingar sem við trúðum að væru öruggar og án áhættu. Á sama tíma áttu opinberar eftirlitsstofnanir að hafa haft vaxandi áhyggjur af rekstri þessa félags! Halda ráðamenn að við trúum enn á tröll? Við erum vissulega fífl en ekki svona .....

Ég velti því fyrir mér hvernig og hvort flett hefði verið ofan af skúrkunum í stjórn Sjóvár- Almennra (sem ku sitja þar enn) hefðu aðrir glæponar ekki siglt bönkunum í strand í október 2008! Hefði þurft náttúruhamfarir til að tryggingatakar hefðu uppgötvað að landhlauparar í stjórn félagsins voru á brott með 3/4 þess vörslufjár sem það átti að geyma í bótasjóði og því ekki borð fyrir báru? Eru tafir á greiðslu bóta vegna jarðskjálfta á Suðurlandi af þessum sökum? Skyldi einhvers stjórnenda Sjóvár - Almennra bíða sama hlutskipti og fyrrum forstjóra Ávöxtunar (eða er þegar tvísett á Hrauninu og fullt á Kvíabryggju)?

8. júlí 2009
Leó M. Jónsson: Eftirfarandi grein var send Morgunblaðinu til birtingar snemma árs 2004. Hún fékkst aldrei birt. Ég hygg að einhverjum muni þykja hún athyglisverð, ekki síst í ljósi þess sem gerst hefur í íslensku samfélagi á tæpu ári. Enn eru búnar til stöður fyrir rassbrennda „góða menn’’ sem hafa verið hluti af klíku sem hefur náð til sín fjármunum með vafasömum hætti - ef ekki glæpum!
-------
Hvenær verður félagslíf að klíkuskap og klíkuskapur að glæpastarfsemi? Alls konar félögum, samtökum og klúbbum hefur fjölgað síðustu áratugina. Launþega- og stéttafélög skipta hundruðum. Frímúrarar, Oddfellóar, Rotary, Kiwanis, Lions o.fl. starfa í flestum þéttbýliskjörnum; alls konar félög starfa á vegum stjórnmálaflokka. Golfklúbbar hafa sprottið upp út um allt; líkamsræktar-, útivistar- og heitu-potta-klúbbum er haldið úti (fá meira að segja að matast í sundlaugum sem ekki nær nokkurri átt), veiðifélagar hafa með sér samtök og til viðbótar mætti nefna áttahagafélög, bridge-, og keiluklúbba, karlakóra, flug-, bíla- og mótorhjólaklúbba - og þannig nánast endalaust. Tilgangur félagsstarfsins er hagsmunagæsla, ræktun vináttu og/eða frændsemi og skemmtun, enda er maður manns gaman. Allt er þetta gott og blessað svo lengi sem samtakamáttur-inn er ekki notaður til að rýra félagsleg réttindi og samfélagslega möguleika annarra, - fólks, sem ekki tilheyrir viðkomandi félagsskap.

Lengi voru svokölluð ,,lokuð leynifélög", sem eiga rót sína að rekja til ,,gildanna" í Evrópu á miðöldum, grunuð um að beita samtakamætti utan félags til að hygla völdum meðlimum sínum. Þegar lýst var klíkuskap og andfélagslegum áhrifum slíkra leynifélaga voru gjarnan nefnd dæmi þar sem í hlut áttu karlmenn, sem vitað var að tilheyrðu einhverri reglunni. Núorðið er algengt að klíkuskapur sé kenndur við önnur og almennari félög. Miklu oftar eru karlmenn orðaðir við slíkan klíkuskap en konur. Aukinn almennur klíkuskapur hefur einnig birtst í mynd ,,vinavæðingar".

Ég er þeirrar skoðunar að við séum fyrir löngu komin langt yfir mörkin þar sem eðlilegt félagslíf breytist í skaðlegan klíkuskap og tel mig geta fært nokkur rök fyrir að svo sé. Ég fullyrði t.d. að miklu meira máli skipti að þekkja einhvern lykilmann, þegar sótt er um starf, heldur en að geta sýnt fram á menntun og færni til að inna starfið af hendi. Með þessu á ég ekki við að menntun og færni skipti ekki máli heldur að sú einkennilega hefð hafi skapast, að meiru máli skipti hver einstaklingurinn sé en hvað hann getur, þ.e. fyrst er spurt ,,hver er hann/hún?" og því næst ,,hvað kann hann og/eða getur?" Önnur rök fyrir þessari fullyrðingu er að málshöfðunum vegna stöðuveitinga hjá hinu opinbera sýnist mér hafa fjölgað undanfarin ár, ekki einungis vegna ásakana um brot á jafnréttisreglum heldur einnig vegna meintrar mismununar, þ.e. að menntun og reynsla hafi ekki verið látin ráða úrslitum t.d. á milli tveggja hæfra einstaklinga og of algengt að stöðuveitingar hjá hinu opinbera séu á „gráu svæði". Í þriðja lagi, og sem ég tel vera aukna afleiðingu klíkuskapar, fullyrði ég að það sé orðin regla að einstaklingur, sem kominn er yfir 50 ára aldur og sækir um auglýst starf, sé ekki kallaður í viðtal né virtur svars. Ofnotkun kennitalna, sem er séríslenskt fyrirbrigði, stuðlar að slíkri mismunun; með kennitölum er auðveldara og fljótlegra að fremja óréttlæti í þágu klíkuskapar.

Ég tel að aukinn klíkuskapur sé þegar orðinn alvarleg meinsemd hérlendis og að klíkuskapur sé hemill á eðlilega þróun og tæknivæðingu íslenskra fyrirtækja - of margar lykilstöður séu mannaðar undirmálsfólki hvað varðar, hæfileika, menntun og reynslu vegna klíkuskapar við ráðningu. Vegna klíkuskapar tel ég framleiðni íslenskra fyrirtækja hefta á svipaðan hátt og pólitískar stöðuveitingar hafa heft framleiðni og þjónustugæði opinberra stofnana. Mér fyndist eðlilegt að kannað sé hvort hægt sé, með lögum, að stemma stigu við því að klíkuskapur (þar með talin ættatengsl) rýri eðlilega möguleika fólks til frama í atvinnulífi. Hins vegar er líklega ekki mikil hætta á að slík lög yrðu nokkru sinni sett því þau myndu jafnframt að rýra núverandi möguleika á pólitískum hrossakaupum í sambandi við stöðuveitingar.
(Ath. skrifað 2004).

28. júní 2009
Leó M. Jónsson: Einhver skrifaði Morgunblaðinu bréf fyrir nokkru og lýsti furðu sinni á þeirri forsjárhyggju íslenskra stjórnvalda sem lýsir sér í skefjalausri skattlagningu áfengis. Ég gat tekið undir hvert orð sem þessi maður sagði. Brennd vín er ef til vill ástæða til að skattleggja (bæri það einhvern annan árangur en aukna landabruggun og hættu á meiri heilsuskaða af áfengisneyslu en ella) en öðru máli gegnir um bjór og borðvín. Verð á borðvíni er þegar komið út yfir öll skynsemismörk og ástæða til að staldra við og minna þessa bjána sem stjórna verðlagningu víns á nokkrar staðreyndir - staðreyndir sem þessum lítilla sanda skriffinnum hættir til að gleyma.
Mér er sem ég heyri jarminn í íslenskum bændum tæki erlent ríki upp á því að skattleggja íslenskt lambakjöt með nokkur hundruð prósentustiga vörugjöldum og fyndu upp einhverja dellu til að réttlæta slíka óhæfu því það hentaði viðkomandi ríkissjóði til tekjuöflunar og til aukinnar skattheimtu. Íslenskir bændur eru, því miður, í tröllahöndum. Fálkinn sem fer með æðstu stjórn þeirra mála núna virðist ekki skilja að borðvín og bjór eru landbúnaðarframleiðsla, - meginafurðir bænda á stórum svæðum Evrópu, og er hann þó sigldur (lærði í Noregi). Hann hefði því átt að mótmæla, fyrstur manna, verðhækkunum á borðvíni. En ofurskattar á helstu afurðum stórs hluta evrópskra bænda þykir þessu liði, af einhverjum furðulegum ástæðum, sjálfsagður hlutur ofan á aðra tollmúra.
Hvað ætli íslenskir bændur segðu færu dönsk tollayfirvöld að haga sér á svipaðan hátt og þau íslensku og bönnuðu innflutning á hangikjöti og öðrum íslenskum afurðum, sem Ísendingar í Danmörku hafa fengið að flytja inn, án rekistefnu, fyrir sín árlegu þorrablót á sama tíma og danskar landbúnaðarafurðir á borð við reykt svínakjöt, spægipylsu og osta er tekið af fólki með hryssingi við komu frá Kaupmannahöfn; gert upptækt og að viðlögðum sektum?
Hvenær á þessari andskotans nesjamennsku að linna?

18. júní 2009
Leó M. Jónsson:
Árið 1988 var forseta Hæstaréttar, Magnúsi Thoroddsen, vikið frá störfum af þáverandi forsætisráðherra, Halldóri Ásgrímssyni, vegna kaupa á 2000 flöskum af tollfrjálsu áfengi. Þáverandi fjármálaráðherra, Jón Baldvin Hannibalsson, hafði einnig (mis)notfært sér sömu heimild og látið keyra heim til sín tollfrjálsu áfengi. Af einhverjum ástæðum var Jón ekki rekinn heldur gerður að utanríkisráðherra! Og þessir tveir voru ekki þeir einu sem féllu fyrir freistingunni; handhafar forsetavalds kræktu sér í ódýrt áfengi, þar á meðal forseti Alþingis. Þetta gerðist fyrir rúmum 20 árum. Ef til vill var þetta löglegt (upp að 2000 flöskum!) en siðlaust og speglaði dómgreindarskort hjá þeim sem síst skyldi.
Þrátt fyrir þetta var áfram klifað á því að íslenska stjórnmála- og stjórnkerfið væri laust við spillingu. Þetta reginhneyksli virðist ekki hafa fengið almenning til að kveikja á perunni - væntanlega vegna pólitískrar fjölmiðlunar (misnotkun fjölmiðla sem lugu með þögninni). Staðreyndin er sú að allt opinbera kerfið á Íslandi hefur verið gjörspillt og maðksmogið síðan upp úr 1950.
Hluti spillingarinnar hefur löngum birst okkur í alls konar undanþágu útvaldra gagnvart lögum, lögum sem hins vegar hefur verið og er enn miskunnarlaust beitt gegn pólitískum andstæðingum og almenningi.
Dæmi: Þrátt fyrir að það sé skýrt í lögum um vexti og verðtryggingu (Nr. 38 2001) að ekki sé leyfilegt að láta bankalán, sem veitt eru í íslenskum krónum, fylgja gengi annarra gjaldmiðla brutu bankarnir purkunarlaust gegn þessum lögum með svonefndum myntkörfulánum til að þjóna græðgi sinni. Svo þegar bankadraslarar hafa riðið öllu á slig virðast þeir ætla að komast hjá því að bera ábyrgð á þessum lögbrotum - en skella allri skuldinni á almenna lántakendur, - á lántakendur sem heilu hjarðirnar af tunguliprum „útlánasérfræðingum’’ bankanna (á árangurstengdum launum) lugu að og ginntu til að taka þessi lán; fullvissuðu jafnvel fólk um að áhættan væri hverfandi ef nokkur.
Í þessu ljósi skil ég viðbrögð mannsins sem rústaði húsið á Álftanesi með gröfu 17. júní sl. en húsið hafði hann misst á nauðungaruppboði eftir að einn þessara fjárfletta hafði gjaldfellt myntkörfulán sem maðurinn, eins og fleiri hús- og íbúðareigendur, átti ekki nokkra möguleika á að standa í skilum með vegna gengisbreytinga í kjölfar bankahrunsins. Ég skil jafnframt hvers vegna hann kveikti ekki í húsinu - hefði hann gert það hefði viðkomandi fjárflettir fengið húsið greitt af tryggingafélagi. Og það er dæmigert að á sama tíma og bankar komast upp með að brjóta lög með einbeittum brotavilja (græðgi) er þannig búið um hnútana að almenningur, sem tekur til nauðvarna með þeim einu aðferðum sem virðast duga á ófreskjuna, á að sæta allt að 6 ára fangelsi auk sekta (og væntanlega skaðabóta).
FARI ÞETTA KERFI Í RASSGAT.

14. júní 2009
Leó M. Jónsson:
Undanfarna mánuði höfum við fylgst með þeirri persónuleikaröskun sem á sér stað þegar alþingismaður verður ráðherra. Sú breyting hefur aldrei verið jafn áberandi vegna reglulegra blaðamannafunda ríkisstjórnarinnar. Maður myndi ætla að þessi turnun þingmanna þætti verðugt rannsóknarefni fyrir sál- og félagsfræðinga. Almenningi finnst þessi umskipti furðuleg því ráðherrar eru ekki í miklu áliti; þeir sem hafa gegnt ráðherrastörfum hafa nánast undantekningarlaust glatað möguleikum á að gegna starfi á almennum vinnumarkaði - ráðherra er eins konar endastöð. Mér sýnist að eftirsókn þingmanna verði varla skýrð öðruvísi en með valda- og fégræðgi. Til að girða fyrir misskilning þá tel ég núverandi ráðherra ekkert öðru vísi en alþingismenn yfirleitt. Vegna efnahagshrunsins og þeirrar pólitísku spillingar sem að baki því bjó, eru núverandi ráðherrar litnir öðrum augum en áður. Lygin, - þetta pólitíska eldsneyti sem hefur ráðið úthaldi þingmanna og m.a. hefur gert það að verkum að kosningaloforð er sérstakt hugtak og léttvægara en venjulegt loforð, gengur ekki jafn liðlega í almenning og áður.
Á fyrstu blaðamannafundum núverandi ríkisstjórnar talaði forsætisráðherran um að slá þyrfti skjaldborg um hagsmuni heimilanna í landinu. Hvernig átti að gera það gat ráðherrann ekki skýrt út á mannamáli. Eftir því sem blaðamannafundirnir urðu fleiri fór lygin að þvælast fyrir forsætisráðherranum þar til hún var orðin algjör steypa. Nú er talsvert síðan ráðherrann hefur minnst á skjaldborgina - nú er talað um mjög alvarlegar álögur á heimilin í landinu - er hægt að kúvenda rækilegar? Helstu samningamenn þjóðarinnar við erlenda kaupsýslumenn (IceSave) eru nú tveir fyrrum sellukommar af Þjóðviljanum heitnum. Annar er einhver glæsilegasti kjaftaskur þjóðarinnar - og kominn langan veg úr skólun austan járntjalds (próflaus) á sínum tíma í stöðu ambassadors. Hinn, sem skrifaði um íþróttir í Þjóðviljann stjórnar nú ríkisfjármálunum. Úr honum er allur vindur, bæði margsaga og þversaga enda leitun að annarri eins pólitískri bullu. Ráðherra tveggja undirstöðuatvinnuvega er í margra augum héraðsidjót. Ef til vill var mál til komið að það kæmi nú að norðan til að taka við af þekktasta forveranum sem var að sunnan (Gunnar á Hlíðarenda endurborinn en eitthvað skekktur).
Athygli vekur að bæði forsætis- og fjármálaráðherra eru hættir að tala um að skattleggja þurfi tekjuhæsta fólkið - tal um stóreignaskatt hefur einnig fjarað út á áðurnefndum blaðamannafundum þar sem forsætisráðherra stjórnar spunanum. Hvað skyldi það tákna annað en þetta hefðbundna og venjulega - að afkoma þeirra sem bera minnst úr býtum verður skert - í þessari venjulegu röð; ellilífeyrisþegar, öryrkjar og láglaunafólk. Hvernig? Með sígildu auðveldu leiðinni (þegar búið er að kjafta sig í hring) með hækkun eldsneytis, heimilisorku og virðisaukaskatts. Réttlæting: Þannig leggst aukin skattlagning jafnt á alla. Sá frasi er blekking og lygi eins og prófessor við HÍ hefur margsannað (þegar sjálfstæðismenn voru að ljúga) og staðfest hefur verið af OECD. Skyldi vera hlustað á þennan prófessor núna þegar Samspillingin á hlut að máli?

6. júní 2009
Leó M. Jónsson:
Samkvæmt málflutningi umhverfisfasista ætti ég að vera löngu dauður vegna áhrifa frá geislavirkni. Ég var nefnilega í námskynningu við kjarnorkuverið í Studsvik seint á 7. áratug síðustu aldar. Studsvík er undursamlega fallegur staður við Þverflóa í skerjagarðinum í Södermanland, nánar tiltekið í sveitarfélaginu Nyköping, skammt sunnan lénsmarka Sörmanlands og Stokkhólms. (Á botni Þverflóa (Tvären), steinsnar undan landi, er einn heimsþekktra gíga eftir árekstur loftsteins fyrir 550 milljónum ára; - 2 km að þvermáli og 200 m djúpur í miðjunni). Upphaflega var þetta rannsókna-kjarnorkuver stofnað og rekið í Stokkhólmi frá 1947 sem ríkisfyrirtæki en flutt til Studsvik í Nyköping 1960. Um rekstur þess var stofnað hlutafélag sem að mestu var í eigu sömu sænsku iðnfyrirtækja og stóðu að rekstri tækniskólans Stockholm Tekniska Institut (þar sem ég var við nám á þessum tíma). Kjarnorkuverið í Studsvik var að því leyti frábrugðið öðrum kjarnorkuverum í Svíþjóð að það var einungis starfrækt sem rannsóknarstofnun, m.a. á sviði efnisfræða. Kjarnakljúfar voru þrír; R1, 0,6 MW til rannsókna, starfræktur 1954-1960, R2-0, 1 MW til rannsókna, starfræktur 1960-2005 og R2, 50 MW til prófana, starfræktur 1960-2005. R2 og R2-0 voru báðir notaðir til framleiðslu á samsætum (samsæta = ísótóp, þ.e. ólíkar gerðir sama frumefnis. Sem dæmi um samsætu er þungt vatn (Deuterium). H2O = vatn en 2H = þungt vatn, þ.e. vetnis-samsæta. Geislavirkar samsætur eru t.d. notaðar við læknisfræðilega myndgreiningu og geislun).
Reyndar var mér aldrei nein hætta búin því á milli starfsmanna og kjarnorkuofnsins eru geislaheldir veggir og á þeim gluggar með hnausþykku blýgleri og öllum aðgerðum fjarstýrt. Reyndar myndi ég örugglega leita skjóls í kjarnorkuveri, a.m.k. sænsku, ef voða bæri að höndum - þau eru öruggust allra bygginga.
En eftir að umhverfisfasistar hafa grenjað í fjölmiðlum í 25 ár hafa pólitíkusar fengið hland fyrir hjartað. Og þá er ekki að sökum að spyrja, hin venjulega bætifláka- og viðhafnarlygi hefur, ásamt slysum (Thee Mile Island 1979) og glæpsamlegum trassaskap (Chernobyl 1986) tafið eðlilega þróun kjarnorkuvinnslu. Af 12 kjarnorkuverum Svíþjóðar hafa 2 verið lögð niður, Barsebäck 1999 og Studsvik 2005 (þá breytt í endurvinnslustöð fyrir gamalt kjarnorkueldsneyti og hóf rekstur sem slíkt snemma árs 2008). Þau 10 kjarnorkuver, sem nú eru í rekstri í Svíþjóð, framleiða rúmlega 40% þeirrar raforku sem Svíar nota, - þrátt fyrir sérstakan umhverfisskatt sem nemur 0,67 evrum á hverja kWh kjarnraforku. Og allt úran sem Svíar nota flytja þeir inn - einnig allt auðgað úran!
En það er sem ég sjái núna einhvern námsmann þiggja boð um starfskynningu í kjarnorkuveri - það þyrði enginn að taka því vegna þeirra fordóma sem alið hefur verið á.
Hættulegur kjarnorkuúrgangur? Hve margir skyldu vita að af árlegri framleiðslu rúmlega 40% allrar raforku með kjarnorku, sem notuð er í Svíþjóð, er magn hættulegs úrgangs um 1000 rúmmetrar á ári (lítið einbýlishús er 500 rúmmetrar). Og hve margir skyldu hafa leitt hugann að því að hérlendis fellur til geislavirkur úrgangur hjá sjúkrahúsum. Hefur einhver heyrt umhverfisfasistana fjalla um förgun þess úrgangs?

5. júní 2009
Leó M. Jónsson
: Fleiri en ég hafa sennilega velt fyrir sér að undanförnu hvert sé hið ómissandi menningarhlutverk Ríkisútvarpsins. Að undanskildum sinfóníutónleikum á fimmtudagskvöldum og "eldhúsdagsumræður'' frá dagvistuninni við Austurvöll hef ég ekki heyrt eða séð nokkurn skapaðan hlut hjá RÚV sem einkareknar stöðvar gætu ekki annast skattgreiðendum að kostnaðarlausu - án þess að verða undir í samkeppninni. Þetta leiðir hugann að öðru: Sé útvarpsleikhúsið jafn vinsælt og fullyrt hefur verið af starfsmönnum RÚV - hvers vegna hafa einkareknu stöðvarnar ekki sýnt því efni áhuga? Og annað: Öryggisþáttur RÚV vefst einnig fyrir mér því þetta er eini miðillinn sem rýfur ekki beina útsendingu íþróttaviðburða þótt hús séu að hrynja vegna landskjálfta! Pólitískt hlutverk fréttastofu RÚV (eða Útvarpsráðs, eins og í pottinn er búið) getur verið ótvírætt. En rekstur fréttastofunnar (og Útvarpsráðs) mætti einfaldlega bjóða út (Ingvi Hrafn og fleiri færu létt með að reka það batterí skattgreiðendum að kostnaðarlausu).

Ég hef ekki trú á að íslenskir atvinnupólitíkusar geri mikið af viti enda ekki eftirsóttir á vinnumarkaði. Núverandi ríkisstjórn hefur þó gert það sem fyrri dratthalar heyktust á þvert ofan í gefin loforð, þ.e. að stuðla að aukinni umhverfisvernd með ódýrara eldsneyti fyrir dísilbíla. Núverandi umhverfisráðherra vekur sérstaka athygli mína því merkilegt nokk, öfugt við forvera sína, virðist sá ætla að taka til hendinni (a.m.k. þar til þrýstihópar koma böndum á ráðherrann). Íslensk umhverfispólitík er einkennilega öfgafull - annars vegar er umhverfisfasismi fólks sem virðist ekki hafa neitt samband við atvinnulíf en hins vegar umhverfissóðaskapur nirfla í atvinnurekstri, ekki síst í útgerð fiskiskipa.

Ú því að pólitíkusum tókst að flækja okkur inn í þetta Rio-samkomulag helstu mengunarþjóða um loftslagsmál (sem ég tel að Ísland hafi aldrei átt neitt erindi í) er þetta skref í rétta átt að - að Íslendingar axli þá fulla ábyrgð til jafns við aðrar þjóðir, þótt ekki væri til annars en að halda virðingu sinni á meðal annarra menningarþjóða. Umhverfisráðherrann hyggst ekki halda uppi neinu undanþáguvæli varðandi loftslagsmálefnin - þess í stað lýsi Ísland yfir því markmiði að minnka losun hættulegra lofttegunda og gróðurhúsalofttegunda um 25% (sem er reyndar ekki nema 15% þegar 10% núverandi undanþága fellur úr gildi). Vonandi þýðir þetta að tekið verði á málefni helsta mengunarvaldsins, mesta umhverfissóðans sem er fiskiskipaútgerðin, en ekki notað til pólitískra árása á stóriðjuna, sem er til fyrirmyndar varðandi umhverfismál, - hvað sem kommarnir segja. Frá 1995 hefur almennum bíleigendum, með lögum, verið gert að standa straum af kostnaði við umhverfisvernd með hreinsun útblásturs (hvarfakútar sem rýra sparneytni), með innheimtu sérstaks umhverfisgjalds við árlega afgasmælingu við skylduskoðun, með sérstöku förgunargjaldi á bíla og með skattlagningu eldsneytis. Á sama tíma hefur fiskiskipaútgerðin, sem er langstærsti loftmengarinn, fengið að darka eiturspúandi og eftirlitslaust (án hvarfakúta), ár eftir ár og það með niðurgreiddu eldsneyti. Ákvörðun umhverfisráðherra í loftslagsmálum hlýtur að þýða að tekið verði á þeim ótrúlega sóðaskap sem á sér stað hjá útgerðinni og sjávarútveginum verði gert að taka til í sínum ranni með útblásturshreinsun auk þess að bera eðlilegan hluta af kostnaði við umhverfisvernd.

23. maí 2009
Leó M. Jónsson:
Í apókrýfa (hulda) hluta Biblíunnar Markús (10) er sú fræga setning „En margir hinir fyrstu munu verða síðastir og hinir síðustu fyrstir'' - en með henni var Jón frá Brauðhúsum að setja ofan í við fylgisveina sína sem voru að nöldra yfir því að hafa gengið frá búum sínum, börnum og buru til að flakka með honum og þótti lítið hafa fengist fyrir snúðinn. Þessi setning kom í hugann þegar Fiat, margfaldur meistari í framleiðslu ótrúlega lélegra bíla fram á þennan dag, virðist ætla, einn fárra bílaframleiðenda, að lifa af hrun og kreppu. Og ekki nóg með það. Fiat virðist ætla að stórgræða og eflast þegar framleiðendur miklu betri bíla fara unnvörpum á hausinn. Ég hefði þurft að láta segja mér það oftar en þrisvar að Fiat hefði ekki einungis yfirtekið Chrysler (í Bandaríkjunum - stærsta bílamarkaði veraldar þar sem Fiat hefur aldrei náð fótfestu vegna lakra gæða) - heldur yfirtæki það einnig Saab í Svíþjóð og jafnvel Opel í Þýskalandi! Mig grunar að þetta sýni hve hroðalega illa hafi verið staðið að stjórnun og rekstri Chrysler, Saab og Opel, fremur en snilldarlega að blikksmíðinni hjá Fiat. Og fyrst og síðast finnst mér þetta sýna að alltaf eru það neytendur sem tapa mest og borga brúsann: Þeir fyrstu verða síðastir og þeir síðustu fyrstir.

Lengi skákaði Fiat í því skjólinu að breskir og franskir bílar voru þeir lélegustu í heimi þar til tollvernd gekk loks af bresku druslunum dauðum og Efnahagsbandalagið drap fisframleiðslu Frakka á síðari helmingi 20. aldar. Lélegustu bílar upp úr 1970 voru Austin Allegro, Morris Marina, Citroën GS og Renault 4. Engin þeirra hafði þó roð við Fiat í ryði. Fiat var eini bíllinn á markaðnum sem mátti nánast heyra ryðga! En Fiat lafði á því að hann var skemmtilegur í akstri á meðan hann hékk saman. Gárungar sögðu að einn kappakstur hefði Fiat alltaf unnið með láði: Ávallt fyrstur á haugana!

Nú þýðir ekkert fyrir einhverja sérvitringa að ætla að verja Fiat og setja ofan í við mig með því að afgreiða mig sem fordómafullan. Ég gerði við þetta andskotans Fiat-drasl í sumarvinnu með námi á 7. áratug síðustu aldar og veit ekki um nokkurn bifvélavirkja sem ekki taldi Fiat með því lélegasta á markaðnum. Federation Italiano Automobilia Torino framleiddi ekki einungis Fiat heldur einnig Lancia og síðar Ferrari (gleymi Alfa Romeo viljandi). Hérlendis voru seldir nokkrir Lancia Thema byggðir á sama grunni og Saab 9000. Mér kæmi ekki á óvart þótt ending Lancia Thema hafi verið 10-15% af endingu Saab 9000. Ég gleymi t.d. aldrei hvernig Ítalir gátu með fikti og klúðri gert ZF-sjálfskiptinguna í Thema gjörsamlega ómögulega, - sennilega hefur hún verið lélegasta sjálfskipting sem um getur. Gæti hafa sloppið hefðu þeir látið eiga sig að „endurbæta hana.'' En alltaf seldi Fiat. Engum tókst að slá alþjóðlega markaðsdeild Fiat út í viðurgjörningi við bílablaðamenn. Og því átaki var fylgt fast eftir með betur skipulögðum auglýsingaverkefnum en dæmi voru um og sem tryggði góða umfjöllun um þessa lélegu bíla.
Þrátt fyrir lægsta endursöluvirði og eina hæstu bilanatíðni - hefur Fiat haldið velli og tekist að halda sölunni gangandi í Norð-vestur-Evrópu. Sterk staða á heimamarkaði, í nágrannalöndum og í Norður-Afríku giska ég á að sé duldum tollmúrum að þakka og áðurnefndri framúrskarandi markaðstækni.

Mín niðurstaða: Velgengni í bílaframleiðslu hefur ekkert með gæði að gera, a.m.k. ekki lengur. Markaðstækni er lóðið; - að selja fólki lélega bíla sem þarfnast mikils viðhalds og rándýrra varahluta - það er fínn bisniss, Ferrari meðtalinn. AMEN.

3. maí 2009
Leó M. Jónsson:
Digurbarkalegar yfirlýsingar ríkisstjórnar um aðgerðir til aðstoðar heimilum í landinu sem eru að missa húsnæði sitt vegna bankasvikamyllunnar, virðast ekki eiga við nein rök að styðjast: Stjórnin hefur ekkert gert sem neinu máli skiptir og það sem hún hefur gert (breytt stöðu ábyrgðarmanna á lánum með lögum) verka ekki aftur fyrir sig og leysa því engin vandamál þeirra sem nú eru að missa eignir sínar og rústa efnahag vandamanna. Fjármögnun banka, sem yfirteknir voru af ríkinu, gengur hins vegar vel með fáránlega háum vöxtum, sem sagt er að ekki fáist lækkaðir vegna krafna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins. Engu máli virðist skipta þótt vextirnir séu að sliga bæði atvinnurekstur og þá sem skuldsettir eru vegna kaupa á íbúðarhúsnæði undanfarin ár. Hvers vegna mátti ekki upplýsa almenning um umsamda skilmála fyrir aðstoð og íhlutun Alþjóðagjaldeyrissjóðsins? Það skyldi ekki vera vegna þess að ríkisstjórnin sjálf fór fram á þessa háu stýrivexti - enda hlýtur að vera auðveldara að reka banka, sem ekki er trúað fyrir innlánum, þegar útistandandi lán þeirra eru með allt að 26% vöxtum heldur en ef þeir væru 15% - hvað þá lægri!
Og hvernig skyldi standa á því að á meðan atvinnulífi og heimilum í landinu blæðir út fyrir allra augum geta þessar gömlu pólitísku bullur varið hverjum deginum af öðrum í kjaftæði og karp um orðalag stjórnarsáttmála (til að geta logið sig út úr kosningaloforðum) - taka meira að segja fram sjálfar að ekkert liggi á!. Mér og fleirum þykir það vera staðfesting á því að 80-daga stjórnin hafi ekki gert nokkurn skapaðan hlut sem nokkru máli skipti og að það hafi beinlínis verið samkomulag um að gera nákvæmlega ekki neitt (sem er kannski skást í stöðunni því þetta lið myndi ekki gera neitt af viti hvort eða er).
Samfylkingin kemur rassbrennd að nýrri ríkisstjórn eftir að hafa hjálpað Sjálfstæðisflokknum að setja landið á hausinn. Í stað þess að fjölmiðlar gagnrýni þessi pólitísku sýsluþrot, sem nú darka við að stjórna landinu eins og engin vandamál geti ekki beðið - er hent í þá "hákarlabeitu'' til að tönnlast á; - upptöku evru og aðildarumsókn eða ekki aðildarumsókn að Efnahagsbandalagi Evrópu - mál sem búið er að afbaka með venjulegri viðhafnar- og kosningalygi - mál sem þolir vel bið, öfugt við þau mál sem ekkert er sinnt (og uppboðsauglýsingar í dagblöðum staðfesta), auk þess sem Ísland uppfyllir ekki lágmarksskilyrði fyrir aðild að ES og því er málið sjálfkrafa „dautt.’’
Hvernig í heitasta er hægt að ljúga því að almenningi að matvara, eldsneyti og aðrar rekstrarvörur lækki í verði með því að breyta um gjaldmiðil? Trúir fólk því að erlendir framleiðendur lækki verð á vörum, eða að flutningsaðilar lækki flutningsgjöld, eða að ríkissjóður lækki einn hæsta virðisaukaskatt í heimi - einungis við það að evra verði tekin upp á Íslandi í stað krónu? Síðan hvenær hefur ríkissjóður verið tilbúinn að minnka tekjur sínar af virðisaukaskatti? Hvers vegna ættu samtryggðir flutningsokrarar að lækka taxta sína vegna þess að þeir fái greitt í evrum í stað króna eða í dollurum? Trúir fólk því að tryggingariðgjöld og bankakostnaður (til og með vextir) lækki eitthvað við að gjaldmiðillinn skipti um lit? Og þar fyrir utan - hvern sjálfan andskotann varðar almenning í þessu landi um það hvort sá sem eyðir fiskimiðunum upp til agna og arðinum erlendis heitir Pétur Þríhross eða Potenschnigg?

25. apríl 2009
Leó M. Jónsson:
Mig langar að vekja athygli á tveimur bókum sem eru á meðal þeirra sem ég hef nýlega lesið. Báðar eru sjálfsævisögur þekktra manna, báðar eru fáanlegar á bókasöfnum sem kiljur og báðar á ensku. Annars vegar er bókin "Dreams from my father'' eftir Barack Hussein Obama (núverandi forseta Bandaríkjanna). Hins vegar "My live'' eftir Fidel Castro. Jafnframt vek ég athygli á að bækurnar má panta á www.gegnir.is

Bók Obama kom út 2004. Hún er 457 síðna kilja og fjallar um æsku, uppvaxtarár á Hawai og í Indónesíu, dvöl meðal ættingja í Kenía, skólagöngu og störf í Bandaríkjunum. Bókin er skemmtilega skrifuð og laus við tilgerð og pólitík, sé hægt að segja að samfélagsleg vandamál þeldökkra í Bandaríkjunum sé ekki pólitík. Mestur hluti bókarinnar fannst mér áhugaverður þótt ég skautaði yfir nokkrar síður hér og þar. Öll bókin fjallar um kynþáttamismunun á ólíkum sviðum og stigum í bandarísku samfélagi eins og þeldökkur karlmaður upplifir hana sjálfur þegar hann krefst jafnréttis; í tilfelli Obama í krafti andlegra yfirburða, eiginleika og menntunar sem þó megnar ekki að eyða fordómum hvítingja. Á meðal þess sem gerir bókina áhugaverða er að Obama lýsir stöðu sinni og lífsbaráttu án fordóma eða haturs. Fyrri helmingur bókarinnar fjallar um æsku og unglingsár og mjög sérstaka fjölskyldusögu. Seinni hlutinn fjallar um störf Obama að félagsmálum þeldökkra í Chicago og bókinni lýkur þar, þ.e. áður en hann fer í framboð fyrir demókrata. Obama hlífir hvorki sjálfum sér né þeldökkum yfirleitt þegar hann kryfur samfélagsmálin inn að beini - hann bendir t.d. á eigin fordóma þeldökkra - tekur sem dæmi þegar þeldökkir sneiða hjá þeldökkum verktökum (sem þeir telja að séu latari og hysknari en hvítir) og lýsir ómeðvituðum eigin fordómafullum viðbrögðum gagnvart hvítingjum. Hvergi er predikað - heldur fjallað um það sem hann telur blákaldar staðreyndir. Í starfi sínu í Chicago vann hann m.a. með verkefnahópum að því að bæta möguleika þeldökkra barna á að ljúka skyldunámi. Hann sýnir á miskunnarlausan hátt hvernig þeldökkum foreldrum hættir til að ala á minnimáttarkennd barna sinna, m.a. sem slæmar fyrirmyndir og hvernig skortur á sjálfstrausti (og fordómar) kveikja og viðhalda hatri á meðal þeldökkra og hreinu ofstæki á meðal ýmissa samtaka þeirra.

Óneitanlega læðist að manni sú hugsun við lestur sumra kafla bókarinnar hvernig farið hefði fyrir Obama hefði hann verið dekkri á hörund en hann er, en hann er sonur hvítrar bandarískrar móður og svarts föður frá Kenía. Engu að síður styrkir þessi bók mann í þeirri trú að Obama muni geta komið á ýmsum framförum í Bandaríkjunum, ekki síst á félagslega sviðinu. Hann er hvorki fæddur né uppalinn í vernduðu umhverfi, hefur þurft að berjast fyrir hlutunum og hefur miklu meiri reynslu utan Bandaríkjanna en undanfarandi forsetar, ekki síst reynslu af að lifa og starfa í samfélagi múslima í Indónesíu. Þó skyldi maður ekki búast við of miklu - til þess eru bandarísk stjórnmál, þar með forsetaembættið, of háð peningum frá íhaldsöflum á borð við Zíónista og Rifflasamtökin. Þótt Obama sé fyrsti þeldökki forsetinn og jafnframt frjálslyndari en forverar hans þarf hann að fara gætilega og við skulum vona að öryggisvörðum takist að hlífa honum fyrir leigumorðingjum, ofstækisfólki og vitfirringum sem sitja um líf hans.

Hin bókin sem ég vek athygli á er rúmlega 700 síðna kilja sem geymir sjálfsævisögu Fidel Castros - unna af spænska blaðamanninum Ignacio Ramonet úr rúmlega 100 klst. löngum upptökum á viðtölum hans við Castro. Ensk þýðing bókarinnar er unnin af Andrew Hurley. Mörgum mun þykja veigur í þessari bók sem kom út 2007. Þótt innan um séu kaflar sem bera keim af þráhyggju og pólitískum áróðri, þ.e. einkennum einræðisherra, efast ég ekki um sannleiksgildi ævisögunnar frekar en annarra ævisagna yfirleitt og margt kemur fram í bókinni sem hefur áhrif á afstöðu manns til Castros, ekki síst þá afstöðu sem mótast hefur af umfjöllun fjölmiðla byggðri á bandarískri upplýsingamiðlun. Fidel Castro, sem er sonur fyrrum auðugs plantekrueiganda, segir sögu sína umbúðalaust og þannig að maður les bókina að mestu leyti í jöfnum takti og telur sig um margt vísari en ella. Þó get ég ekki neitað mér um þann kvikindisskap að benda á að þessi bók kom út og er seld í Bandaríkjunum óritskoðuð. Á Kúbu tíðkast hins vegar ritskoðun - því Castro hefur tekist að útrýma þar ólæsi .......

17. apríl 2009
Leó M. Jónsson: Um 80% af sliti á eðlilegum endingartíma bílavélar, á sér stað fyrstu mínúturnar eftir gangsetningu kaldrar vélar. Vísindalegar rannsóknir á vegum smurolíuframleiðenda hafa sýnt að vél getur gengið milljónir km án mælanlegs slits, sé hún ekki látin kólna niður fyrir 20°C og smurolía og sía endurnýjuð reglulega.

Rannsóknir bílaframleiðenda og umhverfisstofnana hafa sýnt, svo ekki fer á milli mála, að stærstur hluti mengunar í útblæstri venjulegs fólsbíls á dag, á sér stað fyrstu mínúturnar og fyrstu km eftir gangsetningu kaldrar vélar.

Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin (WHO)a) gaf út skýrslu 1999 sem fjallaði um rannsókn á kostnaði heilbrigðisþjónustu vegna loftmengunar frá umferð í 3 löndum; Austurríki, Frakklandi og Sviss. Þar kemur fram að loftmengun vegna umferðar varð fleira fólki að aldurtila en umferðarslys. Í skýrslunni kemur jafnframt fram að lengri tíma innöndun afgasmengaðs lofts hjá fólki eldra en 30 ára, olli 21 þúsund ótímabærum dauðsföllum vegna lungna- og hjartakvilla.
Á sama tíma létust á sama svæði um 10 þúsund manns vegna umferðarslysa. Ennfremur segir í sömu skýrslu: ,,Árlega veldur afgasmengað loft 300 þúsund tilfellum bronkítis hjá börnum og 15 þúsund innlögnum á sjúkrahús vegna hjartasjúkdóma; 395 þúsund astma-tilfellum hjá fullorðnum og 162 þúsund slíkum tilfellum hjá börnum.'' Í skýrslu WHO eru helstu mengunarvaldar taldir kolmónoxíð, nituroxíð, kolvatnsefni, benzen, ósón og blý.
Nýrri rannsóknir heilbrigðisstofnana hafa undantekningarlaust staðfest þessar niðurstöður WHO frá 1999 (að öðru leyti en því að blýmagn hefur minnkað).

Mælingar Umhverfisstofnunar hafa sýnt að oft hefur svifryksmengun í Reykjavík verið yfir hættumörkum að vetri til. Loftmengun vegna útblásturs bíla gerir svifryk hættulegra við innöndun. Athygli vekur hve gatnaþrifnaði í Reykjavík virðist vera minna og óreglulegar sinnt en t.d. í Stokkhólmi, svo dæmi sé tekið. Sjaldan er minnst á hver þáttur takmarkaðrar hreinsunar gatna kunni að vera í mældri svifryksmengun í Reykjavík!
Íslendingar nota annan DIN-staðal (sparnaður) en t.d. Þjóðverjar, við val á fylliefni fyrir bundið slitlag. Af því leiðir að slitlag gatna og vega er hér grófara en í Þýskalandi. Vegyfirborð raspar dekk og því meira sem það er grófara. Nagladekk raspa gróft vegyfirborð örar en ella. Hvaða þátt eiga þessi atriði, þ.e. takmarkaður þrifnaður og grófara slitlag, í svifryksmengun í Reykjavík?

Niðurstöður rannsókna vinnuverndarstofnana hafa sýnt að hluti sjúkdómstilfella í þvagfærum og mjóbaki stafar af köldum bílum/bílsætum (blöðrubólga, bólga í blöðruhálskirtli, bakveiki, t.d. brjósklos) b).

Svíar, svo dæmi sé tekið, hafa um 40 ára skeið sparað eldsneyti, dregið úr loftmengun og stuðlað að bættri heilsu almennings með niðurgreiðslu raforku til að halda hita á vélum bíla sem geymdir eru utanhúss. Vélarhitarar, sem komið er fyrir í vatnshosu, eru ódýr tæki sem auðvelt er að setja í alla bíla (Defa hosuhitarar fást m.a. hjá N1 með ísetningu). Rafúttök fylgja bílastæðum við flest fjölbýlishús í mörgum sveitarfélögum í Svíþjóð. Með vélarhitun er gangsetning í kulda auðveldari, slítur vél minna, upphitun bílsins tekur skemmri tíma og eldsneytiseyðsla og mengun í útblæstri minnkar. Ofan í kaupið minnkar reksturskostnaður bílsins (færri bilanir) og endursöluvirði hans eykst.

Tilvísun í heimildir:
a) WHO: Healt Costs due to Road Traffic-related Air Pollution. An impact assessment project of Austria, France and Switzerland. Prepared for Ministrial Conference for Environmental and Healt, London , júní 1999.

b) Arbetarskyddsstyrelsen. (Sænska vinnumálastofnunin). Rannsókn á áhrifum kaldra bílsæta á heilsufar. www.av.se/dokument/afs/AFS1989_10.pdf

15. apríl 2009

Þegar hér er komið sögu hef ég haldið þessari vefsíðu úti í 11 ár. Hún er áhugamál og unnin í tómstundum, lengst af samhliða fullu starfi. Allar upplýsingar á Vefsíðu Leós eru án endurgjalds. Engar auglýsingar eru birtar á vefsíðunni. Fyrirspurnum, sem hefur fjölgað jafnt og þétt, er undantekningarlaust svarað. Hvort svarið kemur að gagni fer eftir ýmsu, m.a. hve vel bilun í bíl er lýst. Eftir sem áður mun ég svara öllum fyrirspurnum, eftir því sem ég get og án endurgjalds. Ástæðan fyrir því að ég set nú upplýsingar um bankareikning minn á forsíðuna er eftirfarandi: Fyrir nokkrum mánuðum leitaði til mín bíleigandi með vandamál, sem ekki væri í frásögur færandi nema vegna þess að með upplýsingum mínum gat hann leyst málið þannig að það sparaði honum talsverð útgjöld (en til þess er Vefsíða Leós ætluð). Þessi maður sendi mér netbréf og óskaði eftir því að fá að greiða mér fyrir þjónustuna. Ég sagði honum að ég krefðist engrar greiðslu og að ég gæti ekki og vildi ekki víkja frá þeirri reglu. Það líkaði honum miður en við það sat. Viku seinna skrifaði hann mér aftur og benti mér á að ég gæti gefið upplýsingar um bankareikning þannig að hverjum og einum væri í sjálfsvald sett að leggja eitthvað af mörkum. Eftir að hafa hugsað málið í rólegheitum (ég er ekki kaupsýslumaður) ákvað ég að gera þetta. Upplýsingarnar eru nú á forsíðunni og þeir sem vilja geta notað þær til millifærslu eða fyrir gíróseðil. Vilji einhver styrkja þetta hugsjónarstarf ákveður hann upphæðina sjálfur og ég þakka fyrirfram fyrir allan stuðning. En enn og aftur skal ítrekað að fyrirspurnarþjónusta og upplýsingar á Vefsíðu Leós eru eftir sem áður viðkomandi að kostnaðarlausu.

9. apríl 2009

Leó M. Jónsson:
Ríkisstjórn Geirs Haarde fannst alveg fráleitt að segja af sér eftir að hafa brotlent efnahagskerfinu með ótrúlegum klaufaskap og skorti á fagmennsku. Þótt allir bankar landsins, þar með talinn Seðlabankinn, lægju gjaldþrota og í rúst í byrjun október 2008, hélt Geir að ekkert væri sjálfsagðara en að ríkisstjórn hans og Samfylkingar sætu út kjörtímabilið. Honum fannst fráleitt að honum bæri að segja af sér - jafnvel þótt ásakanir á hendur ríkisstjórninni jöðruðu við landráð. Sama gilti um strandkafteininn í Seðlabankanum. Eins og aðrir pólitíkusar fannst þessum kumpánum fráleitt að þeir þyrftu að taka mark á einhverju nöldri frá sauðsvörtum almúga (nefnast kjósendur á 4ra ára fresti) - þetta pakk gæti bara etið skít því "við höfum völdin.'' Vikulegir blaðamannafundir stjórnarinnar í Iðnó áttu að tryggja stjórnina í sessi. Þar var haldið uppi einhverju neyðarlegasta sjónarspili í sögu lýðveldisins - sumir fréttamenn voru í náðinni því þeir spurðu „réttra'' spurninga öðrum var úthýst með landsföðurlegum hroka. Spunameistarar stjórnarinnar sáu ráðherrum fyrir viðhafnar- og bætiflákalygi - sem aldrei hefur klikkað - fyrr en nú. Framhaldið þekkjum við: Við eru laus við þessa aula en höfum fengið aðra í staðinn. Munurinn er sá að nýja stjórnin lýgur vikulega í Þjóðmenningarhúsinu!

En aulahátturinn setti mark sitt á fleira en ríkisstjórn. Sjálfstæðisflokkurinn var orðinn laus í reipunum enda búið að stela öllu sem hægt var að stela af almannaeignum í landinu og landhlauparar hafa „ráðist út'' og látið sig hverfa með tífalda landsframleiðslu pöbulsins. Menn gerðust meira að segja svo kærulausir að sækja tugmilljónir í kosningasjóðinn frá Landsbankanum á þeim tíma sem æðsti páfi flokkseigenda sat þar sem varaformaður bankaráðs án þess að hafa hugmynd um til hvers (ef dæma má af svörum hans nú) og tugmilljónir frá FL-Group sem landhlauparar voru búnir að losa við flest fémætt og stefndi þá lóðbeint til andskotans. Og einhvern tíma sat eiginkona forsætisráðherrans í stjórn FL-Group eða tengdra félaga - sem hefur auðvitað bara verið enn eitt dæmið um þann klaufaskap og aulahátt sem einkennir fólk í valdavímu.
Og nú er búið að fletta ofan af svínaríinu. Sjálfstæðisflokkurinn ætlar að skila „kjötlærunum'' sem honum varð á að grípa í hugsunarleysi (eins og kom fyrir róna á dögunum - nema sá situr inni á Hrauninu). Nú hafa ímyndarmeistarar flokksins ráðlagt forsprökkum hans að slökkva á farsímunum (eða fá sér nýja) fram yfir Páska til að málið nái að „kólna'' enda stutt í kosningar. Áfram skal treysta á gullfiskaminni kjósenda - enda klikkar það ekki - eða hvað?

Ég hef hins vegar keypt mér sérstakt lyf í apóteki sem sagt er fríska upp á minnið (sé það ekki ein lygin enn). Að minnsta kosti er mitt minni í það góðu lagi núna að 25. apríl næstkomandi ætla ég að mæta galvaskur á kjörstað til að nýta rétt minn til að kjósa - með því að skila auðu. Þannig lýsi ég frati á alla íslenska pólitíkusa, hvar í flokki sem þeir kunna að vera. Ég er nefnilega sannfærður um að ekkert stjórnleysi getur verið verra en þeirra „heimskra manna ráð.''

 

Næsta pistlaröð á undan

Elstu pistlar

Til baka á forsíðu

Greinar um bíla