|
Til
baka á aðalsíðu
Netfang
höfundar
Mín skoðun
8.
desember 2009
Leó M. Jónsson: Umhverfisfasistar
er furðulegur söfnuður. Þeir börðust með
kjafti og klóm gegn hagnýtingu kjarnorku til orkuframleiðslu
og tókst, á sínum tíma, með lygum að
æsa bandarískan almenning til andstöðu við
kjarnorkuvæðingu rafmagnsiðnaðarins. Afleiðingin
er miklu meiri mengun í Bandaríkjunum nú en ella.
Kanadamönnum tókst með skipulagðri upplýsingamiðlun
að koma í veg fyrir að umhverfisfasistum tækist
að stöðva kjarnorkuvæðingu rafmagnsframleiðslunnar.
Kanada er því í betri málum með sína
orkuframleiðslu og mengunarmál en Bandaríkin. Evrópuríkjum,
svo sem Frakkland og Svíþjóð o.fl. hefur tekist
að halda aftur af umhverfisfasistum og framleiða nú um
og yfir 40% af allri sinni raforku með kjarnorku og með miklu
minni mengun en þjóðir austar í álfunni
sem brenna stein- og brúnkolum til framleiðslu á raforku.
Um 70% af orkuþörf Íslendinga er fengin með fallvötnum
og jarðvarma. Hjá okkur mun kjarnorka, að öllum
líkindum, taka við af fallvötnum til raforkuframleiðsla
- rætist sú spá að jöklar hverfi.
Umhverfisfasistar hafa með áróðri, hindurvitnum,
þekkingarskorti og ofstæki beinlínis aukið mengun
lofts, láðs og lagar. Hefði verið hlustað á
vísindamenn í stað þessa skríls og farin
sama leiðin og Kanadamenn og Svíar fóru, þ.e.
að nýta kjarnorku í stað þess að banna
hana, væri núverandi staða Bandaríkjamanna í
loftslagsmálum miklu mun betri.Óhappið í kjarnorkuverinu
á Three Mile Island 1979 var minniháttar en ýkt
og blásið út af fjölmiðlum og kynt rækilega
undir af umhverfisfasistum.
Umhverfisfasistar
hafa falsað og ýkt ástandið í loftslagsmálum,
t.d. logið því að hnatthlýnun hafi orðið
sl. 10 ár - sem er rangt (sjá vef Veðurstofu Íslands).
Þetta er hópur atvinnumótmælenda sem lifa
á hræðslu sem þeir skapa með áróðri.
Þeir hafa stuðlað að aukinni mengun en ekki minnkað
hana og nú er sá árangur að koma betur í
ljós en áður. Í aðdraganda umhverfisráðstefnu
(kjaftaþings), sem mun standa núna í desember í
Kaupinhöfn, er ljóst að ætlast er til þess
að vanþróuðu ríkin í Austur-Asíu
og Afríku og fátæku löndin í Suður-Ameríku
borgi þá botnlausu mengun og sóðaskap sem gert
hefur íbúa Vesturlanda og Norður-Ameríku ríka
með orkuframleiðslu, byggða sóun eldsneytis, síðan
í iðnbyltingunni á miðri 18. öld. Iðnríkin
hafa byggt upp auðsæld með rányrkju á sjó
og landi og ótrúlegum sóðaskap við brennslu
á kolum, mó, trjáviði og olíu til raforkuframleiðslu.
Nú þegar þau hafa efnast og vaxtarverkir og meltingartruflanir
vegna ofátsins, sem stórspillt hefur umhverfi þeirra
og annarra, skal loks kippt í taumana: En það á
ekki að gera í eigin ranni heldur skal nú koma í
veg fyrir að vanþróuðu og fátæku ríkin
í veröldinni, - fólkið sem sveltur, geti orðið
sjálfbjarga með tækniþróun. Það
á að banna þeim að framleiða raforku með
brennslu - Það fólk á nú að koma
til Kaupinhafnar og samþykkja að draga úr losun á
þessum og hinum efnum, vegna þess að ríku þjóðirnar,
undir áhrifum frá umhverfisfasistum, ætla nú
loks að fara að taka til hjá sér. Svo heldur þessi
pólitíski skríll og fasistafíflin, sem flykkjast
til Kaupinhafnar á einkaþotum og á lúxusfarrýmum
og aka um í límósínum (til að kóróna
mengunina/sóunina), að Þriðji heimurinn hljóti
að vera þeim sammála - því það
sé vá fyrir dyrum! Það verður aldrei
enda væri þá réttlætiskennd venjulegs
fólks á Vesturlöndum verulega misboðið. Byrjum
á því að veita 3. heims löndum aðgang
að matvælamörkuðum í Evrópu. Það
myndi lækka himinhátt, niðurgreitt, matvælaverð,
losa iðnríki við of dýra og óþarfa
bændur og gefa 3ja heims landbúnaði, sem er illa nýttur,
eðlilega möguleika til að auka lífsgæði
almennings bæði heima fyrir í Afríku og á
Vesturlöndum. Engin von er til þess að stórþjóðirnar
komi sér saman um að hætta rányrkju auðlinda
Þriðja heimsins en hana tryggja þeir í skjóli
styrjalda. Bandaríska CIA þykist, með hnattavæddu
njósnakerfi af fullkomnustu gerð, geta lýst upp í
rassgatið á öðrum hverjum Bandaríkjamanni
en er lífsins ómögulegt að finna Osama bin Laden
- útilegumann í fjöllum á landamærum
Afganistans og Pakistans. Auðvitað yrði það stórslys
ef karlfjandinn fyndist og til öryggis er verið að breyta
ástæðu stríðsins í Afganistan í
hættu sem sögð er stafa af Talibönum - því
stríðið þarf að halda áfram þar
til Haliburton (fyrirtæki Dick Chaneys) og fleiri hafa lokið
við að kortleggja olíubirgðirnar undir Afganistan
og tryggja aðgang að þeim með spillingu í stjórnkerfinu.
Og því mun ekkert lát verða á sirkusnum.
En það verður mikið brennivín drukkið í
Kaupinhöfn í desember!
22.
nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Sú var tíðin að menn stofnuðu fyrirtæki
á Íslandi utan um einhverja góða hugmynd eða
þekkingu sem talin var markaður fyrir. Í flestum tilfellum
lögðu stofnendur aleigu sína undir því
ekki var um aðra fjármögnun að ræða, hvorki
þolinmótt lánsfé né sölu hlutabréfa
á almennum markaði. Rekstrarfé var oftast fengið
með skammtímalánum (víxlum) og mátti
lítið út af bera til að vandræði sköpuðust.
Fjöldi íslenskra frumkvöðla sem urðu gjaldþrota
og eyðilögðu líf sitt og fjölskyldna sinna
á þennan hátt er legíó. Frá
því nýtt fyrirtæki hóf starfsemi varð
einn af höfuðþáttum í rekstri þess
daglegur bardagi við opinbera aðila og þess voru dæmi
að sjálfur fjármálaráðherrann legði
öflugt verktakafyrirtæki í einelti þar til tókst
að knésetja það. Enginn veit hvers vegna - þetta
var einhvers konar pólitískt sport sem tíðkaðist
fram undir aldamót. Einungis glæpamenn sluppu frá
gjaldþrotum öðru vísi en slyppir og snauðir
- og margir þeirra andlega skaðaðir fyrir lífstíð.
Eitt furðulegasta fyrirtæki sem stofnað hefur verið
hérlendis, Íslensk erfðagreining, er nú komið
í greiðslustöðvun (eða var það Decode
sem mun vera móðurfélagið?) eftir að hafa
tapað hrikalegum upphæðum hvert einasta ár sem
það hefur verið starfrækt. Taprekstri ÍE
hefur alla tíð verið stjórnað af einum og
sama manninum, forstjóranum Kára Stefánssyni. Eina
skýringin á því hvers vegna ekki var skipt
um forstjóra, ef trúa má fjölmiðlum, er
sú að hann er jafnframt stærsti, eða einn af stærstu
hluthöfum fyrirtækisins - hann var sem sagt alltaf að
tapa prívat og persónulega!
Hvergi hef ég getað fundið nein skráð einkaleyfi
í eigu þessa merkilega fyrirtækis þótt
þar séu sagðir hafa unnið færustu sérfræðingar
heims frá fyrsta degi.
Í fjölmiðlum
hef ég hvergi séð þess getið að forstjórinn
sé á flæðiskeri staddur fjárhagslega
- þvert á móti er hann sagður sterkefnaður
maður þrátt fyrir uppgjöf fyrirtækisins
- og hlýtur maður að dáðst að því.
Í bók, sem skrifuð var um forstjórann (Kári
í Jötunmóð), er ýjað að því
að hann hafi aldrei lokið fullgildu (bóklegu og verklegu)
prófi í læknisfræði. Ritstjóri
Læknablaðsins var rekinn á sínum tíma
fyrir að birta grein eftir lækni þar sem bornar voru
brigður á gildi lækningaleyfis forstjórans.
Þegar forstjórinn hljóp í skarðið
sem afleysingalæknir á sjúkrahúsi í
Reykjavík fullyrti sami læknir að það væri
hneyksli.
Fleira er furðulegt
við uppgjöf Íslenskrar erfðagreiningar því
aldrei í manna minnum mun fyrirtæki í einkaeigu
hafa notið jafn mikillar opinberrar fyrirgreiðslu. Pólitíkusar,
á landsmála- og sveitarstjórnarsviði, og allt
upp í ráðherra, bókstaflega fórnuðu
sér fyrir málstað þessa fyrirtækis (auk
þess að veita því opinbera fyrirgreiðslu,
bankalán án tryggingar og fleira. En allt kom fyrir ekki;
aldrei varð hagnaður af rekstri þessa hátæknimusteris
útrásarinnar - bara tap. Endalaust tap! Megi draga lærdóm
af ævintýrinu er hann sá að ekki sé hægt
að reka þekkingariðnað á Íslandi, jafnvel
þótt allt sé gert sem mannlegur máttur megnar
og þrátt fyrir að stjórnendur séu haldnir
einstakri meirimáttarkennd. Ljósið í myrkrinu
er að forstjórinn missti ekki aleiguna. Hann mun, meira að
segja, stýra nýju fyrirtæki sem reist verður
á rjúkandi rústunum og, af viðtölum við
hann í fjölmiðlum að dæma, hefur hann ekki
beðið tjón á sálu sinni, - nema síður
sé!
19.
nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Það þurfti um 1000 siðblinda græðgistryllta
landhlaupara og slangur af klikkuðum pólitíkusum til
að gera þessa hlægilegu, rígmontnu dvergþjóð,
sem hélt hún væri einhvers virt vegna menningar,
að alþjóðlegu fífli. Þessar 300 þúsund
hræður montuðu sig af ríkidæmi sem fólst
ekki í öðru en yfirstétt sem skorti allt nema
fé og gat rekið við í gegn um silki. Vitlausasti
utanríkisráðherra í Evrópu trúði
því í raun og veru að þessar 300 þúsund
hræður ættu erindi í Öryggisráð
Sameinuðu þjóðanna! Bara sú firra lýsti
slíku stórmennskubrjálæði að útlendingar
gátu hlegið að okkur með öllum kjaftinum, eins
og þeir sögðu vestfirðingar.
Þegar ríkidæmið reyndist ekki annað en glæpamennska,
kjaftaglamur og sjónhverfingar fengum við að reyna þau
gömlu sannindi að sá sem er blankur á fáa
vini. Að við ættum innhlaup hjá frændþjóðum
í Skandinavíu reyndist viðhafnarlygi þegar á
reyndi. Aldrei hefur það verið ljósara en nú
að við erum í NATO sem ginningarfífl.
Varnarlið (Bandaríkjanna) pillaði sig á brott
strax og Sovétríkin höfðu runnið sitt skeið.
Ég kaus núverandi forseta á sínum tíma.
Nú skammast ég mín fyrir þessa fígúru
og er orðinn sammála Hannesi Hólmsteini og kó
um að þetta embætti eigi að leggja niður hið
snarasta - ekki einungis vegna þess að það sé
óþarft heldur einnig og ekkert síður vegna þess
að það er vond auglýsing fyrir 300 þúsund
stropaða asna hér norður í rassgati.
Við eigum að segja okkur úr Norðurlandaráði.
Aðild að því þjónar engum tilgangi
öðrum en að halda spilltum pólitískum skríl
uppi á lúxushótelum á kostnað almennings.
Sama gildir um NATO - við eigum að segja okkur úr því
strax. Til að koma í veg fyrir að pólitíkusar,
sem hafa beinar tekjur (dagpeninga og lúxusflakk), geti tafið
málið, þyrfti að fara fram þjóðaratkvæðagreiðsla
um úrsögn úr Norðurlandaráði og NATO
- ekki einungis til að spara skattgreiðendum óheyrilegan
kostnað heldur einnig til að rassbrend þjóðin
geti sýnt að hún er ekki svo skaplaus að láta
hafa sig að fífli án þess að berja frá
sér.
Við eigum að leggja utanríkisþjónustuna
niður eins og hún leggur sig - loka hverju einasta sendiráði
- jafnvel þótt tífalda þyrfti rýmið
á Vogi. Kostnaður af því yrði aldrei nema
skítur á priki miðað við það sem
kæmi inn fyrir sölu á fasteignum erlendis og sparaðist
í rekstrarkostnað einskisnýtra sendiráða.
Sé þess þörf má alltaf semja við
Litháa um hagsmunagæslu - enda eiga þeir sameiginlegt
með okkur Íslendingum að vera eins konar ,,Nigeríumenn"
Norðursins.
10. nóvember 2009
Leó M. Jónsson: Ég
var liðléttingur á strandferðaskipinu Esju tvö
sumur og fór einn túr veturinn 1959 - en ég var
þá á milli skóla. Komið var til Vestmannaeyja
síðdegis 18. febrúar að austan og haldið til
Reykjavíkur eftir stutt stopp. Á kajanum í Eyjum
hitti ég Helga Vattnes Kristjánsson, strák á
mínu reki sem hafði verið með mér á
Esjunni um sumarið en var nú aðstoðarmaður í
vél á vita- og varðskiptinu Hermóði, sem
lá þarna við bryggju og verið var að gera klárt
fyrir siglingu til Reykjavíkur. Ekki hvarflaði að manni
hvað beið okkar á Esjunni á leiðinni fyrir
Reykjanes og Stafnnes. Hermóður, sem fór frá
Eyjum hálftíma á eftir okkur, sökk með
allri áhöfninni (12 manns), að því virtist
án þess að ráðrúm gæfist til
að senda út neyðarkall. Frystiskipið Vatnajökull,
sem við mættum úti fyrir Höfnum, sendi út
neyðarkall. Ég ætla ekki að lýsa djöfulganginum
á leiðinni frá Reykjanestá og fyrir Garðskagann,
maður bara hélt sér þar sem maður gat og
var staddur. Ekki man ég hvað þetta tók langan
tíma en mun hafa vera með versta sjólagi á
þessari leið sem gerist og ætla ég ekki að
lýsa því frekar. En á meðan á
þessum ósköpum stóð hvarflaði það
aldrei að mér við kynnum að vera í lífshættu
- það var ekki fyrr en seinna sem það varð manni
ljóst: Manni fannst maður öruggur vegna þess að
í brúnni var Guðmundur Guðjónsson skipstjóri
við stjórn; maður sem áhöfnin treysti fullkomlega.
Seinna
bjó ég í Svíþjóð um árabil
og hef fylgst nokkuð með sænskum stjórnmálum.
Nýlega fylgdist ég með viðtali við Frederik
Reinfeldt, forsætisráðherra Svía, í beinni
útsendingu í sænska sjónvarpinu. Umræðuefnið
var fyrirhugað kjör forseta ES og væntanleg loftslagsráðstefna
í Kaupinhöfn nú í desember. Sænskt atvinnu-
og efnahagslíf á nú við mjög alvarlega
erfiðleika að glíma. Ég tók eftir tvennu
í þessu viðtali: Sænski forsætisráðherrann
var í fullkomnu jafnvægi, talaði hiklaust og skýrt
og maður var fróðari eftir að hafa hlustað á
svör hans við spurningum viðkomandi fréttamanns.
Ég hugsaði með mér hve mikils virði það
væri fyrir Svía að hafa svo trausta forystu þegar
hart væri í ári.
Forsætisráðherra
okkar hefur logið að okkur stanslaust síðan hún
tók við þessu starfi sem hún veldur ekki (Péturslögmálið).
Innantóm loforð, slagorðaglamur, viðhafnarlygi (Skjaldborgin),
hik, tafir og ruglandi hafa einkennt vinnubrögð hennar.Þegar
hún talar í suður tala ráðherrar í
norður; hún ryðst um eins og naut í flagi og kann
greinilega hvorki samráð né að deila ábyrgð
sem skilur fúskara frá fagmanni í stjórnun.
Aldrei er maður nokkru fróðari um nokkurn skapaðan
hlut eftir að hafa hlustað á hana tjafsa. Fyrir nokkrum
dögum mátti fylgjast með henni í ræðustól
á Alþingi þar sem hún sagðist ekki
getað svarað því núna hvort stjórn
hennar myndi standa við gefið loforð (Skjaldborgin) um að
hækka persónuafslátt um 2000 krónur! Íslenskur
almenningur hefur fulla áðstæðu til að vera
bæði skelkaður og kvíðinn: Það er
hálfviti í brúnni.
4.
nóvember 2009
Leó M. Jónsson:
Það fer óneitanlega um mann hrollur við að
sjá Össur Skarphéðinsson auglýsa rafbíl.
Á það að vera næsta pólitíska
sjónhverfingin - næsta dellan eftir að pólitíska
vetnisbíla-ruglið er liðið undir lok?
Einhverjir braskarar ætla að reyna að ljúga rafbílum
inn á almenning. Til þess á að byggja upp einhvers
konar hleðslunet og með því á að sannfæra
almenning um að hag hans sé borgið með rafbíl.
Til að ljúga ekki of miklu í einu ætla rafbílapostular
að einbeita sér að Reykvíkingum - agnið er
mengunarvörn og ódýr raforka (hvenær hefur
raforka verið ódýr hérlendis nema niðurgreidd?).
Þegar reynt er að ljúga rafbílum inn á
almenning er alltaf gefið í skyn að drægni þeirra
á hverri hleðslu sé alltaf að aukast. Það
er kjaftæði - rafhlöður eru enn allt of frumstæðar
til að nokkur glóra sé í rafbílum í
stað venjulegra fólksbíla. Það er t.d. athyglisvert
að alltaf þegar talað er um drægni rafbíls
er ekki gert ráð fyrir að notkunin innifeli upphitun
eða kælingu eins og í venjulegum bílum en við
það minnkar drægnin um allt að þriðjungi.
Jafnvel fullkomnasti rafbíllinn á markaðnum nú
kemst varla vegalengdina Reykjavík - Leifsstöð - Reykjavík
með farþega og farangur nema óupphitaður. Og komist
hann til baka þarf að hlaða geymana í 4 klst. áður
en hægt er að nota farartækið. Toyota Prius er tvinnbíll
(rafmagn og bensín) og sem slíkur virðingarvert frumkvæði
Toyota. Toyota ábyrgist rafgeymana (sem vega nokkur hundruð
kg.) og rafdrifsbúnaðinn í 8 ár. Prius er sparneytinn
bíll miðað við stærð en hins vegar er deilt
um hve vistvænn hann sé þegar öllu er til skila
haldið. Ástæðan fyrir því að Prius
selst ekki meir en raun ber vitni - þrátt fyrir sparneytni
er að eigandinn situr uppi með verðlausan og óseljanlegan
bíl eftir 8 ár - enginn með peruna í lagi færi
að kosta nýjum rafgeymum upp á 8 - 10 ára gamlan
Prius.
Bæði
Landsvirkjun og Orkustofnun hugðust sýna gott fordæmi
með því að nota rafbíla í Reykjavík.
Bæði fyrirtækin keyptu árið 1998 Peugeot
106 Electric með Nikkel-Cadmíum-rafgeymum sem knúðu
bílinn með 120 V. Ending rafgeymanna reyndist skemmri en
gert hafði verið ráð fyrir og 2004 hugðist Landsvirkjun
endurnýja rafgeymana. Þá kom í ljós
að umboðið setti upp 35 þúsund evrur fyrir
geymasettið. Eftir talsvert strögl fékkst verðið
lækkað í 25 þúsund evrur - en það
er svipað og Peugeot-rafbíll kostaði nýr 1998.
Þessi Peugeot-rafbíll Landsvirkjunar hefur því
staðið ónotaður síðan árið
2004. Því miður er svipaða sögu að
segja af öðrum tegundum rafbíla - þeim er logið
inn á kaupendur sem eru veikir fyrir ,,umhverfisvænu ímyndinni"
en endingin er 1/3 af endingu venjulegs fólksbíls og framleiðendur
okra gegndarlaust á lélegum rafhlöðum af frumstæðri
gerð. Fagurgalinn um að stöðug þróun hafi
verið og sé í rafhlöðum á við
farsíma en ekki rafbíla. En nú ætla pólitíkusar
að reyna að ljúga því að okkur að
rafbíllinn sé handan hornsins (rétt eins og vetnis-fólksbíllinn
um árið).
17.
október 2009
Leó M. Jónsson:
Ég las á spjallrás þar sem Daewoo-bílum
var ekki borin góð sagan og þjónusta umboðsins
sögð afleit. Um bíla verða alltaf skiptar skoðanir
og virðist litlu skipta hver tegundin er (meira að segja Fiat
selst). Ég man ekki hvort það var á sömu
spjallrás sem fullyrt var að Chevrolet-fólksbílar,
sem eru á markaðnum hérlendis, væru gömul
Daewoo-hönnun sem fengið hefði andlitslyftingu og væru
jafn lélegir. Ég er ekki einn um að vera á
öndverðri skoðun. Ég tel að Daewoo hafi verið
og séu betri bílar en sumir mun dýrari bílar
af sambærilegri stærð. Eftir reynsluakstur Nubira 1600
Wagon 1998 fullyrti ég í tímaritinu Bílnum
að enginn stationbíll af sambærilegri stærð
hefði jafn góða aksturseiginleika. Það álit
mitt hefur ekki breyst eftir að hafa átt Nubira Wagon í
nokkur ár. Bilanatíðni og reksturskostnaður hefur
reynst vel undir meðaltali (nú kominn í 180 þús.
km). Ég bendi á að 1998 var Opel Vectra Station með
1600-vél mun dýrari bíll. Bilanatíðni
Opelsins og rekstrarkostnaður hefur reynst langt yfir meðaltali.
Leitun hefur verið að verri varahlutaþjónustu en
fyrir Opel. Ég tel Daewoo vera betri bíl en Opel og er
þó ýmislegt skylt með þessum tegundum.
Fá má nýja stýrisvél í Daewoo
2001 fyrir 120 þús. Rafstýrisvélin í
Opel, sem er ónýt þegar hún bilar, kostar
hins vegar um 400 þúsund íkomin!
Chevrolet-fólksbílarnir sem nú eru fluttir inn
frá Kóreu eru ekki sömu bílar og hannaðir
og smíðaðir voru af Daewoo á sínum tíma
þótt þeir séu framleiddir í fyrrum
Daewoo-verksmiðjum í Suður-Kóreu. Að undanskildum
Chevrolet Captiva-jepplingnum eru Chevrolet-fólksbílarnir
ódýrari og lakari að gæðum en Daewoo-fólksbílarnir
voru á sínum tíma. Nægir í því
efni að benda á umsagnir sérfræðinga og
eigenda í Bretlandi, t.d. www.topgear.com
og fleiri. Í Bretlandi er Chevrolet með ódýrustu
fólksbílum og bera umsagnir keim af því.
Hérlendis eru þessir bílar hlutfallslega dýrari
en í Bretlandi enda Chevrolet þekkt gæðamerki
í augum Íslendinga en ekki í augum Breta. Því
er viðbúið að verðfallið á Chevrolet-fólksbílunum
verði mikið og að þeir verði jafnvel erfiðari
í endursölu en Daewoo var/er - og er þá miklu
til jafnað!
Öðru máli gegnir um Chevrolet Captiva jepplinginn. Hann
er ekki ódýr enda mun vandaðri að allri gerð
heldur en Chevrolet-fólksbílarnir enda ætlaður
jafnframt fyrir bandaríska markaðinn. Hann hefur það
einnig umfram fólksbílana að vera skemmtilegur í
akstri og með aksturseiginleika sem eru jafnir eða fremri öðrum
jepplingum. Kvartað hefur verið undan lakkskemmdum, t.d. að
lakk hafi gefið sig á afturhleranum á ábyrgðartímanum
(sem umboðið hefur bætt). Bílar eru ekki lakkaðir
með tilliti til þess að vera notaðir í saltroki
eins og hér gerist víða og því skemmist
lakk á fleiri tegundum bíla án þess að
tegundin sé rökkuð niður sem drasl. Sem dæmi
bendi ég á ryðtaumana sem sjá má niður
úr hurðarhöldunum á hvítum nýlegum
Toyota Avensis eða upphlaup á afturhlera Honda CR-V og Suzuki
Grand Vitara - og ekki teljast þeir ódýrt drasl!
Alla bíla þarf að ryðverja með bóni.
Þeir sem hvorki tíma né enna að bóna
bíl mega eiga von á lakkskemmdum á 4.eða 5.
ári - sama hve fín tegundin þykir.
2.
ágúst 2009.
Leó M. Jónsson: Smásaga.
Ég var á leiðinni heim að norðan, en ég
bý suð-austan Keflavíkurflugvallar. Akandi eftir þjóðvegi
44, kominn ofan af Þrívörðuhæð þar
sem sést til Hafna og aðflugslínan liggur yfir Hafnaveginn,
sé ég endalausa röð lendingarljósa í
austri og fyrsta Antonov-risaþotan kemur yfir til lendingar. Ég
hélt mig hljóta að vera að dreyma. Hinkraði
við þar til 18 dökkgráar Antonov-risaþotur
höfðu komið inn yfir veginn og lent - og samt virtist röð
véla á aðflugslínunni endalaus. Og allt í
einu voru 5 risastórar þyrlur komnar í loftið
og stefndu á Reykjavík. Þá hélt ég
heim. Á íslensku sjónvarpsstöðvunum var
einungis stillimynd með eftirfarandi texta: Áríðandi
tilkynning á Lýðvarpinu FM 100.5.
Á
Lýðvarpinu mátti heyra eftirfarandi tilkynningu: Rússland
hefur tekið að sér varnir Íslands. Ísland
hefur sagt sig úr Varnarbandalagi vestrænna þjóða,
NATO. Landstjóri hefur verið settur. Hann er Ástþór
Wium Magnússon. Vald landstjórans er ótakmarkað.
Rússnesk herlögregla hefur tekið við allri löggæslu
á Íslandi. Skrifstofum Ríkislögreglustjóra
hefur verið lokað og starfsfólk sent í "dítox"
hjá Jónínu. Frekari upplýsingar og leiðbeiningar
eru á Vefsjónvarpsstöðinni AWM (www.awm.isvet).
Ég
finn ISVET á Netinu. Þar er greinilega nýhafið
viðtal við Ástþór (nú landstjóra,
sé mig ekki að dreyma) og Evu Joly (rannsóknarlögmann)
og Vladimir Moerkowski (hershöfðingja) og þeim til aðstoðar
eru tveir túlkar. Ástþór er spurður hver
hafi verið aðdragandinn að þessum atburðum. Hann
segir það hafa verið bankahrunið, mótmælin
á á Austurvelli, afsögn stjórnar Geirs Haarde,
ný stjórn Jóhönnu Sigurðardóttur
og opnun "Dítox-stöðvar Jónínu Benediktsdóttur
á Keflavíkurflugvelli. Spurður hvort Steingrímur
Sigfússon og Svavar Gestsson hafi haft milligöngu segir
Ástþór alveg ljóst að svo hafi ekki verið
- hins vegar hafi nefndir kumpánar verið 2 efstu menn á
lista sem Rússar hafi afhent yfir þá sem fluttir
skuli austur í Eskjó-Gulag þar sem verið sé
að gangsetja vinnubúðir að rússneskri fyrirmynd.
Spurður að því hver hafi verið tengiliður
Rússa gagnvart honum varðandi landstjórnina telur
Ástþór ekki tímabært að svara því,
að svo komnu máli. Ásþór bætir
því við að Reykjavíkurflugvelli, flugbrautum
Keflavíkurflugvallar og sendiráðum Nato-ríkja
hafi þegar verið lokað. Útrásarvíkingum
sé verið að smala saman og koma í "dítox"
hjá Jóníu - það sé einungis fyrsta
skrefið í sérstakri meðferð. Rússneskar
hersveitir séu að safna saman þingmönnum og ráðherrum,
núverandi og fyrrverandi stjórnar og flytja austur í
Eskjó-Gúlag. Spurður hvort það lið verði
ekki "dítoxað" áður segir Ástþór
landsstjórnina ekki hafa fengið nein fyrir mæli um
slíkt (þá hallar rússneski hershöfðinginn
Moerkowski sér að öðrum túlknum sem svo hallar
sér að Ástþóri) - já , ... segir
Ásþór - hann Moerkowski skilur talsvert í
íslensku eftir að hann starfaði við rússneska
sendiráðið hér áður fyrr, - en hann
vill að það komi fram að stjórnmálamennirnir
muni "dítoxast" sjálfkrafa fyrir austan þegar
þar að kemur, samkvæmt sjálfvirku rússnesku
aðferðinni, enda hafi landstjórnin ekki viljað bera
ábyrgð á þeirri mengun sem af hefði getað
hlotist hér sunnanlands.
Í
því að spyrillinn snýr sér að Evu
Joly kynnir hann hana sem einn af helstu hugmyndafræðingum
að baki yfirtöku Rússa. Joly brosir breitt og segir
það vera orðum aukið - hún hafi einungis kynnst
íslenskum málefnum í gegn um vinnu sína
sem ráðgjafi ráðvilltrar ríkisstjórnar.
Hún segir að það eigi ekki að vera neitt leyndarmál
að á bak við þetta vel heppnaða "kupp"
sé kjarnorkukonan Jónína Benediktsdóttir.
Auk þess sem Jónína sé að hefjast handa
með allsherjar "dítoxun" rússneskra kaupsýslumanna
í beinu samráði við Vladimir Putin, hefði
Jónína bent rússneskum stjórnvöldum
á að ekki ein einasta hræða á Íslandi
myndi súta það þótt Rússar tækju
við af Ameríkönum sem létu sig hverfa þegar
þeir týmdu ekki að verja landið lengur. Sama mætti
segja um Breta sem væru óvinsælasta erlenda þjóðin
í augum Íslendinga (bara nafnið Gordon Brown fengi
belju til að baula á Íslandi). Jónína
hefði einnig sannfært Rússa um að Íslendingar
væru búnir að fá nóg af tvískinnungi
og nýsku annarra NATO-þjóða - að ekki sé
nú minnst á lítilmennsku frændþjóða
í Skandinavíu. Eftir að Jónína hafði
"dítoxað" Ásþór hefði hún
samþykkt að hann tæki að sér landstjórnina
- enda eini óspilliti maðurinn á landinu með viðskiptavit.
Í þessu brakaði og brast í handtalstöð
sem Moerkowski bar upp að eyranu. Eitthvað fékk hann
til að ranghvolfa í sér augunum í því
hann stökk á fætur og hvarf út úr upptökusalnum.
Ástþór teygi sig í hljóðnema og
sagði brosandi - það bjóst enginn við því
að þessum á Bessastöðum væri treystandi
- við vorun nú viðbúnir því ......
31.
júlí 2009
Leó M. Jónsson:
„Forsætisráðherra
er farinn í frí." þetta eru bestu fréttir
sem íslensk þjóð hefur fengið s.l. 10 mánuði.
Þjóðfélagið brennur. En fátt er svo
með öllu illt - einn brennuvarganna er nefnilega farinn í
frí. Pólitíkusar hafa rifist um IceSave-málið
undanfarnar vikur eins og þeim einum er lagið. Þeir
drullast ekki til að meðhöndla IceSave-málið
sem það einstaka tilboð sem það er; - að
verið er að bjóða óreiðuþjóð
sérstök kjör varðandi endurgreiðslu á
þýfi. Þjófagengi hefur líklega aldrei
áður verið boðið upp á slík málalok
- væntanlega af hreinni meðaumkun með íslenskum
almenningi í tröllahöndum. Það stappar nærri
geðveiki að ekki skuli vera gengið frá málinu
þegjandi og hljóðalaust og skiptir engu máli
hvort við getum borgað eða ekki þegar að því
kemur. Svona tilboð mun aldrei bjóðast aftur. En ef að
líkum lætur mun pólitíkusum takast að
klúðra þessu einstaka tilboði, sem IceSave-samningurinn
er (sama hverjir sömdu), og almenningi mun blæða fyrir
bragðið.
Þessa
dagana sitja 4 ungir menn í varðhaldi vegna þess að
„þeir sviku stórfé út úr ríkisstofnunum."
Nú vantaði ekki að tekið væri af röggsemi
á málunum (af því að þessir ungu
menn sviku stórfé út úr ríkisstofnunum).
Á sama tíma ganga frægir landhlauparar lausir, samviskulausir
fantar sem hafa svikið milljarða út úr sparifjáreigendum
hér heima og erlendis - frægir fjárflettar sem hafa
lagt stærstu tryggingafélögin í rúst
og stolið milljörðum af vörslufé sem þeim
var trúað fyrir og tryggingatakar höfðu greitt í
bótasjóði. Þetta pakk er ekki á leið
í varðhald - ónei því þarna er
þverslaufu-liðið að verki. Þverslaufu-liðið
lagði á ráðin og gerði hlaupatíkum
kleift að leppa „kaup" Fjórflokksins á ríkisbönkum
án þess að reidd væri fram svo mikið sem
ein króna af eigin fé. Fjárflettar hófust
strax handa við að braska með sparifé viðskiptamanna
eins og um ráðstöfunarfé þeirra sjálfra
væri að ræða. Þarf að rekja þessa
sögu lengra?
En þegar
„ótíndir strákar" svíkja fé
út úr andvaralausum ríkisstofnunum, - fjársvik
sem nema einungis brotabroti af því sem frægustu
fjárflettar landsins hafa haft af almenningi (nánast "í
beinni útsendingu" undanfarin ár), vantar ekki snör
handtök: Þá eru hvorki vöflur á lögreglu
né ákæruvaldi. Svoleiðis glæpamenn eru
tafarlaust hnepptir í varðhald, væntanlega til að
þeir nái ekki að spilla gögnum! En fjárflettar
hafa hins vegar fengið að dunda sér óáreittir
við „gagnaeyðingu" í skjóli Fjórflokksins
sl. 8 mánuði ef ekki lengur. Á meðan ótíndir
strákar sitja í varðhaldi frílista sig frægir
fjárflettar í útlöndum - landhlauparar sem
gert hafa þjóðina gjaldþrota og rúið
hana trausti inná- sem útávið!
Er nú
von að maður spyrji: Hvers konar helvítis heybrækur
stjórna þessu landi?
9.
júlí 2009
Leó M. Jónsson:
Ég er einn þeirra sem hef haft allar mínar tryggingar
sl. 30 ár, þ.e. þær sem ég hef ráðið
sjálfur hvar ég kaupi, hjá Sjóvá
- Almennum hf. Ég treysti þessu tryggingafélagi,
þrátt fyrir alls konar brambolt í stjórn
þess og eignarhaldi. Ég trúði því
að ég væri með fullgildar tryggingar, t.d. gagnvart
slysum sem ég kynni að teljast valdur að í umferðinni.
Fyrrverandi forstjóri Sjóvár, sem hvarf snögglega
frá félaginu fyrir skömmu, segist í viðtölum
við fjölmiðla, nú í byrjun júlí
2009, hafa borið alla ábyrgð á rekstri tryggingahluta
Sjóvár - Almennra og ekki hafa vitað betur en að
sá rekstur væri í samræmi við lög
og reglur (sami maður gaf út bækur þar sem hann
lýsti og hrósaði „útrás íslenskra
fyrirtækja"). Hæfileikum og/eða færni þessa
manns virðist mér hljóti að vera áfátt
- því samkvæmt opinberum eftirlitsstofnunum vantaði
í bótasjóð félagsins um 75% af því
vörslufé sem við, tryggingatakar, höfðum greitt
í hann! Samkvæmt sömu opinberu eftirlitsstofnunum
var veruleg hætta á að Sjóvá - Almennar
hf. yrðu gjaldþrota vegna brasks. Hefðu forsprakkar Sjóvár
- Almennra verið Nigeríumenn er sem ég sjái
fyrirsagnir í íslenskum fjölmiðlum með tilheyrandi
„yfirheyrslum.'' En fjölmiðlar sýna þessu
máli lítinn áhuga, að undanskildum einum blaðamanni
á Mbl. sem hefur fjallað um meinta alvarlega stöðu
tryggingafélagsins af og til í talsverðan tíma
- og varla fengið nokkrar undirtektir eða svör, ef frá
er talinn venjulegur skætingur og bætiflákalygi.
Ríkisstjórnin skipti sér auðvitað ekki
af málinu. Pólitíkusar, ef til vill með einni
undantekningu (en ekkert heyrðist í Pétri Blöndal),
skilja ekki tryggingar, hvað þá heldur að þeir
beri skynbragð á að reyndust 30% tryggingakaupenda í
landinu ótryggðir, ef til kastanna kæmi, gæti
það valdið allri tryggingastarfsemi í landinu og
þjóðinni alvarlegum skaða.
Á
undanförnum mánuðum höfum við heyrt minnst
á umboðssvik í sambandi við viðskilnað
þess íslenska glæpalýðs sem stjórnaði
bönkunum (þar voru engir Nigeríumenn að verki).
Stjórnendur Sjóvár - Almennra hf. stunduðu
umboðssvik í stórum stíl - hvort sem einhverjir
einfeldningar, notaðir sem forstjóragínur, skildu
það eða ekki. Í umboði tryggingaseljanda sveik
Sjóvá - Almennar út úr mér og fleirum
(síhækkandi) iðgjöld af yfirlýsingum sem
okkur var talin trú um að væru fullkomnar tryggingar
og studdar vörslufé (bótasjóði) sem við
höfðum reitt af hendi og væri í umsjá tryggingafélagsins.
Ekki grunaði mig að þetta væru gervitryggingar byggðar
á blekkingum félags sem búið væri að
glutra niður og/eða sólunda/stela 75% af þeim stoðsjóði
sem seldar tryggingarnar áttu að byggjast á.
Að selja einhvern hlut eða þjónustu, með því
að láta líta út sem eitthvað annað
en er og/eða meira virði en er, eru umboðssvik; þjófnaður
með brögðum, leiktjöldum og dálítilli
tækni (svipað því sem Nigeríumenn stunda
á Netinu).
Í augum almennings á Íslandi er þetta daglegt
brauð (samráð tryggingafélaganna er enn óútkljáð
sakamál sem bíður þess að fyrnast). Enginn
kippir sér upp þótt yfirstétt í landinu
raki til sín fé í krafti samtryggingar, samráðs,
ættatengsla o.s.frv, jafnvel með umboðssvikum. Við
erum vön íslensku lénsskipulagi sem tók við
af danskri konungsstjórn og vitum að einungis fyrir slysni
og klaufaskap fara svona mál fyrir dómstóla: Opinberar
eftirlitsstofnanir á Íslandi gegna ekki því
hlutverki að koma í veg fyrir umboðssvik, t.d. í
tryggingastarfsemi. Hlutverk þeirra hefur verið að gæta
þess að einungis þóknanlegir (yfirstéttin)
sitji að því að plokka pöbulinn; t.d. með
rekstri tryggingafélaga (hverjir stálu stofnsjóði
Samvinnutrygginga og fénýttu í braski fyrir um
ári?).
Verðbréfamiðlunin
Ávöxtun stóðst ekki áhlaup á sínum
tíma. Fólk, sem tók áhættu, tapaði
fé í vörslu þess. Baktryggingar voru ekki nægar
= umboðssvik. Forstjórinn var dæmdur til fangavistar
sem hann afplánaði. Ég hefði getað fengið
ódýrari tryggingar en hjá Sjóvá -
Almennum en ég vildi ekki taka þá áhættu
sem ég taldi í því fólgna. Sjóvá
seldi mér og öðrum tryggingar sem við trúðum
að væru öruggar og án áhættu. Á
sama tíma áttu opinberar eftirlitsstofnanir að hafa
haft vaxandi áhyggjur af rekstri þessa félags! Halda
ráðamenn að við trúum enn á tröll?
Við erum vissulega fífl en ekki svona .....
Ég
velti því fyrir mér hvernig og hvort flett hefði
verið ofan af skúrkunum í stjórn Sjóvár-
Almennra (sem ku sitja þar enn) hefðu aðrir glæponar
ekki siglt bönkunum í strand í október 2008!
Hefði þurft náttúruhamfarir til að tryggingatakar
hefðu uppgötvað að landhlauparar í stjórn
félagsins voru á brott með 3/4 þess vörslufjár
sem það átti að geyma í bótasjóði
og því ekki borð fyrir báru? Eru tafir á
greiðslu bóta vegna jarðskjálfta á Suðurlandi
af þessum sökum? Skyldi einhvers stjórnenda Sjóvár
- Almennra bíða sama hlutskipti og fyrrum forstjóra
Ávöxtunar (eða er þegar tvísett á
Hrauninu og fullt á Kvíabryggju)?
8.
júlí 2009
Leó
M. Jónsson:
Eftirfarandi grein var send Morgunblaðinu til birtingar snemma árs
2004. Hún fékkst aldrei birt. Ég hygg að
einhverjum muni þykja hún athyglisverð, ekki síst
í ljósi þess sem gerst hefur í íslensku
samfélagi á tæpu ári. Enn eru búnar
til stöður fyrir rassbrennda „góða menn’’
sem hafa verið hluti af klíku sem hefur náð til
sín fjármunum með vafasömum hætti - ef
ekki glæpum!
-------
Hvenær
verður félagslíf að klíkuskap og klíkuskapur
að glæpastarfsemi? Alls konar félögum, samtökum
og klúbbum hefur fjölgað síðustu áratugina.
Launþega- og stéttafélög skipta hundruðum.
Frímúrarar, Oddfellóar, Rotary, Kiwanis, Lions
o.fl. starfa í flestum þéttbýliskjörnum;
alls konar félög starfa á vegum stjórnmálaflokka.
Golfklúbbar hafa sprottið upp út um allt; líkamsræktar-,
útivistar- og heitu-potta-klúbbum er haldið úti
(fá meira að segja að matast í sundlaugum sem
ekki nær nokkurri átt), veiðifélagar hafa með
sér samtök og til viðbótar mætti nefna
áttahagafélög, bridge-, og keiluklúbba, karlakóra,
flug-, bíla- og mótorhjólaklúbba - og þannig
nánast endalaust. Tilgangur félagsstarfsins er hagsmunagæsla,
ræktun vináttu og/eða frændsemi og skemmtun,
enda er maður manns gaman. Allt er þetta gott og blessað
svo lengi sem samtakamáttur-inn er ekki notaður til að
rýra félagsleg réttindi og samfélagslega
möguleika annarra, - fólks, sem ekki tilheyrir viðkomandi
félagsskap.
Lengi voru svokölluð
,,lokuð leynifélög", sem eiga rót sína
að rekja til ,,gildanna" í Evrópu á miðöldum,
grunuð um að beita samtakamætti utan félags til
að hygla völdum meðlimum sínum. Þegar lýst
var klíkuskap og andfélagslegum áhrifum slíkra
leynifélaga voru gjarnan nefnd dæmi þar sem í
hlut áttu karlmenn, sem vitað var að tilheyrðu einhverri
reglunni. Núorðið er algengt að klíkuskapur
sé kenndur við önnur og almennari félög.
Miklu oftar eru karlmenn orðaðir við slíkan klíkuskap
en konur. Aukinn almennur klíkuskapur hefur einnig birtst í
mynd ,,vinavæðingar".
Ég er þeirrar
skoðunar að við séum fyrir löngu komin langt
yfir mörkin þar sem eðlilegt félagslíf
breytist í skaðlegan klíkuskap og tel mig geta fært
nokkur rök fyrir að svo sé. Ég fullyrði t.d.
að miklu meira máli skipti að þekkja einhvern lykilmann,
þegar sótt er um starf, heldur en að geta sýnt
fram á menntun og færni til að inna starfið af
hendi. Með þessu á ég ekki við að menntun
og færni skipti ekki máli heldur að sú einkennilega
hefð hafi skapast, að meiru máli skipti hver einstaklingurinn
sé en hvað hann getur, þ.e. fyrst er spurt ,,hver er
hann/hún?" og því næst ,,hvað kann
hann og/eða getur?" Önnur rök fyrir þessari
fullyrðingu er að málshöfðunum vegna stöðuveitinga
hjá hinu opinbera sýnist mér hafa fjölgað
undanfarin ár, ekki einungis vegna ásakana um brot á
jafnréttisreglum heldur einnig vegna meintrar mismununar, þ.e.
að menntun og reynsla hafi ekki verið látin ráða
úrslitum t.d. á milli tveggja hæfra einstaklinga
og of algengt að stöðuveitingar hjá hinu opinbera
séu á „gráu svæði". Í
þriðja lagi, og sem ég tel vera aukna afleiðingu
klíkuskapar, fullyrði ég að það sé
orðin regla að einstaklingur, sem kominn er yfir 50 ára
aldur og sækir um auglýst starf, sé ekki kallaður
í viðtal né virtur svars. Ofnotkun kennitalna, sem
er séríslenskt fyrirbrigði, stuðlar að slíkri
mismunun; með kennitölum er auðveldara og fljótlegra
að fremja óréttlæti í þágu
klíkuskapar.
Ég tel að
aukinn klíkuskapur sé þegar orðinn alvarleg
meinsemd hérlendis og að klíkuskapur sé hemill
á eðlilega þróun og tæknivæðingu
íslenskra fyrirtækja - of margar lykilstöður séu
mannaðar undirmálsfólki hvað varðar, hæfileika,
menntun og reynslu vegna klíkuskapar við ráðningu.
Vegna klíkuskapar tel ég framleiðni íslenskra
fyrirtækja hefta á svipaðan hátt og pólitískar
stöðuveitingar hafa heft framleiðni og þjónustugæði
opinberra stofnana. Mér fyndist eðlilegt að kannað
sé hvort hægt sé, með lögum, að stemma
stigu við því að klíkuskapur (þar
með talin ættatengsl) rýri eðlilega möguleika
fólks til frama í atvinnulífi. Hins vegar er líklega
ekki mikil hætta á að slík lög yrðu
nokkru sinni sett því þau myndu jafnframt að
rýra núverandi möguleika á pólitískum
hrossakaupum í sambandi við stöðuveitingar.
(Ath. skrifað 2004).
28.
júní 2009
Leó
M. Jónsson:
Einhver skrifaði Morgunblaðinu bréf fyrir nokkru og lýsti
furðu sinni á þeirri forsjárhyggju íslenskra
stjórnvalda sem lýsir sér í skefjalausri
skattlagningu áfengis. Ég gat tekið undir hvert orð
sem þessi maður sagði. Brennd vín er ef til vill
ástæða til að skattleggja (bæri það
einhvern annan árangur en aukna landabruggun og hættu á
meiri heilsuskaða af áfengisneyslu en ella) en öðru
máli gegnir um bjór og borðvín. Verð á
borðvíni er þegar komið út yfir öll
skynsemismörk og ástæða til að staldra við
og minna þessa bjána sem stjórna verðlagningu
víns á nokkrar staðreyndir - staðreyndir sem þessum
lítilla sanda skriffinnum hættir til að gleyma.
Mér er sem ég heyri jarminn í íslenskum
bændum tæki erlent ríki upp á því
að skattleggja íslenskt lambakjöt með nokkur hundruð
prósentustiga vörugjöldum og fyndu upp einhverja dellu
til að réttlæta slíka óhæfu því
það hentaði viðkomandi ríkissjóði
til tekjuöflunar og til aukinnar skattheimtu. Íslenskir
bændur eru, því miður, í tröllahöndum.
Fálkinn sem fer með æðstu stjórn þeirra
mála núna virðist ekki skilja að borðvín
og bjór eru landbúnaðarframleiðsla, - meginafurðir
bænda á stórum svæðum Evrópu,
og er hann þó sigldur (lærði í Noregi).
Hann hefði því átt að mótmæla,
fyrstur manna, verðhækkunum á borðvíni.
En ofurskattar á helstu afurðum stórs hluta evrópskra
bænda þykir þessu liði, af einhverjum furðulegum
ástæðum, sjálfsagður hlutur ofan á
aðra tollmúra.
Hvað ætli íslenskir bændur segðu færu
dönsk tollayfirvöld að haga sér á svipaðan
hátt og þau íslensku og bönnuðu innflutning
á hangikjöti og öðrum íslenskum afurðum,
sem Ísendingar í Danmörku hafa fengið að
flytja inn, án rekistefnu, fyrir sín árlegu þorrablót
á sama tíma og danskar landbúnaðarafurðir
á borð við reykt svínakjöt, spægipylsu
og osta er tekið af fólki með hryssingi við komu
frá Kaupmannahöfn; gert upptækt og að viðlögðum
sektum?
Hvenær á þessari andskotans nesjamennsku að linna?
18. júní 2009
Leó M. Jónsson:
Árið 1988 var forseta Hæstaréttar, Magnúsi
Thoroddsen, vikið frá störfum af þáverandi
forsætisráðherra, Halldóri Ásgrímssyni,
vegna kaupa á 2000 flöskum af tollfrjálsu áfengi.
Þáverandi fjármálaráðherra, Jón
Baldvin Hannibalsson, hafði einnig (mis)notfært sér
sömu heimild og látið keyra heim til sín tollfrjálsu
áfengi. Af einhverjum ástæðum var Jón
ekki rekinn heldur gerður að utanríkisráðherra!
Og þessir tveir voru ekki þeir einu sem féllu fyrir
freistingunni; handhafar forsetavalds kræktu sér í
ódýrt áfengi, þar á meðal forseti
Alþingis. Þetta gerðist fyrir rúmum 20 árum.
Ef til vill var þetta löglegt (upp að 2000 flöskum!)
en siðlaust og speglaði dómgreindarskort hjá þeim
sem síst skyldi.
Þrátt fyrir þetta var áfram klifað á
því að íslenska stjórnmála- og
stjórnkerfið væri laust við spillingu. Þetta
reginhneyksli virðist ekki hafa fengið almenning til að
kveikja á perunni - væntanlega vegna pólitískrar
fjölmiðlunar (misnotkun fjölmiðla sem lugu með
þögninni). Staðreyndin er sú að allt opinbera
kerfið á Íslandi hefur verið gjörspillt og
maðksmogið síðan upp úr 1950.
Hluti spillingarinnar hefur löngum birst okkur í alls konar
undanþágu útvaldra gagnvart lögum, lögum
sem hins vegar hefur verið og er enn miskunnarlaust beitt gegn pólitískum
andstæðingum og almenningi.
Dæmi: Þrátt fyrir að það sé
skýrt í lögum um vexti og verðtryggingu (Nr.
38 2001) að ekki sé leyfilegt að láta bankalán,
sem veitt eru í íslenskum krónum, fylgja gengi
annarra gjaldmiðla brutu bankarnir purkunarlaust gegn þessum
lögum með svonefndum myntkörfulánum til að
þjóna græðgi sinni. Svo þegar bankadraslarar
hafa riðið öllu á slig virðast þeir ætla
að komast hjá því að bera ábyrgð
á þessum lögbrotum - en skella allri skuldinni á
almenna lántakendur, - á lántakendur sem heilu
hjarðirnar af tunguliprum „útlánasérfræðingum’’
bankanna (á árangurstengdum launum) lugu að og ginntu
til að taka þessi lán; fullvissuðu jafnvel fólk
um að áhættan væri hverfandi ef nokkur.
Í þessu ljósi skil ég viðbrögð
mannsins sem rústaði húsið á Álftanesi
með gröfu 17. júní sl. en húsið hafði
hann misst á nauðungaruppboði eftir að einn þessara
fjárfletta hafði gjaldfellt myntkörfulán sem
maðurinn, eins og fleiri hús- og íbúðareigendur,
átti ekki nokkra möguleika á að standa í
skilum með vegna gengisbreytinga í kjölfar bankahrunsins.
Ég skil jafnframt hvers vegna hann kveikti ekki í húsinu
- hefði hann gert það hefði viðkomandi fjárflettir
fengið húsið greitt af tryggingafélagi. Og það
er dæmigert að á sama tíma og bankar komast
upp með að brjóta lög með einbeittum brotavilja
(græðgi) er þannig búið um hnútana
að almenningur, sem tekur til nauðvarna með þeim einu
aðferðum sem virðast duga á ófreskjuna, á
að sæta allt að 6 ára fangelsi auk sekta (og væntanlega
skaðabóta).
FARI ÞETTA KERFI Í RASSGAT.
14. júní 2009
Leó M. Jónsson: Undanfarna mánuði höfum
við fylgst með þeirri persónuleikaröskun sem
á sér stað þegar alþingismaður verður
ráðherra. Sú breyting hefur aldrei verið jafn
áberandi vegna reglulegra blaðamannafunda ríkisstjórnarinnar.
Maður myndi ætla að þessi turnun þingmanna
þætti verðugt rannsóknarefni fyrir sál-
og félagsfræðinga. Almenningi finnst þessi umskipti
furðuleg því ráðherrar eru ekki í
miklu áliti; þeir sem hafa gegnt ráðherrastörfum
hafa nánast undantekningarlaust glatað möguleikum á
að gegna starfi á almennum vinnumarkaði - ráðherra
er eins konar endastöð. Mér sýnist að eftirsókn
þingmanna verði varla skýrð öðruvísi
en með valda- og fégræðgi. Til að girða
fyrir misskilning þá tel ég núverandi ráðherra
ekkert öðru vísi en alþingismenn yfirleitt. Vegna
efnahagshrunsins og þeirrar pólitísku spillingar
sem að baki því bjó, eru núverandi ráðherrar
litnir öðrum augum en áður. Lygin, - þetta
pólitíska eldsneyti sem hefur ráðið úthaldi
þingmanna og m.a. hefur gert það að verkum að
kosningaloforð er sérstakt hugtak og léttvægara
en venjulegt loforð, gengur ekki jafn liðlega í almenning
og áður.
Á fyrstu blaðamannafundum núverandi ríkisstjórnar
talaði forsætisráðherran um að slá þyrfti
skjaldborg um hagsmuni heimilanna í landinu. Hvernig átti
að gera það gat ráðherrann ekki skýrt
út á mannamáli. Eftir því sem blaðamannafundirnir
urðu fleiri fór lygin að þvælast fyrir forsætisráðherranum
þar til hún var orðin algjör steypa. Nú
er talsvert síðan ráðherrann hefur minnst á
skjaldborgina - nú er talað um mjög alvarlegar álögur
á heimilin í landinu - er hægt að kúvenda
rækilegar? Helstu samningamenn þjóðarinnar við
erlenda kaupsýslumenn (IceSave) eru nú tveir fyrrum sellukommar
af Þjóðviljanum heitnum. Annar er einhver glæsilegasti
kjaftaskur þjóðarinnar - og kominn langan veg úr
skólun austan járntjalds (próflaus) á sínum
tíma í stöðu ambassadors. Hinn, sem skrifaði
um íþróttir í Þjóðviljann
stjórnar nú ríkisfjármálunum. Úr
honum er allur vindur, bæði margsaga og þversaga enda
leitun að annarri eins pólitískri bullu. Ráðherra
tveggja undirstöðuatvinnuvega er í margra augum héraðsidjót.
Ef til vill var mál til komið að það kæmi
nú að norðan til að taka við af þekktasta
forveranum sem var að sunnan (Gunnar á Hlíðarenda
endurborinn en eitthvað skekktur).
Athygli vekur að bæði forsætis- og fjármálaráðherra
eru hættir að tala um að skattleggja þurfi tekjuhæsta
fólkið - tal um stóreignaskatt hefur einnig
fjarað út á áðurnefndum blaðamannafundum
þar sem forsætisráðherra stjórnar spunanum.
Hvað skyldi það tákna annað en þetta
hefðbundna og venjulega - að afkoma þeirra sem bera minnst
úr býtum verður skert - í þessari venjulegu
röð; ellilífeyrisþegar, öryrkjar og láglaunafólk.
Hvernig? Með sígildu auðveldu leiðinni (þegar
búið er að kjafta sig í hring) með hækkun
eldsneytis, heimilisorku og virðisaukaskatts. Réttlæting:
Þannig leggst aukin skattlagning jafnt á alla. Sá
frasi er blekking og lygi eins og prófessor við HÍ
hefur margsannað (þegar sjálfstæðismenn voru
að ljúga) og staðfest hefur verið af OECD. Skyldi
vera hlustað á þennan prófessor núna
þegar Samspillingin á hlut að máli?
6. júní 2009
Leó M. Jónsson: Samkvæmt málflutningi
umhverfisfasista ætti ég að vera löngu dauður
vegna áhrifa frá geislavirkni. Ég var nefnilega
í námskynningu við kjarnorkuverið í Studsvik
seint á 7. áratug síðustu aldar. Studsvík
er undursamlega fallegur staður við Þverflóa í
skerjagarðinum í Södermanland, nánar tiltekið
í sveitarfélaginu Nyköping, skammt sunnan lénsmarka
Sörmanlands og Stokkhólms. (Á botni Þverflóa
(Tvären), steinsnar undan landi, er einn heimsþekktra gíga
eftir árekstur loftsteins fyrir 550 milljónum ára;
- 2 km að þvermáli og 200 m djúpur í
miðjunni). Upphaflega var þetta rannsókna-kjarnorkuver
stofnað og rekið í Stokkhólmi frá 1947
sem ríkisfyrirtæki en flutt til Studsvik í Nyköping
1960. Um rekstur þess var stofnað hlutafélag sem að
mestu var í eigu sömu sænsku iðnfyrirtækja
og stóðu að rekstri tækniskólans Stockholm
Tekniska Institut (þar sem ég var við nám á
þessum tíma). Kjarnorkuverið í Studsvik var
að því leyti frábrugðið öðrum
kjarnorkuverum í Svíþjóð að það
var einungis starfrækt sem rannsóknarstofnun, m.a. á
sviði efnisfræða. Kjarnakljúfar voru þrír;
R1, 0,6 MW til rannsókna, starfræktur 1954-1960, R2-0,
1 MW til rannsókna, starfræktur 1960-2005 og R2, 50 MW
til prófana, starfræktur 1960-2005. R2 og R2-0 voru báðir
notaðir til framleiðslu á samsætum (samsæta
= ísótóp, þ.e. ólíkar gerðir
sama frumefnis. Sem dæmi um samsætu er þungt vatn
(Deuterium). H2O = vatn en 2H = þungt vatn,
þ.e. vetnis-samsæta. Geislavirkar samsætur eru t.d.
notaðar við læknisfræðilega myndgreiningu og
geislun).
Reyndar var mér aldrei nein hætta búin því
á milli starfsmanna og kjarnorkuofnsins eru geislaheldir veggir
og á þeim gluggar með hnausþykku blýgleri
og öllum aðgerðum fjarstýrt. Reyndar myndi ég
örugglega leita skjóls í kjarnorkuveri, a.m.k. sænsku,
ef voða bæri að höndum - þau eru öruggust
allra bygginga.
En eftir að umhverfisfasistar hafa grenjað í fjölmiðlum
í 25 ár hafa pólitíkusar fengið hland
fyrir hjartað. Og þá er ekki að sökum að
spyrja, hin venjulega bætifláka- og viðhafnarlygi hefur,
ásamt slysum (Thee Mile Island 1979) og glæpsamlegum trassaskap
(Chernobyl 1986) tafið eðlilega þróun kjarnorkuvinnslu.
Af 12 kjarnorkuverum Svíþjóðar hafa 2 verið
lögð niður, Barsebäck 1999 og Studsvik 2005 (þá
breytt í endurvinnslustöð fyrir gamalt kjarnorkueldsneyti
og hóf rekstur sem slíkt snemma árs 2008). Þau
10 kjarnorkuver, sem nú eru í rekstri í Svíþjóð,
framleiða rúmlega 40% þeirrar raforku sem Svíar
nota, - þrátt fyrir sérstakan umhverfisskatt sem
nemur 0,67 evrum á hverja kWh kjarnraforku. Og allt úran
sem Svíar nota flytja þeir inn - einnig allt auðgað
úran!
En það er sem ég sjái núna einhvern námsmann
þiggja boð um starfskynningu í kjarnorkuveri - það
þyrði enginn að taka því vegna þeirra
fordóma sem alið hefur verið á.
Hættulegur kjarnorkuúrgangur? Hve margir skyldu vita að
af árlegri framleiðslu rúmlega 40% allrar raforku
með kjarnorku, sem notuð er í Svíþjóð,
er magn hættulegs úrgangs um 1000 rúmmetrar á
ári (lítið einbýlishús er 500 rúmmetrar).
Og hve margir skyldu hafa leitt hugann að því að
hérlendis fellur til geislavirkur úrgangur hjá
sjúkrahúsum. Hefur einhver heyrt umhverfisfasistana fjalla
um förgun þess úrgangs?
5. júní 2009
Leó M. Jónsson: Fleiri en ég hafa sennilega
velt fyrir sér að undanförnu hvert sé hið
ómissandi menningarhlutverk Ríkisútvarpsins. Að
undanskildum sinfóníutónleikum á fimmtudagskvöldum
og "eldhúsdagsumræður'' frá dagvistuninni
við Austurvöll hef ég ekki heyrt eða séð
nokkurn skapaðan hlut hjá RÚV sem einkareknar stöðvar
gætu ekki annast skattgreiðendum að kostnaðarlausu
- án þess að verða undir í samkeppninni.
Þetta leiðir hugann að öðru: Sé útvarpsleikhúsið
jafn vinsælt og fullyrt hefur verið af starfsmönnum RÚV
- hvers vegna hafa einkareknu stöðvarnar ekki sýnt því
efni áhuga? Og annað: Öryggisþáttur RÚV
vefst einnig fyrir mér því þetta er eini miðillinn
sem rýfur ekki beina útsendingu íþróttaviðburða
þótt hús séu að hrynja vegna landskjálfta!
Pólitískt hlutverk fréttastofu RÚV (eða
Útvarpsráðs, eins og í pottinn er búið)
getur verið ótvírætt. En rekstur fréttastofunnar
(og Útvarpsráðs) mætti einfaldlega bjóða
út (Ingvi Hrafn og fleiri færu létt með að
reka það batterí skattgreiðendum að kostnaðarlausu).
Ég
hef ekki trú á að íslenskir atvinnupólitíkusar
geri mikið af viti enda ekki eftirsóttir á vinnumarkaði.
Núverandi ríkisstjórn hefur þó gert
það sem fyrri dratthalar heyktust á þvert ofan
í gefin loforð, þ.e. að stuðla að aukinni
umhverfisvernd með ódýrara eldsneyti fyrir dísilbíla.
Núverandi umhverfisráðherra vekur sérstaka
athygli mína því merkilegt nokk, öfugt við
forvera sína, virðist sá ætla að taka til
hendinni (a.m.k. þar til þrýstihópar koma
böndum á ráðherrann). Íslensk umhverfispólitík
er einkennilega öfgafull - annars vegar er umhverfisfasismi fólks
sem virðist ekki hafa neitt samband við atvinnulíf en
hins vegar umhverfissóðaskapur nirfla í atvinnurekstri,
ekki síst í útgerð fiskiskipa.
Ú
því að pólitíkusum tókst að
flækja okkur inn í þetta Rio-samkomulag helstu mengunarþjóða
um loftslagsmál (sem ég tel að Ísland hafi
aldrei átt neitt erindi í) er þetta skref í
rétta átt að - að Íslendingar axli þá
fulla ábyrgð til jafns við aðrar þjóðir,
þótt ekki væri til annars en að halda virðingu
sinni á meðal annarra menningarþjóða. Umhverfisráðherrann
hyggst ekki halda uppi neinu undanþáguvæli varðandi
loftslagsmálefnin - þess í stað lýsi
Ísland yfir því markmiði að minnka losun
hættulegra lofttegunda og gróðurhúsalofttegunda
um 25% (sem er reyndar ekki nema 15% þegar 10% núverandi
undanþága fellur úr gildi). Vonandi þýðir
þetta að tekið verði á málefni helsta
mengunarvaldsins, mesta umhverfissóðans sem er fiskiskipaútgerðin,
en ekki notað til pólitískra árása á
stóriðjuna, sem er til fyrirmyndar varðandi umhverfismál,
- hvað sem kommarnir segja. Frá 1995 hefur almennum bíleigendum,
með lögum, verið gert að standa straum af kostnaði
við umhverfisvernd með hreinsun útblásturs (hvarfakútar
sem rýra sparneytni), með innheimtu sérstaks umhverfisgjalds
við árlega afgasmælingu við skylduskoðun, með
sérstöku förgunargjaldi á bíla og með
skattlagningu eldsneytis. Á sama tíma hefur fiskiskipaútgerðin,
sem er langstærsti loftmengarinn, fengið að darka eiturspúandi
og eftirlitslaust (án hvarfakúta), ár eftir ár
og það með niðurgreiddu eldsneyti. Ákvörðun
umhverfisráðherra í loftslagsmálum hlýtur
að þýða að tekið verði á þeim
ótrúlega sóðaskap sem á sér stað
hjá útgerðinni og sjávarútveginum
verði gert að taka til í sínum ranni með útblásturshreinsun
auk þess að bera eðlilegan hluta af kostnaði við
umhverfisvernd.
23.
maí 2009
Leó M. Jónsson: Í
apókrýfa (hulda) hluta Biblíunnar Markús
(10) er sú fræga setning „En margir hinir fyrstu munu
verða síðastir og hinir síðustu fyrstir''
- en með henni var Jón frá Brauðhúsum að
setja ofan í við fylgisveina sína sem voru að
nöldra yfir því að hafa gengið frá
búum sínum, börnum og buru til að flakka með
honum og þótti lítið hafa fengist fyrir snúðinn.
Þessi setning kom í hugann þegar Fiat, margfaldur
meistari í framleiðslu ótrúlega lélegra
bíla fram á þennan dag, virðist ætla,
einn fárra bílaframleiðenda, að lifa af hrun og
kreppu. Og ekki nóg með það. Fiat virðist ætla
að stórgræða og eflast þegar framleiðendur
miklu betri bíla fara unnvörpum á hausinn. Ég
hefði þurft að láta segja mér það
oftar en þrisvar að Fiat hefði ekki einungis yfirtekið
Chrysler (í Bandaríkjunum - stærsta bílamarkaði
veraldar þar sem Fiat hefur aldrei náð fótfestu
vegna lakra gæða) - heldur yfirtæki það einnig
Saab í Svíþjóð og jafnvel Opel í
Þýskalandi! Mig grunar að þetta sýni hve
hroðalega illa hafi verið staðið að stjórnun
og rekstri Chrysler, Saab og Opel, fremur en snilldarlega að blikksmíðinni
hjá Fiat. Og fyrst og síðast finnst mér þetta
sýna að alltaf eru það neytendur sem tapa mest
og borga brúsann: Þeir fyrstu verða síðastir
og þeir síðustu fyrstir.
Lengi skákaði
Fiat í því skjólinu að breskir og franskir
bílar voru þeir lélegustu í heimi þar
til tollvernd gekk loks af bresku druslunum dauðum og Efnahagsbandalagið
drap fisframleiðslu Frakka á síðari helmingi 20.
aldar. Lélegustu bílar upp úr 1970 voru Austin
Allegro, Morris Marina, Citroën GS og Renault 4. Engin þeirra
hafði þó roð við Fiat í ryði. Fiat
var eini bíllinn á markaðnum sem mátti nánast
heyra ryðga! En Fiat lafði á því að
hann var skemmtilegur í akstri á meðan hann hékk
saman. Gárungar sögðu að einn kappakstur hefði
Fiat alltaf unnið með láði: Ávallt fyrstur
á haugana!
Nú
þýðir ekkert fyrir einhverja sérvitringa að
ætla að verja Fiat og setja ofan í við mig með
því að afgreiða mig sem fordómafullan. Ég
gerði við þetta andskotans Fiat-drasl í sumarvinnu
með námi á 7. áratug síðustu aldar
og veit ekki um nokkurn bifvélavirkja sem ekki taldi Fiat með
því lélegasta á markaðnum. Federation
Italiano Automobilia Torino framleiddi ekki einungis Fiat heldur einnig
Lancia og síðar Ferrari (gleymi Alfa Romeo viljandi). Hérlendis
voru seldir nokkrir Lancia Thema byggðir á sama grunni og
Saab 9000. Mér kæmi ekki á óvart þótt
ending Lancia Thema hafi verið 10-15% af endingu Saab 9000. Ég
gleymi t.d. aldrei hvernig Ítalir gátu með fikti og
klúðri gert ZF-sjálfskiptinguna í Thema gjörsamlega
ómögulega, - sennilega hefur hún verið lélegasta
sjálfskipting sem um getur. Gæti hafa sloppið hefðu
þeir látið eiga sig að „endurbæta hana.''
En alltaf seldi Fiat. Engum tókst að slá alþjóðlega
markaðsdeild Fiat út í viðurgjörningi við
bílablaðamenn. Og því átaki var fylgt
fast eftir með betur skipulögðum auglýsingaverkefnum
en dæmi voru um og sem tryggði góða umfjöllun
um þessa lélegu bíla.
Þrátt fyrir lægsta endursöluvirði og eina
hæstu bilanatíðni - hefur Fiat haldið velli og
tekist að halda sölunni gangandi í Norð-vestur-Evrópu.
Sterk staða á heimamarkaði, í nágrannalöndum
og í Norður-Afríku giska ég á að
sé duldum tollmúrum að þakka og áðurnefndri
framúrskarandi markaðstækni.
Mín
niðurstaða: Velgengni í bílaframleiðslu hefur
ekkert með gæði að gera, a.m.k. ekki lengur. Markaðstækni
er lóðið; - að selja fólki lélega bíla
sem þarfnast mikils viðhalds og rándýrra varahluta
- það er fínn bisniss, Ferrari meðtalinn. AMEN.
3.
maí 2009
Leó M. Jónsson: Digurbarkalegar yfirlýsingar
ríkisstjórnar um aðgerðir til aðstoðar
heimilum í landinu sem eru að missa húsnæði
sitt vegna bankasvikamyllunnar, virðast ekki eiga við nein rök
að styðjast: Stjórnin hefur ekkert gert sem neinu máli
skiptir og það sem hún hefur gert (breytt stöðu
ábyrgðarmanna á lánum með lögum) verka
ekki aftur fyrir sig og leysa því engin vandamál
þeirra sem nú eru að missa eignir sínar og rústa
efnahag vandamanna. Fjármögnun banka, sem yfirteknir voru
af ríkinu, gengur hins vegar vel með fáránlega
háum vöxtum, sem sagt er að ekki fáist lækkaðir
vegna krafna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins.
Engu máli virðist skipta þótt vextirnir séu
að sliga bæði atvinnurekstur og þá sem skuldsettir
eru vegna kaupa á íbúðarhúsnæði
undanfarin ár. Hvers vegna mátti ekki upplýsa almenning
um umsamda skilmála fyrir aðstoð og íhlutun Alþjóðagjaldeyrissjóðsins?
Það skyldi ekki vera vegna þess að ríkisstjórnin
sjálf fór fram á þessa háu stýrivexti
- enda hlýtur að vera auðveldara að reka banka, sem
ekki er trúað fyrir innlánum, þegar útistandandi
lán þeirra eru með allt að 26% vöxtum heldur
en ef þeir væru 15% - hvað þá lægri!
Og hvernig skyldi standa á því að á meðan
atvinnulífi og heimilum í landinu blæðir út
fyrir allra augum geta þessar gömlu pólitísku
bullur varið hverjum deginum af öðrum í kjaftæði
og karp um orðalag stjórnarsáttmála (til að
geta logið sig út úr kosningaloforðum) - taka
meira að segja fram sjálfar að ekkert liggi á!.
Mér og fleirum þykir það vera staðfesting
á því að 80-daga stjórnin hafi ekki gert
nokkurn skapaðan hlut sem nokkru máli skipti og að það
hafi beinlínis verið samkomulag um að gera nákvæmlega
ekki neitt (sem er kannski skást í stöðunni því
þetta lið myndi ekki gera neitt af viti hvort eða er).
Samfylkingin kemur rassbrennd að nýrri ríkisstjórn
eftir að hafa hjálpað Sjálfstæðisflokknum
að setja landið á hausinn. Í stað þess
að fjölmiðlar gagnrýni þessi pólitísku
sýsluþrot, sem nú darka við að stjórna
landinu eins og engin vandamál geti ekki beðið - er hent
í þá "hákarlabeitu'' til að tönnlast
á; - upptöku evru og aðildarumsókn eða ekki
aðildarumsókn að Efnahagsbandalagi Evrópu - mál
sem búið er að afbaka með venjulegri viðhafnar-
og kosningalygi - mál sem þolir vel bið, öfugt
við þau mál sem ekkert er sinnt (og uppboðsauglýsingar
í dagblöðum staðfesta), auk þess sem Ísland
uppfyllir ekki lágmarksskilyrði fyrir aðild að ES
og því er málið sjálfkrafa „dautt.’’
Hvernig í heitasta er hægt að ljúga því
að almenningi að matvara, eldsneyti og aðrar rekstrarvörur
lækki í verði með því að breyta
um gjaldmiðil? Trúir fólk því að
erlendir framleiðendur lækki verð á vörum,
eða að flutningsaðilar lækki flutningsgjöld,
eða að ríkissjóður lækki einn hæsta
virðisaukaskatt í heimi - einungis við það
að evra verði tekin upp á Íslandi í stað
krónu? Síðan hvenær hefur ríkissjóður
verið tilbúinn að minnka tekjur sínar af virðisaukaskatti?
Hvers vegna ættu samtryggðir flutningsokrarar að lækka
taxta sína vegna þess að þeir fái greitt
í evrum í stað króna eða í dollurum?
Trúir fólk því að tryggingariðgjöld
og bankakostnaður (til og með vextir) lækki eitthvað
við að gjaldmiðillinn skipti um lit? Og þar fyrir
utan - hvern sjálfan andskotann varðar almenning í
þessu landi um það hvort sá sem eyðir fiskimiðunum
upp til agna og arðinum erlendis heitir Pétur Þríhross
eða Potenschnigg?
25. apríl 2009
Leó M. Jónsson: Mig langar að vekja athygli á
tveimur bókum sem eru á meðal þeirra sem ég
hef nýlega lesið. Báðar eru sjálfsævisögur
þekktra manna, báðar eru fáanlegar á
bókasöfnum sem kiljur og báðar á ensku.
Annars vegar er bókin "Dreams from my father'' eftir Barack
Hussein Obama (núverandi forseta Bandaríkjanna). Hins
vegar "My live'' eftir Fidel Castro. Jafnframt vek ég athygli
á að bækurnar má panta á www.gegnir.is
Bók
Obama kom út 2004. Hún er 457 síðna kilja og
fjallar um æsku, uppvaxtarár á Hawai og í
Indónesíu, dvöl meðal ættingja í
Kenía, skólagöngu og störf í Bandaríkjunum.
Bókin er skemmtilega skrifuð og laus við tilgerð
og pólitík, sé hægt að segja að samfélagsleg
vandamál þeldökkra í Bandaríkjunum sé
ekki pólitík. Mestur hluti bókarinnar fannst mér
áhugaverður þótt ég skautaði yfir
nokkrar síður hér og þar. Öll bókin
fjallar um kynþáttamismunun á ólíkum
sviðum og stigum í bandarísku samfélagi eins
og þeldökkur karlmaður upplifir hana sjálfur þegar
hann krefst jafnréttis; í tilfelli Obama í krafti
andlegra yfirburða, eiginleika og menntunar sem þó
megnar ekki að eyða fordómum hvítingja. Á
meðal þess sem gerir bókina áhugaverða er
að Obama lýsir stöðu sinni og lífsbaráttu
án fordóma eða haturs. Fyrri helmingur bókarinnar
fjallar um æsku og unglingsár og mjög sérstaka
fjölskyldusögu. Seinni hlutinn fjallar um störf Obama
að félagsmálum þeldökkra í Chicago
og bókinni lýkur þar, þ.e. áður
en hann fer í framboð fyrir demókrata. Obama hlífir
hvorki sjálfum sér né þeldökkum yfirleitt
þegar hann kryfur samfélagsmálin inn að beini
- hann bendir t.d. á eigin fordóma þeldökkra
- tekur sem dæmi þegar þeldökkir sneiða hjá
þeldökkum verktökum (sem þeir telja að séu
latari og hysknari en hvítir) og lýsir ómeðvituðum
eigin fordómafullum viðbrögðum gagnvart hvítingjum.
Hvergi er predikað - heldur fjallað um það sem hann
telur blákaldar staðreyndir. Í starfi sínu
í Chicago vann hann m.a. með verkefnahópum að
því að bæta möguleika þeldökkra
barna á að ljúka skyldunámi. Hann sýnir
á miskunnarlausan hátt hvernig þeldökkum foreldrum
hættir til að ala á minnimáttarkennd barna sinna,
m.a. sem slæmar fyrirmyndir og hvernig skortur á sjálfstrausti
(og fordómar) kveikja og viðhalda hatri á meðal
þeldökkra og hreinu ofstæki á meðal ýmissa
samtaka þeirra.
Óneitanlega
læðist að manni sú hugsun við lestur sumra
kafla bókarinnar hvernig farið hefði fyrir Obama hefði
hann verið dekkri á hörund en hann er, en hann er sonur
hvítrar bandarískrar móður og svarts föður
frá Kenía. Engu að síður styrkir þessi
bók mann í þeirri trú að Obama muni geta
komið á ýmsum framförum í Bandaríkjunum,
ekki síst á félagslega sviðinu. Hann er hvorki
fæddur né uppalinn í vernduðu umhverfi, hefur
þurft að berjast fyrir hlutunum og hefur miklu meiri reynslu
utan Bandaríkjanna en undanfarandi forsetar, ekki síst
reynslu af að lifa og starfa í samfélagi múslima
í Indónesíu. Þó skyldi maður ekki
búast við of miklu - til þess eru bandarísk
stjórnmál, þar með forsetaembættið,
of háð peningum frá íhaldsöflum á
borð við Zíónista og Rifflasamtökin. Þótt
Obama sé fyrsti þeldökki forsetinn og jafnframt frjálslyndari
en forverar hans þarf hann að fara gætilega og við
skulum vona að öryggisvörðum takist að hlífa
honum fyrir leigumorðingjum, ofstækisfólki og vitfirringum
sem sitja um líf hans.
Hin bókin
sem ég vek athygli á er rúmlega 700 síðna
kilja sem geymir sjálfsævisögu Fidel Castros - unna
af spænska blaðamanninum Ignacio Ramonet úr rúmlega
100 klst. löngum upptökum á viðtölum hans
við Castro. Ensk þýðing bókarinnar er unnin
af Andrew Hurley. Mörgum mun þykja veigur í þessari
bók sem kom út 2007. Þótt innan um séu
kaflar sem bera keim af þráhyggju og pólitískum
áróðri, þ.e. einkennum einræðisherra,
efast ég ekki um sannleiksgildi ævisögunnar frekar
en annarra ævisagna yfirleitt og margt kemur fram í bókinni
sem hefur áhrif á afstöðu manns til Castros,
ekki síst þá afstöðu sem mótast
hefur af umfjöllun fjölmiðla byggðri á bandarískri
upplýsingamiðlun. Fidel Castro, sem er sonur fyrrum auðugs
plantekrueiganda, segir sögu sína umbúðalaust
og þannig að maður les bókina að mestu leyti
í jöfnum takti og telur sig um margt vísari en ella.
Þó get ég ekki neitað mér um þann
kvikindisskap að benda á að þessi bók kom
út og er seld í Bandaríkjunum óritskoðuð.
Á Kúbu tíðkast hins vegar ritskoðun - því
Castro hefur tekist að útrýma þar ólæsi
.......
17.
apríl 2009
Leó M. Jónsson: Um 80% af sliti á eðlilegum
endingartíma bílavélar, á sér stað
fyrstu mínúturnar eftir gangsetningu kaldrar vélar.
Vísindalegar rannsóknir á vegum smurolíuframleiðenda
hafa sýnt að vél getur gengið milljónir
km án mælanlegs slits, sé hún ekki látin
kólna niður fyrir 20°C og smurolía og sía
endurnýjuð reglulega.
Rannsóknir
bílaframleiðenda og umhverfisstofnana hafa sýnt, svo
ekki fer á milli mála, að stærstur hluti mengunar
í útblæstri venjulegs fólsbíls á
dag, á sér stað fyrstu mínúturnar og
fyrstu km eftir gangsetningu kaldrar vélar.
Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin
(WHO)a) gaf út skýrslu 1999 sem fjallaði
um rannsókn á kostnaði heilbrigðisþjónustu
vegna loftmengunar frá umferð í 3 löndum; Austurríki,
Frakklandi og Sviss. Þar kemur fram að loftmengun vegna umferðar
varð fleira fólki að aldurtila en umferðarslys. Í
skýrslunni kemur jafnframt fram að lengri tíma innöndun
afgasmengaðs lofts hjá fólki eldra en 30 ára,
olli 21 þúsund ótímabærum dauðsföllum
vegna lungna- og hjartakvilla.
Á sama tíma létust á sama svæði
um 10 þúsund manns vegna umferðarslysa. Ennfremur segir
í sömu skýrslu: ,,Árlega veldur afgasmengað
loft 300 þúsund tilfellum bronkítis hjá börnum
og 15 þúsund innlögnum á sjúkrahús
vegna hjartasjúkdóma; 395 þúsund astma-tilfellum
hjá fullorðnum og 162 þúsund slíkum tilfellum
hjá börnum.'' Í skýrslu WHO eru helstu mengunarvaldar
taldir kolmónoxíð, nituroxíð, kolvatnsefni,
benzen, ósón og blý.
Nýrri rannsóknir heilbrigðisstofnana hafa undantekningarlaust
staðfest þessar niðurstöður WHO frá 1999
(að öðru leyti en því að blýmagn
hefur minnkað).
Mælingar
Umhverfisstofnunar hafa sýnt að oft hefur svifryksmengun
í Reykjavík verið yfir hættumörkum að
vetri til. Loftmengun vegna útblásturs bíla gerir
svifryk hættulegra við innöndun. Athygli vekur hve gatnaþrifnaði
í Reykjavík virðist vera minna og óreglulegar
sinnt en t.d. í Stokkhólmi, svo dæmi sé tekið.
Sjaldan er minnst á hver þáttur takmarkaðrar
hreinsunar gatna kunni að vera í mældri svifryksmengun
í Reykjavík!
Íslendingar nota annan DIN-staðal (sparnaður) en t.d.
Þjóðverjar, við val á fylliefni fyrir bundið
slitlag. Af því leiðir að slitlag gatna og vega
er hér grófara en í Þýskalandi. Vegyfirborð
raspar dekk og því meira sem það er grófara.
Nagladekk raspa gróft vegyfirborð örar en ella. Hvaða
þátt eiga þessi atriði, þ.e. takmarkaður
þrifnaður og grófara slitlag, í svifryksmengun
í Reykjavík?
Niðurstöður
rannsókna vinnuverndarstofnana hafa sýnt að hluti
sjúkdómstilfella í þvagfærum og mjóbaki
stafar af köldum bílum/bílsætum (blöðrubólga,
bólga í blöðruhálskirtli, bakveiki, t.d.
brjósklos) b).
Svíar,
svo dæmi sé tekið, hafa um 40 ára skeið
sparað eldsneyti, dregið úr loftmengun og stuðlað
að bættri heilsu almennings með niðurgreiðslu
raforku til að halda hita á vélum bíla sem
geymdir eru utanhúss. Vélarhitarar, sem komið er fyrir
í vatnshosu, eru ódýr tæki sem auðvelt
er að setja í alla bíla (Defa hosuhitarar fást
m.a. hjá N1 með ísetningu). Rafúttök fylgja
bílastæðum við flest fjölbýlishús
í mörgum sveitarfélögum í Svíþjóð.
Með vélarhitun er gangsetning í kulda auðveldari,
slítur vél minna, upphitun bílsins tekur skemmri
tíma og eldsneytiseyðsla og mengun í útblæstri
minnkar. Ofan í kaupið minnkar reksturskostnaður bílsins
(færri bilanir) og endursöluvirði hans eykst.
Tilvísun
í heimildir:
a) WHO: Healt Costs due to Road Traffic-related Air Pollution. An impact
assessment project of Austria, France and Switzerland. Prepared for
Ministrial Conference for Environmental and Healt, London , júní
1999.
b) Arbetarskyddsstyrelsen.
(Sænska vinnumálastofnunin). Rannsókn á áhrifum
kaldra bílsæta á heilsufar. www.av.se/dokument/afs/AFS1989_10.pdf
15.
apríl 2009
Þegar hér er komið sögu hef ég haldið
þessari vefsíðu úti í 11 ár. Hún
er áhugamál og unnin í tómstundum, lengst
af samhliða fullu starfi. Allar upplýsingar á Vefsíðu
Leós eru án endurgjalds. Engar auglýsingar eru
birtar á vefsíðunni. Fyrirspurnum, sem hefur fjölgað
jafnt og þétt, er undantekningarlaust svarað. Hvort
svarið kemur að gagni fer eftir ýmsu, m.a. hve vel bilun
í bíl er lýst. Eftir sem áður mun ég
svara öllum fyrirspurnum, eftir því sem ég
get og án endurgjalds. Ástæðan fyrir því
að ég set nú upplýsingar um bankareikning minn
á forsíðuna er eftirfarandi: Fyrir nokkrum mánuðum
leitaði til mín bíleigandi með vandamál,
sem ekki væri í frásögur færandi nema
vegna þess að með upplýsingum mínum gat
hann leyst málið þannig að það sparaði
honum talsverð útgjöld (en til þess er Vefsíða
Leós ætluð). Þessi maður sendi mér
netbréf og óskaði eftir því að fá
að greiða mér fyrir þjónustuna. Ég
sagði honum að ég krefðist engrar greiðslu og
að ég gæti ekki og vildi ekki víkja frá
þeirri reglu. Það líkaði honum miður
en við það sat. Viku seinna skrifaði hann mér
aftur og benti mér á að ég gæti gefið
upplýsingar um bankareikning þannig að hverjum og einum
væri í sjálfsvald sett að leggja eitthvað
af mörkum. Eftir að hafa hugsað málið í
rólegheitum (ég er ekki kaupsýslumaður) ákvað
ég að gera þetta. Upplýsingarnar eru nú
á forsíðunni og þeir sem vilja geta notað
þær til millifærslu eða fyrir gíróseðil.
Vilji einhver styrkja þetta hugsjónarstarf ákveður
hann upphæðina sjálfur og ég þakka fyrirfram
fyrir allan stuðning. En enn og aftur skal ítrekað að
fyrirspurnarþjónusta og upplýsingar á Vefsíðu
Leós eru eftir sem áður viðkomandi að kostnaðarlausu.
9.
apríl 2009
Leó M. Jónsson: Ríkisstjórn Geirs Haarde
fannst alveg fráleitt að segja af sér eftir að
hafa brotlent efnahagskerfinu með ótrúlegum klaufaskap
og skorti á fagmennsku. Þótt allir bankar landsins,
þar með talinn Seðlabankinn, lægju gjaldþrota
og í rúst í byrjun október 2008, hélt
Geir að ekkert væri sjálfsagðara en að ríkisstjórn
hans og Samfylkingar sætu út kjörtímabilið.
Honum fannst fráleitt að honum bæri að segja af
sér - jafnvel þótt ásakanir á hendur
ríkisstjórninni jöðruðu við landráð.
Sama gilti um strandkafteininn í Seðlabankanum. Eins og aðrir
pólitíkusar fannst þessum kumpánum fráleitt
að þeir þyrftu að taka mark á einhverju nöldri
frá sauðsvörtum almúga (nefnast kjósendur
á 4ra ára fresti) - þetta pakk gæti bara etið
skít því "við höfum völdin.''
Vikulegir blaðamannafundir stjórnarinnar í Iðnó
áttu að tryggja stjórnina í sessi. Þar
var haldið uppi einhverju neyðarlegasta sjónarspili í
sögu lýðveldisins - sumir fréttamenn voru í
náðinni því þeir spurðu „réttra''
spurninga öðrum var úthýst með landsföðurlegum
hroka. Spunameistarar stjórnarinnar sáu ráðherrum
fyrir viðhafnar- og bætiflákalygi - sem aldrei hefur
klikkað - fyrr en nú. Framhaldið þekkjum við:
Við eru laus við þessa aula en höfum fengið aðra
í staðinn. Munurinn er sá að nýja stjórnin
lýgur vikulega í Þjóðmenningarhúsinu!
En aulahátturinn
setti mark sitt á fleira en ríkisstjórn. Sjálfstæðisflokkurinn
var orðinn laus í reipunum enda búið að stela
öllu sem hægt var að stela af almannaeignum í
landinu og landhlauparar hafa „ráðist út'' og
látið sig hverfa með tífalda landsframleiðslu
pöbulsins. Menn gerðust meira að segja svo kærulausir
að sækja tugmilljónir í kosningasjóðinn
frá Landsbankanum á þeim tíma sem æðsti
páfi flokkseigenda sat þar sem varaformaður bankaráðs
án þess að hafa hugmynd um til hvers (ef dæma
má af svörum hans nú) og tugmilljónir frá
FL-Group sem landhlauparar voru búnir að losa við flest
fémætt og stefndi þá lóðbeint til
andskotans. Og einhvern tíma sat eiginkona forsætisráðherrans
í stjórn FL-Group eða tengdra félaga - sem
hefur auðvitað bara verið enn eitt dæmið um þann
klaufaskap og aulahátt sem einkennir fólk í valdavímu.
Og nú er búið að fletta ofan af svínaríinu.
Sjálfstæðisflokkurinn ætlar að skila „kjötlærunum''
sem honum varð á að grípa í hugsunarleysi
(eins og kom fyrir róna á dögunum - nema sá
situr inni á Hrauninu). Nú hafa ímyndarmeistarar
flokksins ráðlagt forsprökkum hans að slökkva
á farsímunum (eða fá sér nýja)
fram yfir Páska til að málið nái að
„kólna'' enda stutt í kosningar. Áfram skal
treysta á gullfiskaminni kjósenda - enda klikkar það
ekki - eða hvað?
Ég
hef hins vegar keypt mér sérstakt lyf í apóteki
sem sagt er fríska upp á minnið (sé það
ekki ein lygin enn). Að minnsta kosti er mitt minni í það
góðu lagi núna að 25. apríl næstkomandi
ætla ég að mæta galvaskur á kjörstað
til að nýta rétt minn til að kjósa -
með því að skila auðu. Þannig lýsi
ég frati á alla íslenska pólitíkusa,
hvar í flokki sem þeir kunna að vera. Ég er
nefnilega sannfærður um að ekkert stjórnleysi getur
verið verra en þeirra „heimskra manna ráð.''
Næsta
pistlaröð á undan
Elstu
pistlar
Til
baka á forsíðu
Greinar
um bíla
|