Til baka á aðalsíðu

Netfang höfundar

Mín skoðun:

4. nóvember 2008

Leó M. Jónsson: "Glæpur er það eitt sem upp kemst.'' Mér kemur í hug þessi setning og fleiri úr bókum Laxness þegar aulagangur þessara "snillinga'' sem stjórnuðu íslensku einkabönkunum kemur í ljós þessa dagana. Lengi vel hélt ég að þetta væru bráðsnjallir hugsuðir en ekki þær forhertu, gráðugu og siðblindu smásálir - sem þeir reyndust vera þegar blekkingarvefurinn hrundi. Spakmæli á latínu hljóðar "Corruptio optimi pessima'' -sem lauslega þýtt segir að andstyggilegust sé spilling hinna bestu!

En einn ljós puntur er þó í drunganum sem enn er að þéttast yfir okkur: Fyrsta sprungan er komin í "Íslenska Berlínarmúrinn'' - hefðbundinn hrokavegg íslenskra yfirvalda. Sá fáheyrði atburður hefur gerst að saksóknari, sem skipaður hafði verið af yfirvöldum til að rannsaka bankamálin, hefur skilað umboðinu vegna þess að hann SJÁLFUR segist ekki njóta þess trausts sem til þurfi (væntanlega frá almenningi)! Þetta eru undur og stórmerki og dæmi um að íslensk stjórnvöld, sem hingað til hafa haft valdnýðslu sem aðalsmerki og lagt sig í líma við að hunsa almenningsálit og storka almenningi (og tapað öllum kærðum mannréttindamálum fyrir fjölþjóðlegum dómstólum), séu nú orðin hrædd. Og það boðar ekkert gott fyrir almenning.
Í Íslandsklukku Laxness segir Jón Hreggviðsson, þegar hann beið þess að dómur félli í einu mála hans á Alþingi á Þingvöllum, eitthvað á þá leið að hann flauti á valdsstjórnina þegar þeir dæmi rangt en þegar þeir dæmi rétt lítist honum ekki á blikuna - því þá séu þeir hræddir!

Í hvert skipti sem ég horfi á og/eða hlusta á forsætisráðherrann minnkar álit mitt á honum. Fjármálaráðherranum, sem virðist hlaupinn í felur, - honum myndi ég ekki treysta til að bólasetja hundinn minn. Þessum mönnum er ekki treystandi til að leiða barn yfir læk - án þess að drekkja því, svo notuð sé enn ein tilvitnun í Laxness. Forsætisráðherrann, sem virðist rúinn trausti flestra nema nánustu ættmenna og kunningja, er kominn í fótspor stassjónistans Péturs Þríhross í Heimsljósi sem sagði: „Maður á að neita staðreyndum ef þær koma sér illa.''

Eftirfarandi brandari segir heilmikið um ástandið á "Goddastöðum'':

Hver er munurinn á forsætisráðherranum og nýju sjálfvirku róbóta-ryksugunni?
Ryksugan gerir gagn, hún veit hvar hún hefur verið og hvert hún á að fara.

14. október 2008
Leó M. Jónsson: Ef undan eru skildar fyrirspurnir um tæknileg málefni varðandi bíla (sem ég hef alltaf svarað) hef ég ekki getað unnið annað efni fyrir þessa vefsíðu sem nú er brátt orðin 11 ára. Ástæðan er sú að sl. 6 mánuðir hafa verið eyðilagðir fyrir mér; ég hef, eins og margir aðrir óheppnir, verið á hinum fræga biðlista eftir hjartaþræðingu (biðlisti sem er, í sjálfum sér, tæmandi lýsing á ræfilskap og ómerkilegheitum íslenskra pólitíkusa og þarfnast það ekki frekari skýringa). Sá sem hefur verið hálfdauður úr kransæðastíflu (á biðlista) og, á síðustu stundu, gengið í gegn um hjartaaðgerð með framhjátengingum kransæða (nefnist hjáveituaðgerð og er á meðal umfangsmestu og flóknustu læknisaðgerða sem framkvæmdar eru) - og eftir margra mánaða endurhæfingu - veit, eins og ég, af reynslunni, hve stutt getur verið á milli lífs og dauða. Þótt mér hafi hlotnast þau forréttindi að vegna vel eftir slíka hjáveituaðgerð kom ekki svo mjög á óvart þótt einhverjar truflanir væru farnar að gera vart við sig, enda liðin 11 ár frá skurðaðgerðinni. Ég var því settur á biðlistann fyrir hjartaþræðingu í byrjun apríl sl. Maður þakkar fyrir að biðinni á listanum lauk loks og lét það ekkert á sig fá þótt maður þyrfti að liggja fáklæddur úti á gangi einnar erilsömustu deildar Landspítalans. Maður er ekki skráður á þennan biðlista nema hjartalæknir telji fulla ástæðu til og þótt aðgerðin taki einungis 2-3 daga er hún hvorki þægileg né hættulaus. Frábært og yndislegt starfsfólk Landsspítalans, sem vinnur á lágum launum við vonlausar aðstæður (þrátt fyrir lygina í ráðherrum og öðrum pólitískum prumphænsnum um annað), gerði allt sem það gat til að gera manni þessa dvöl sem bærilegasta og met ég framlag þess mikið - ekki bara góða þjónustuna heldur uppörvandi viðmót og nærveru, sem er mikilvæg fyrir bjargarlaust fólk við svona aðstæður.
Það sem "baunateljararnir'' sem fundu upp biðlistana vita er að hluti sjúklinganna deyr áður en að þeim kemur á listanum (í því liggur "fjármálaverkfræðin'' og í augum þessarara þrælslunduðu opinberu starfsmanna er það fundið fé!). Þeim er andskotans sama þótt einhver einyrki úti í bæ sé varla vinnufær í 6 mánuði vegna þess að hann veit ekki nema skyndilegt álag, t.d. af því að fara of hratt upp stiga, lyfta þungum hlut eða eða ganga of hratt, drepi hann. Ég hefði getað fengið að vita fyrir rúmum 6 mánuðum að þessi ótti var ástæðulaus (hefði hið opinbera ekki verið að "spara'' með biðlista - eða ef ég hefði fengið sömu forgangsþjónustu og jafnaldri minn, Ólafur Ragnar Grímsson, sem var þarna á sömu deildinni á sama tíma og ég - ekki á ganginum eða í kústaskápnum heldur í einkastofu!
Þetta eru ástæðurnar fyrir því að minna nýtt efni hefur bæst við á vefsíðunni - ég hef mátt hafa mig allan við að standa skil á lifibrauðinu undanfarna mánuði. En nú er ég kominn aftur á fullt - búið að laga það sem aflaga fór í „dælukerfinu’’ og mér líður eins og nýhreinsuðum hundi: Daginn sem ég kom út af spítalanum var búið að fara með landið til andskotans. Mér kom það ekki á óvart.........

31. júlí 2008
Leó M. Jónsson: Í gær fékk Sverrir Stormsker formann Framsóknarflokksins, Guðna Ágústsson, í viðtal í miðdegisþætti sínum á Útvarpi Sögu. Ég veit ekki hve margir veittu því athygli að viðtalið var einstakt að því leyti að Sverrir er fyrsti fjölmiðlamaðurinn sem afhendir ekki pólitíkusi dagskrárstjórnina - en íslenskir pólitíkusar hafa komist upp með það, nánast sem reglu, að stjórna sjálfir viðtölum við sig í fjölmiðlum. Það var kominn tími til að brjóta upp þann ósið vegna þess að þannig hafa þeir komist upp með útúrsnúninga, lygi og ómerkilegheit sem einkennir íslenska pólitík. Guðni hóf upp raust sína með miklum derringi og hofmóð og snéri út úr spurningum Sverris á hefðbundinn hátt með alls konar froðu og staðlaðri viðhafnarlygi um landbúnaðinn, íslensku rolluna og styrkjasukkið: Brást illur við þegar Sverrir vildi ekki samþykkja að tölur um milljarðana, sem ausið er í styrkjakerfi þessarar spillingarhítar, - en þeim tölum Sverris bar saman við upplýsingar sem formaður Bændasamtakanna hafði gefið upp í útvarpsþætti deginum áður.
Þegar rembingur Guðna, og bringubarningur að hætti bavíana, náði ekki að þagga niður í Sverri og farið var að fjara undan honum um miðbik þáttarins - sagðist Guði ekki geta staðið í þessu "stappi'' lengur (málið snérist um staðreyndir - sem eru í eðli sínu óhagstæðar orðstír íslensks landbúnaðar, ekki síst eftir allt of langa ráðherratíð Guðna Ágústssonar) og sagðist vilja fara heim (vantaði bara að hann snögti).
Sverrir Stormsker, er að mínum dómi sóðakjaftur, en ég geri greinarmun á tæpitunguleysi og dónaskap, en þrátt fyrir það á hann heiður skilinn fyrir að vera fyrsti fjölmiðlamaðurinn sem þorir að tala við spilltan atvinnupólitíkus og landsfrægan hrokagikk eins og hann verðskuldar. Og það er dæmigert fyrir ástandið í íslenskri pólitík að Guðni Ágústsson, af öllum siðblindum pólitíkusum, skuli gefast upp og rjúka á dyr þegar hann fær ekki að stjórna viðtali við sjálfan sig og krækja fyrir þau mál sem almenningur, sem borgar fyrir sukkið, á heimtingu á að fá svör við. Eitt er víst að nú vitum við að Guðni Ágústsson er með skott og í gær tók hann stjórann austur fyrir fjall með það á milli fótanna!

24. júlí 2008
Leó M. Jónsson: Hvernig var það - fór ekki Samband íslenskra samvinnufélaga á hausinn með braki og brestum á sínum tíma - einhver mesta landhreinsun á síðustu öld og efnahagsleg aflúsun sem varla á sér hliðstæðu? Hvernig stendur á því að mörgum árum seinna dúkka upp einhverjar stóreignir úr þessu fyrrum skítafyrirtæki pólitískrar samtryggingar, eignir sem virðast hafa verið faldar og gera ákveðnum "eðalbornum framsóknardindlum" kleift að eignst Búnaðarbankann með sjónhverfingum (sumir fullyrða að honum hafi verið stolið að mestu leyti). Í fórum sömu manna dúkka allt í einu upp nokkrir tugir milljarða sem "gleymst'' höfðu í sjóði - peningar sem fyrrum viðskiptavinir Samvinnutrygginga eiga með réttu en af "tæknilegum ástæðum'' sé ekki hægt að koma aftur til réttra eigenda og "eðalbornir framsóknardindlar'' , af ástæðum sem engin skilur, geta því fénýtt til frekara gróðabralls (sumir fullyrða að þessu sé líka stolið). Vel á minnst; fordæmi mun vera til því "eðalbornir krata- og kommadindlar'' komust með brögðum yfir sams konar stofnsjóð Brunabótafélagsins sáluga (sumir segja að þessu hafi verið stolið þegjandi og hljóðalaust). Alþýðuhúsinu við Hverfisgötu (og reyndar einnig Alþýðuhúsinu á Ísafirði) ásamt Iðnó, en þar höfðu verkamenn í Dagsbrún á sínum tíma lagt fram dagsverk í sjálfboðavinnu við bygginguna (enda alþýðuhús) eru allt í einu komin í eigu "eðalborinna kratadindla'' sem munu hafa keypt hlutabréf af gömlu fólki fyrir slikk (sumir segja að þessum eignum hafi verið stolið af alþýðu). Muni ég rétt voru Síldarverksmiðjur ríkisins "seldar'' pólitískum gæðingum með sérkennilegum hætti (sumir segja að þeim hafi verið stolið með stoð í lögum). Áratugum saman nutu Flugleiðir sérkjara varðandi flug á milli Bandaríkjanna og Evrópu fyrir tilstilli herverndarsamnings milli ríkisstjórna Íslands og Bandaríkjanna. Hve oft þurftu íslenskir ráðamenn að hlaupa undir bagga með Flugleiðum þegar illa áraði - voru ekki veittar ríkisábyrgðir til flugvélakaupa Flugfélags Íslands sem varð hluti af Flugleiðum? Hvernig gátu Flugleiðir, nánast á einni nóttu, lent í höndum landhlaupara sem hafa nú selt nánast allt fémætt út úr rekstrinum (sumir segja að þessu hafi öllu verið stolið með sjónhverfingum). Og að sjálfsögðu er það sem eftir er af þessu fyrirtæki, sem einu sinni var með stærstu skattgreiðendum, rekið með bullandi tapi og til að "bjarga'' því eru leifarnar komnar í eigu kaupsýslumanna sem núorðið eiga aðra hverja hundaþúfu í landinu. Landsímann, sem var eitt af fáum ríkisfyrirtækjum sem var svo vel rekið að hérlendis var símakostnaður heimila með því lægsta sem gerðist, var bráðnauðsynlegt að selja (sumir segja að Landsímanum hafi verið stolið með pólitískri samtryggingu). Til að liðka fyrir því að ríkið gæti losað sig við Landsímann voru gefin fögur fyrirheit um að söluverðinu skyldi varið til göfugra málefna. Ekki var árið liðið þegar byrjað var að svíkja þau loforð af mikilli tæknilegri kunnáttu í slíkum sjónhverfingum - starfsmenn Símans, að undanskildum æðstu stjórendum, eru jafn illa launaðir og áður en símkostnaður heimila og einstaklinga hefur afturámóti margfaldast á fáum árum. Getur verið að Landsímanum hafi verið stolið - en við séum orðin svo dofin að hafa ekki veitt því athygli?
Kannanir (en forsendur þeirra hljóta að vera skrítnar) skila þeirri niðurstöðu að á Íslandi sé engin spilling. Það er álíka brandari og könnunin sem sýndi að mörlandar voru hamingjusamastir allra þjóða. Og svo þrefa einfeldningar um það hvort taka eigi upp evru sem gjaldmiðil í stað krónunnar - trúa því að það hafi einhver áhrif á verðbólgu sem kemur gjaldmiðli ekkert við. Og einfeldningarnir skilja ekkert í þeirri tregðu stærsta stjórnmálaflokksins (og 3ja framsóknarmanna sem eftir eru) á því að ræða við Evrópusambandið um aðild. Sú aðild myndi einungis koma íslenskri alþýðu til góða en ekki yfirstéttinni með því að stjórnin yrði að mestum hluta tekin úr höndum þeirra glæframanna sem stjórnað hafa landinu, m.a. komið á kvótakerfi sem brýtur í bága við mannréttindasáttmála Evrópu, og með fylgifiska sem tæmt hafa hvern sjóðinn í almenningseigu á fætur öðrum undanfarin ár; verðbólgan myndi hverfa, vextir lækka o.s.frv. Getur verið að tregðan sé vegna þess að þeir ríku og spilltu sjá sína sæng uppreidda - myndu neyðast til að fara að vinna fyrir sínum tekjum eins og pöpullinn?


5. júlí 2008
Leó M. Jónsson: Hvers vegna eru einstæðar kólumbískar og palestínskar mæður, sem ekki hafa sótt um pólitskt hæli hérlendis, sóttar á kostnað ríkisins og gerðar að íslenskum þegnum - með félagslegri aðstoð, sem er sérstaklega skipulögð í samstarfi við sveitarfélög og einnig á kostnað ríkisins, á sama tíma og einn af örfáum mönnum, Kenýamaður sem sótt hefur um hæli fyrir sig, konu sína og nýfæddan son, sem pólitískt flóttfólk hérlendis, er tekinn fastur og fluttur nauðugur í flóttamannabúðir á Ítalíu? Spyr sá sem ekki veit. Hvaða lög eru svo vitlaus að þetta getur viðgengist og hvers vegna er ekki búið að breyta þeim?
Og hvers vegna í andskotanum er ég að spyrja um þetta en ekki hinir goðumlíku mannvinir, húmanistar , baráttumenn fyrir réttlæti og jafnaðarmenn (niður í rassgat) Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Össur Skaphéðinsson, heilög Jóhanna og Þórunn Sveinbjarnardóttir, svo landsþekktir torg-gólarar séu nú nefndir? Getur það verið að ráðherrastóll valdi þögninni?
Hvar eru reyndir blaðamenn sem gætu sýnt hvernig Íslendingar skitu á sig í beinni útsendingu á alþjóðavettvangi með fasista- og fantabrögðum gagnvart Gervasoni hér um árið?
Hvers vegna heyrist ekki múkk í fyrrverandi þingmanni, heimsmeistara í réttlæti (og kjólakaupum) og sérstökum talsmanni Gervasoni - Guðrúnu Helgadóttur? Ekki er hún gengin í björg "upphafin'' yfir pöbulinn eins og fyrrverandi landsliðsmaður í réttlæti, Ingibjörg Sólrún?
Væri til of mikils mælst að þetta fólk léti í sér heyra í stað þess að skríða í felur? Hvenær hefur það fengið tækifæri til að beita sér í þessum málum þannig að samræmi sé sjáanlegt - ef ekki núna? Ætla þessir fulltrúar jafnaðarmennsku í landinu, m.a. sjálfur Íslandsmeistarinn í að hneykslast á óréttlæti og kynþáttafordómum, Össur Skarphéðinsson, að steinhalda kjafti á meðan "fulltrúar lögregluríkisins'' skýla sér á bak við einhverja viðhafnarlygi sem þeir kalla Dýflinarsáttmála?
Um hvað ætlar þessi montna, hrokafulla puntudúkka, sem nú er utanríkisráðherra (svei-attan), að tala - fari svo illa að Ísland skyldi slysast inn í Öryggisráð SÞ - - -varla um mannréttindi - ha?

27. júní 2008
Leó M. Jónsson: Hjálmar Sveinsson hjá Ríkisútvarpinu er einn þeirra útvarpsmanna sem ég hlusta á hvenær sem ég kem því við, t.d. á vikulegan þátt hans eftir hádegið á laugardögum. Hvers vegna Hjálmar Sveinsson framar öðrum? Vegna þess að mér finnst ég alltaf fróðari eftir að hafa hlustað á það sem hann hefur fram að færa - jafnvel þótt ég sé ekki endilega sammála - en Hjálmari er gefin sú fagmennska vandaðra blaðamanna að hann fer ekki í launkofa með sínar eigin skoðanir; maður veit af hvaða sjónarhóli hann skoðar hvert einstakt mál (lakasta blaðamennskan er hjá þeim sem þykjast vera hlutlausir - en engir með fullu viti, jafnvel ekki blaðamenn, hafa ekki skoðanir á því sem þeir fjalla um).
Ef ég ætti að nefna áberandi persónu sem, í mínum augum, er algjör andstæða Hjálmars Sveinssonar - því maður er aldrei fróðari eftir að hafa hlustað á hana, er það núverandi umhverfisráðherra; pólitísk blaðurskjóða sem hefur greinilega afar takmarkaða þekkingu á því sem hún fæst við.

Í þætti fyrir skömmu fjallaði Hjálmar um umhverfismál og ekki í fyrsta sinn. Sem áhugamaður um náttúruvernd var ég sammála mörgu sem fram kom í þætti Hjálmars, bæði hjá honum sjálfum og viðmælendum. En ég er ósammála Hjálmari þegar hann komst að þeirri niðurstöðu, hafi ég ekki misskilið hann, að nauðsynlegt væri að auka skattálögur á stóra eyðslufreka bíla og þá sérstaklega á stóra jeppa (en þeir virðast fara sérstaklega í taugarnar á sumu fólki) - annars vegar með aukagjaldi eftir eyðslu (hver á að ákveða hana eða hver á að mæla hana?) og hins vegar með því að leggja vörugjald á stóra palljeppa. Út af fyrir sig sé ég ekkert sem mæli gegn því að vörugjald sé tekið aftur upp á palljeppa, sem mega vega 3500 kg og meira með hleðslu, - þannig bíla kaupa engir lengur, nema þurfa nauðsynlega á þeim að halda, eftir að sjálfvirkur búnaður í þeim takmarkar hámarkshraða við 80 km/klst.

Mér finnst Hjálmar skipa sér í þann flokk "andstæðinga stórra amerískra palljeppa'' sem gerir ekki greinarmun á tveimur ólíkum gerðum þessara jeppa og pallbíla; - annars vegar á þeim sem falla undir stöðugt strangari bandarískra staðla um mengunarvarnir og eru eflaust sparneytnustu og umhverfishæfustu dísilpallbílar í heimi miðað við burðar- og dráttargetu og hins vegar á raunverulegum eyðsluhákum; - þessum makalausu risadrekum sem lobbíistum bandarískra bílaframleiðenda tókst að fá undanþegna Tier-stöðlunum um mengunarvarnir. Sá undirlægjuháttur skaðaði ímynd Bandaríkjanna eins og ýmis önnur mál á stjórnartíma Bush yngra - en líklega hefur engum forseta tekist að gera Bandaríkin jafn óvinsæl á alþjóðlegum vettvangi og stjórn hans.

Mér finnst talsmenn sérstaks kolefnisskatts eða aukagjalds á eyðslu bíla, hvað þá hækkun upp á 5-6 kr. á lítra í þágu umhverfismála (aukaskatttekjur sem við vitum að fara í eitthvað annað, t.d. til að standa straum af Öryggisráðs-geðbilun firrtra pólitíkusa), - mér finnst þeir gleyma því að eyðsla bíla er skattlögð sérstaklega nú þegar í mjög háu verði á eldsneyti. Hvort sem talsmenn aukinnar skattheimtu á eldsneyti trúa því eða ekki þá á ég amerískan pallbíl með bensínvél, sem eyðir tæpum 13 lítrum á hundraðið í blönduðum akstri, sem sumum þykir lítið. Samt hef ég minnkað notkun hans um meira en helming vegna eldsneytiskostnaðarins sem mér finnst hrikalegur . Þegar 20 lítra Range Rover þeysa fram úr á Keflavíkurveginum verður mér hugsað til bensínkostnaðarins - þeir bílar eru skattlagðir umfram aðra, í eldsneytiskostnaði, í bifreiðagjaldi (eftir þyngd), í tryggingaiðgjaldi, og í aðflutningsgjöldum og virðisaukaskatti. Vilji einhver aka Range Rover og getur borið kostnaðinn af því eða látið einhver annan gera það - þá kemur það ekki mál við mig. Ég sé enga þörf á frekari fælingu frá því að aka um á eyðslufrekum bílum - flest fólk með óskerta dómgreind forðast þannig bíla nú þegar og þess nýtur náttúran.

Hjálmar Sveinsson er þýskumælandi og vitnar oft í tímaritið Der Spiegel. Hann hefur því áreiðanlega lesið grein í 23. tbl. 2008 á bls. 94 (Revolte gegen T.Rex) þar sem m.a. kemur fram í umfjöllun um risafyrirtækið ExxonMobil að fyrirtækið hefur skilað methagnaði sl. 2 ár. Eftir að bensínverðið hækkaði umfram 1.40 dollar gallónið (3,78 lítrar) á bandaríska markaðnum hefur ExxonMobil einungis einu sinni áður, í samfelldri sögu síðan 1911, skilað jafn miklum hagnaði á fyrstu 3 mánuðum bókhaldsárs og nú 2008.

Þegar haft er í huga hve lágt verð Bandaríkjamenn greiða fyrir eldsneyti, samanborið við Evrópubúa, getur fólk ímyndað sér hve stóran þátt evrópsku olíufélögin og ríkissjóðir (okkar innifalin) eiga í undangegnum hækkunum á verði eldsneytis - þótt látið sé í veðri vaka að einhverjir aðrir ráði ferðinni .... Á þessa skattheimtu er ekki bætandi - hún beinir þróuninni nú þegar að eldsneytissparnaði.

7. júní 2008
Leó M. Jónsson: Sparneytnustu fólksbílar sem völ er á eiga það allir sameiginlegt að vera með dísilvél. FÍB sýndi í fyrra, svo ekkert fór á milli mála, að sparneytnasti station-bíllinn af millistærð er Skoda Octavia með túrbódísilvél - en á honum komust starfsmenn FÍB nærri einn og hálfan hring í kring um landið á einni tankfylli - meðaleyðslan reyndist vera innan við 4 lítrar á hundraðið. Nýverið settu austurrískir bílablaðamenn sparakstursmet á Skoda Fabia með dísilvél sem reyndist eyða rúmum 3 lítrum að jafnaði í sparakstri. Þetta eru bara 2 dæmi af mýmörgum sem sýna að dísilvélin er hagkvæmasti kosturinn og ástæða þess að flest lönd í Norð-vestur-Evrópu hafa, með tollum og eldsneytisverði, hvatt til fjölgunar dísil-fólksbíla undanfarin 15 ár - fyrst og fremst til að draga úr loftmengun í þéttbýli og spara um leið gríðarlegar fjárhæðir í innkaupum á eldsneyti. Um síðustu áramót gengu í gildi nýir staðlar um gæði dísilolíu sem seld er almenningi, sem nú á að vera nánast laus við brennistein, sem er forsenda þess að hægt sé að nota þrívirka hvarfakúta í útblásturskerfi dísilvéla og minnka þannig loftmengun frá þeim enn meir. Nú er svo komið að annar hver fólksbíll, sem seldur er nýr í Þýskalandi, Danmörku, Bretlandi, Frakklandi, Ítalíu og víðar er með dísilvél - eins og stjórnvöld þessara þjóða höfðu stefnt að.

Á Íslandi tala "sérfræðingar" í orkumálum enn eins og dísilvélin sé ekki til þegar fólksbílar eru annars vegar. Þeir virðast ekki vita að dísilolía á að vera laus við brennistein síðan um síðustu áramót, virðast ekki vita að stærstu lúxusbílar, sem framleiddir eru núna, eru visthæfari en nokkru sinni fyrr vegna þess að þeir eru með dísilvélum af nýjustu gerð. "Sérfræðingar" Fjármálaráðuneytisins virðast t.d. ekki vita að stærsti Mercedes-Benz lúxusbíllinn er bæði sparneytnari og vitshæfara farartæki en Lexus tvinnbíllinn sem embætti Forseta Íslands hefur nýlega keypt (líklega með ráðgjöf frá Orkustofnun eða Fjármálaráðuneyti).

Engu er líkara en að þegar ekki dugar að ljúga því að þjóðinni, eins og gert hefur verið í áratugi, að dísilbílar séu ekkert sparneytnari en bensínbílar og að þeir mengi meira (vetnið var handan hornsins - þar til sú della gekk ekki lengur), eigi nú að þegja dísilvélina í hel. Ég efast ekki um að í ráðgjafarhópi Fjármálaráðu-neytisins, sem nú hefur lagt til að meiri skattar verði lagðir á dísilolíu en bensín, eru menn sem vita að tæknilega er dísilvélin 60% hæfari til að vinna orku með bruna eldsneytis en bensínvél - eins og allar sparaksturskeppnir hafa sýnt (svo ekki sé nú minnst á fordæmi þróaðri þjóða í næsta nágrenni). En þessari nefnd var greinilega ekki falið að koma með hagkvæmustu úrræði fyrir almenning eða umhverfið - heldur fyrir ríkissjóð og olíufélögin. Sparneytnir bílar draga nefnilega úr tekjum þessara tveggja aðila og það vegur þyngst. Þess vegna á ekki að mæla með dísilbílum í skýrslu þessa vinnuhóps. Hvers vegna? Ef ég ætti að svara því, eina ferðina enn, þá er ástæðan sú að hér er ekki um tæknilegt vandamál að ræða heldur pólitískt; ríkissjóður er óvinur almennings (sem er þó eigandi hans) og olíufélögin eru þeir aðilar sem tóku við af nýlendukaupmönnum Dana á sínum tíma. Ísland er nýlenda þar sem útvaldir njóta fríðinda en sauðsvartur almúginn hefur stöðu þrælsins. Með því að útiloka nýjustu gerðir dísilvéla (með hvarfakúti) er hægt að kaupa til landsins ódýrari dísilolíu, sem inniheldur meiri brennistein, og hagnast þannig meir á einokunarversluninni sem er við lýði undir stjórn núverandi nýlenduherra (lesist ríkisstjórn).

3. júní 2008
Leó M. Jónsson: Fyrir nákvæmlega 5 árum skrifaði ég grein sem birt var í einhverju tímariti útskriftarnemenda um Tetra-fjarskiptakerfið. Fyrirsögn greinarinnar var "Með farsíma og talstöð í brjóstvasanum''. Í greininni lýsti ég yfirburðum Tetra-tækninnar sem fjarskiptabúnaði sem sameinaði í einu tæki GSM-síma og talstöð með miklu meiri drægni en bæði GSM og eldra farsímakerfi Landsímans sem var þá (2003) löngu úrelt þó ekki væri nema vegna fyrirferðar tækjanna. Ég benti m.a. á þá reynslu sem þegar var komin á Tetra-kerfið hjá slökkviliði, lögreglu og björgunarsveitum á höfuðborgarsvæðinu, m.a. reyndi ég að lýsa því hvaða ótvíræða kosti stafrænt fjarskiptakerfi á borð við Tetra hefði umfram talrænt kerfi á borð við VHF, t.d. gætu 40 Tetra-stöðvar verið samtímis í gangi á einum og sama slysstaðnum án þess að samsláttur ylli truflunum eins og plagaði talræn fjarskiptakerfi. Ég spáði því að Tetra væri það sek koma skyldi strax. En það hentaði ekki hagsmunum Landsímans - þess vegna var nýtt fyrirtæki, mannað sérfræðingum, Tetra Ísland, knúið í gjaldþrot og leyst upp og Tetra-kerfið lagt í salt á meðan "pólitíska gripdeildin" var að spinna vef sinn um Landsímann undir merkjum einkavæðingar. Hagsmunir almennings þurftu að bíða á meðan hagsmunir þeirra útvöldu voru tryggðir. Nú 5 árum seinna - þegar búið er að svíkja almenning um nánast allt sem átti að koma honum til góða við "sölu" Landsímans, hentar að byggja Tetra-kerfið upp. Þetta er dæmigert fyrir þá furðulegu bíræfni sem tíðkast í meðferð almannafjár á Íslandi. Og öllum er sama. Enginn fjölmiðill tekur málið upp frekar en sölu Búnaðarbankans eða eftirlaunafrumvarpið því enginn fjölmiðill vill kalla yfir sig andúð og útskúfun pólitíkusa. Þetta er allt með öfugum formerkjum; íslenskir fjölmiðlar eru hræddir við pólitíkusa þegar eðlilegt væri að íslenskir pólitíkusar væru hræddir við fjölmiðla.
Þetta er svipuð gáta og þeir pældu í Erwin Rommel marskálkur og von Luck majór í þýska Afríkuhernum í Sahara-eyðimörkinni forðum, þ.e. hvernig í andskotanum Bedúínarnir fóru að því að rata um óravíddir þessa stærsta sandkassa heims án þess að kennileiti væru nokkurs staðar merkjanleg, en Bedúínarnir ferðuðust dögum saman á úlföldum þar til þeir námu staðar á einhverjum ákveðnum punkti, grófu 3ja metra djúpa holu og þar var brunnurinn!

Mér dettur í hug ein gáta til viðbótar: Þessa dagana eru dagblöð og auglýsingarit uppfull af upplýsingum um fúavarnarefni - flest eitruð og hættuleg umhverfinu. Engum virðist hafa dottið í hug að nýta þá öflugustu fúavörn sem þekkt er, a.m.k. á meðal fornleifafræðinga, en það er kúamykjan. Það eina sem oft er eftir af elstu torfbæjum sem grafnir eru upp eru þeir hlutar tréstoða sem reknir höfðu verið ofan í jarðveginn - allt annað af digrum stoðum er horfið fyrir löngu. Þessir bútar eiga það allir sameiginlegt að hafa verið reknir niður í holu sem fóðruð hafði verið með kúamykju næst trénu. Og þessir bútar koma upp jafnvel óskemmdir með öllu 200 ára gamlir! Hvernig má það vera að engum efnafræðingi, t.d. hjá Iðntæknistofnun, eða RALA hefur dottið í hug að rannsaka þetta mál?

23. maí 2008
Leó M. Jónsson: Það er orðið langt síðan ég hef haft tíma til að skrifa pistil eða annað efni fyrir þessa vefsíðu sé Brotajárnið frátalið.
Um þetta leiti fyrir 10 árum fékk ég alvarlegt hjartaáfall staddur á toppi þriðja hæsta eldfjalls veraldar (Pico de Teide, 3700 m) á Kanaríeyjunni Tenerife (en í miðri höfuðborg hennar Santa Cruz er ein stærsta olíuhreinsunarstöð við Atlantshaf - einstaklega ógeðslegt fyrirtæki sem íslenskir blaðamenn virðast ekki vita af frekar en svo mörgu öðru!). Ég hefði aldrei trúað því, þótt mér hefði verið sagt það þarna í stjörnuskoðunarstöðinni á fjallstindinum, að ég hefði fengið alvarlegt hjartaslag - þótt ég væri vissulega fjandi slappur; - kenndi það þunna loftinu og jafnaði mig nokkuð eftir að komið var niður á jafnsléttu.

En það var skammt stórra högga á milli; - skömmu eftir heimkomu fékk ég annað hjartaáfall og þá munaði ef til vill nokkrum klukkustundum að ég geispaði golunni. Það sem varð mér til lífs, í það skiptið, var að áfallið var það alvarlegt að uppskurður þoldi enga bið - ég slapp því við biðlistann. Ég var því heppinn. Hið opinbera, Kerfið, var hins vegar óheppið: Í fyrsta lagi að ég skyldi ekki geta drullast til að deyja á heiðarlegan og hagkvæman hátt fyrir Kerfið og í öðru lagi að ekki skyldi takast að skrá mig á biðlistann - því talsverðar líkur eru á því að fólk deyi áður en kemur að því - en til þess eru biðlistar eftir læknisaðgerðum, þeir hafa þennan eina tilgang og engan annan!

Færni íslenskra hjartaskurðlækna, góð aðstaða á Landspítalanum, gott líkamlegt form, að öðru leyti, eftir áratuga skokk, göngur og útivist (án reykinga, að sjálfsögðu) og frábær þjónusta við endurhæfingu á Reykjalundi, gerði það að verkum að ég náði svo góðum bata að sl. tæp 11 ár hef ég lengst af unnið talsvert meira en teldist venjulegt starf eða vinnutími. Það reyndist, þrátt fyrir hrakspár, eftirspurn eftir minni sérþekkingu og reynslu þótt ákveðinnar tilhneigingar gætti hjá Kerfinu við að koma því inn hjá manni að 56 ára gamall einstaklingur, jafnvel fullfrískureins og gég var þá, ætti enga möguleika á vinnumarkaði (sem var að vissu leyti rétt, því ekki var reiknað með að ég væri svo klikkaður að byrja á að vinna verkamannastörf - eða í tæp 2 ár þar til ég hóf aftur sjálfstæð ráðgjafarstörf með allri þeirri aukaskattpíningu sem því fylgir að vera einyrki) - hvað þá að 56 ára gamall hjartasjúklingur gæti átt einhverja möguleika - sama hvað menntun og reynslu sem hann/hún kynni að hafa aflað sér! Venjulega leiðin, með einbeittri hjálp Kerfisins, er að verða sér úti um félagslega stöðu sem öryrki.

Þrátt fyrir mikla vinnu og oft mikið álag hefur mér tekist, með hollu mataræði, rándýrum lyfjum, reglulegri þjálfun, reglusemi og hreyfingu að halda mér í eins góðu formi og hægt er að reikna með miðað við sjúkdóminn og stig hans. Ég vissi það strax eftir hjartaaðgerðina 1997 að hún myndi ekki endast nema takmarkaðan tíma og að það ylti að miklu leyti á mér sjálfum, væri spurning um hugarfar o.s.frv.
Nú þegar ég þarf að fara aftur í hjartaaðgerð, 66 ára eftir nærri 11 starfsár, er ég ekki nógu veikur til að koma skríðandi eða hálfdauður í láréttri stöðu til þess Kerfisins sem ráðskast með þá peninga sem ég of aðrir hafa greitt í skatta; ég síðan ég byrjaði sem liðléttingur á sjó 15 ára gamall. Vegna þess að ég reyndi að fara að ráðleggingum lækna, með góðum árangri, er mér nú hengt fyrir það með því að vera settur á biðlistann fræga. Samkvæmt fréttum er hann nú 8 mánuðir. Það þýðir að Kerfið ætlar að spara mikið; sérfræðingar þess í niðurskurði (á fé/fólki) hafa sett markið hátt því á 8 mánuðum deyr líklega helmingur þeirra sem eru á biðlistanum - en til þess er biðlistinn og einskis annars! (Margir gera sér ekki grein fyrir þeirri staðreynd?).

Skyldi nokkrum koma á óvart að fjöldi miðaldra fólks kvíði því að eldast á Íslandi sem montar sig af ríkidæmi?

5. apríl 2008

Leó M. Jónsson: Einhvern veginn get ég ekki varist þeirri hugsun, sem innfæddur Reykvíkingur (og meira að segja vesturbæingur), að borgarpólitíkin í Reykjavík að undanförnu hafi fyrst og fremst sannað 3 þekktar kenningar: Í fyrsta lagi að pólitík sé samkeppni um heimsku, í öðru lagi þátttaka í pólitík geri, jafnvel besta fólk, að lítilmótlegri persónum og í þriðja lagi „súper-skíthæl’’ þurfi til að verða „öflugur pólitíkus.’’ Síðasta „stórvirki’’ þessarra andlegu mikilmenna sem stjórna borginni var dæmigert fyrir þetta þrennt auk þess að vera dapurlegt dæmi um dómgreindarleysið sem býr að baki „pólitískri lausn’’ á vandamáli: Sem sagt heimskan og ófyrirleitnin uppmáluð. Nú bjóða þessir gasprar upp á ókeypis bílastæði fyrir rafknúna bíla, sem ekki eru á markaðnum (fást ekki keyptir - ef frá eru skildar einhverjar óeinangraðar og óupphitaðar blikktíkur sem tekur 3 mánuði að panta frá Noregi). Og af því engir eiga rafknúinn bíl til að nýta þessa stórkostlegu lausn er jafnframt boðið upp á ókeypis raforku með tenglum sem búið er að setja upp í miðborginni og ljósmynda sum þessarra fífla við tengilinn! Er svo einhver hissa á því að miðborgin (101 Reykjavík) líti út eins og Harlem í New York á mánudagsmorngni áður en saur- og nálahreinsunafólk og dílerarnir hafa dregist á lappir! Og svo eru þessir blábjánar að skipuleggja framtíð borgarinnar. Það er víst best að fara að biðja guð að hjálpa sér - eins og Sr. Sigvaldi sagði í leikritinu góða.

10. mars 2007

Leó M. Jónsson: Þegar ég kem því við hlusta ég á morgunþætti Sigurðar G. Tómassonar og Arnþrúðar Karlsdóttur á Útvarpi Sögu. Í morgunþætti AK 4 mars sl. hringdi maður og lýsti fruntalegum akstursmáta flutningabíla í borginni og á vegum úti og um þeirri miklu slysahættu sem af þessum idjótum stafar. Ég var hins vegar dálítið hissa á að jafn glögg kona og AÞ (sem er fyrrum lögreglumaður(kona) og auk þess atvinnubílstjórinn sem hringdi (hringir í hvern þátt - oft með áhugaverðar ábendingar), skyldu gleyma að geta þess að hámarkshraði bíla sem eru að heildarþyngd 3500 kg eða meira (en það eru allir þessir gámaflutningabílar, vörubílar, stærri sendibílar og jafnvel stærri palljeppar) er ekki 90 km/klst heldur 80 km/klst samkvæmt gildandi umferðarlögum. Hvaða skoðun sem fólk kann að hafa á skynseminni með tvenns konar hámarkshraða , hafandi í huga einbreiða þjóðvegi og brýr, eru þetta engu að síður lög. Annað sem ég er handviss um að þorri bíleigenda gerir sér ekki grein fyrir er sé venjulegur fólksbíll með kerru í eftirdragi má ekki aka honum hraðar en 80 km/klst. samkvæmt sömu lögum . Hvernig sem á því stendur er aldrei rætt á Alþingi um að nauðsynlegt kunni að vera að breyta þessum lögum en þess í stað er samþykkt að stærri pallbílar sem vega umfram 3500 kg skuli þannig búnir frá framleiðanda að ekki sé hægt að aka þeim hraðar en 80 km/klst. - en þessa bíla má sjá á flestum þjóðvegum Bandaríkjanna akandi á leyfilegum hámarkshraða sem þar er víða 85 mílur/klst eða um 130 km/klst. Það stendur ekkert á samþykkt slíkra laga þótt flestum í bílgreininni sé ljóst að þetta eru ekkert annað en dulbúnir tollmúrar ESB sem hefur enga sambærilega bíla upp á á bjóða, þ.e. bíla sem aka má sem fólksbílum en geta dregið 5-6 tonna hestaflutningavagna - en í það eru þessir öflugu amerísku pallbílar notaðir hérlendis. Og hvað gerist þegar einhver snillingurinn finnur upp tæki sem takmarkar hraða þessara pallbíla við 80 km/klst? og þeir verða "löglegir slysavaldar'' einbreiðum þjóðvegum - skyldu þingmenn láta sig það skipta? Enginn þingmaður þorir að minnast á að þetta vandamál sem þegar er fyrir hendi (samanber gámaflutninga- og langflutningabíla) má leysa með einu pennastriki - með því að lækka hámarkshraða í landinu niður í 80 km/klst og tífalda um leið lögreglueftirlit á vegunum (sem var lagt niður fyrir 25 árum nema í Húnavatnssýslu). Ein af ástæðunum fyrir því að svo skynsamleg lagabreyting mun aldrei verða samþykkt á Alþingi er hinn gríðarlegi eldsneytissparnaður sem lækkun hámarkshraða úr 90 í 80 km/klst. myndi skapa - því það minnkar tekjur ríkissjóðs!

13. febrúar 2007

Leó M. Jónsson: Í 100 ár hefur miðpunktur bílaframleiðslu veraldar verið í Michiganríki í USA. Á næsta ári verður hann ekki lengur þar heldur einhvers staðar í Asíu. Þar verða framleiddir 20 milljón bílar, einni milljón fleiri en í Norður-Ameríku. Gæði evrópskra bíla halda áfram að rýrna. Gæði japanskra bíla eru byrjuð að rýrna vegna keppinauta í Suður-Kóreu sem framleiða sífellt betri bíla fyrir minna verð. Hyundai mælist með sömu eða meiri gæði og Toyota í Bandaríkjunum.
Á árinu 2007 hefur orðið sprenging í bílaframleiðslu í Kína. Gríðarleg aukning hefur orðið í bílaframleiðslu á Indlandi og í Rússlandi, að ekki sé minnst á stöðugt vaxandi framleiðslu bíla í Tjékkóslóvakíu - bíla sem eru betur smíðaðir en þýskir af sömu stærð. Markaðssérfræðingar spá því að á næsta ári verði framleiddir 100 milljónir bílar og aukningin, 30 milljón bílar, komi að stærsta hluta frá Kóreu, Kína, Indlandi og Malasíu.
Enn sem komið er eiga einungis 2% Kínverja bíl. Því er spáð að 2017 muni 33 milljónir bíla seljast árleg í Kína. Nú þegar seljast 5 milljón bílar í Kína á ári sem þýðir að Kína er orðið annar stærsti bílamarkaður veraldar á eftir Norður-Ameríku - söluaukningin í Kína jan-júlí á þessu ári stefnir í 26%. Bílaframleiðendum í Kína hefur fjölgað á 2 árum í 47 og þar eru nú framleiddar 82 tegundir. Fleiri verksmiðjur eru í byggingu. Bílaframleiðslan ásamt annarri iðnvæðingu í Kína fær megnið af raforkunni frá orkuverum sem brenna kolum án mengunarvarna.
Það tók Japani 30 ár að ná Vesturlöndum í framleiðslu á bílum og Suður-Kóreumenn 20 ár. Flest bendir til að Kínverjar leiki þann leik eftir á 15 árum.
Vaxandi velmegun í Kína mun gera það að verkum að nánast öll bílaframleiðslan fer á heimamarkað auk stórkostlegs innflutnings. Allt bendir til að sama þróun sé að hefjast á Indlandi. Indverjar eru 1136 milljónir og fjölgar örast af stórþjóðum. Kínverjar eru 1300 milljónir. Talið er að Indverjar nái Kínverjum að fólksfjölda 2030.
Þessar þjóðir munu krefjast, og eiga rétt á, sömu lífskjörum og við Íslendingar (einn bíll á mann) geti þær skapað sér þau af eigin rammleik. Ekki þarf að rekja þetta dæmi lengra til að sjá hvers konar vandamál bíða næstu kynslóða.
Stundum er engu líkara en að íslenskir pólitíkusar ætli sér að segja þessum þjóðum fyrir verkum, samanber umræðu um losun koldíoxíðs - en vægi Íslands í því efni (jafnvel þótt tækist að stöðva alla losun koldíoxíðs hérlendis) er á við eina hundsmigu í Kyrrahafið - en mun engu að síður verða tilefni til aukinnar skattlagningar! Þessar staðreyndir réttlæta samt ekki að við höldum áfram að darka í umhverfi okkar eins og svín.

26. janúar 2008

Leó M. Jónsson: Ég hef verið að velta því fyrir mér í þessum illviðrakafla með sjókomu nú í seinni hluta janúar hvort tæknimenn Vegagerðar ríkisins hafi ekki kynnt sér nýjustu tækni í vegvísum t.d. í Þýskalandi (ég veit að þeir kunna ekki þýska tækni í vegmerkingum). Þótt maður sé á mjög vel búnum og öflugum fjórhjóladrifnum pallbíl kemur það að litlu gagni sjái maður ekki, vegna skafbyls. hvar vegurinn liggur. Nokkrum sinnum, snemma morguns, í svartamyrkri og skafrenningi, hef ég hvorki komist lönd né strönd vegna þess að þær vegstikur sem Vegagerðin notar víðast hvar hér á Suðurnesjum (íhvolvar úr gulu plasti) eru gagnslausar - bæði eru þær of stuttar, endurskinsmerkið gagnslaust (of lítið, dottið af eða byrgt af klaka og snjó) eða stikurnar horfnar/brotnar. Og frá upphafi hefur verið of langt á milli stikanna.
Annað atriði er að þegar fólk er að firkra sig áfram í slæmu skyggni yfir fjallvegi er varla við því að búast að það átti sig á illgreinanlegum tveimur glitmerkjum sem eiga að gefa til kynna vinstri vegarbrún og einu illgreinanlegu glitmerki sem á að sýna hægri vegarbrún - ekki síst þegar ekki sést þvert á milli stikanna - enda fólk orðið hæfilega órólegt við þessar aðstæður.

Sem dæmi má taka Hafnaveg (þjóðveg 44). Á köntum hans eru stikur sem gera nánast ekkert gagn sé skyggni lítið vegna snjókomu eða þoku - endurskinið er ófullnægjandi eða nánst ekki neitt, upphaflega léleg og alltof lítil glitmerki sem hafa dofnað eða fallið af að hluta eða öllu leyti.

Í Suður-þýskalandi, nánar tiltekið í Efra-Bæjaralandi en á það svæði leggja margir leið sína til skíðaiðkana í Dolómísku Ölpunum að vetri (ef til vill eru engir skíðaáhugamenn á meðal tæknimanna Vegagerðainnar?) má sjá vegstikur af annarri gerð en hér tíðkast - stikur sem eru af eðlilegri hæð, virka betur sem vegvísar, með glitmerkjum sem ekki lokast af snjó - auk þess sem þar eru glitmerkt vegrið notuð í miklu meiri mæli en hér tíðkast. Það sem skiptir mestu máli er að þar er styttra á milli stikanna en hér tíðkast og glitmerkið þekur stikuna alla og því auðveldara að fylgja röð þeirra hægra megin á vegaröxlinni. Ekki ætlast ég til að Vegagerðin fari að auka fjárfestingu í vegriðum (a.m.k. ekki á meðan enn eru einbreiðar brýr á þjóðvegi 1) - en væri til of mikils mælst að þessi ríkisstofnun, sem ber ábyrgð á öryggi á vegum landsins (sem er of sjaldan bent á - en Vegagerðin á stóran þátt í þeirri slysahættu sem er staðreynd á þjóðvegum okkar - og einkum sannast á útlendingum sem eru óvanir svo vondum merkingum), tæki sig til og kynnti sér það nýjasta sem er á markaðnum varðandi endurskínandi vegvísa? (Það má meira að segja gera á Netinu hjá sænsku vegagerðinni www.w.se).

Ástandið á helstu vegum þar sem fólksbílar eiga oftast í erfiðleikum mætti bæta mikið og minnka um leið þessa erfiðleika fólks með fjölgun og endurnýjun vegstika sem eru hærri og klædd glitefni á öllu yfirborðinu. Bílar eru yfirleitt betur búnir nú en fyrir áratug (betri dekk og betur fylgst með þeim) og hlutfall fjórhjóladrifsbíla hefur aukist. Fólk þarf að að ferðast meira nú allan ársins hring en áður vegna breyttra atvinnuhátta (Akranes, Bifröst, Keflavíkurflugvöllur, Hellisheiði, Eskifjörður/Reyðarfjörður, Egilstaðir, svo dæmi séu nefnd, vegna breyttra atvinnuhátta og búsetu. Vegagerðin mætti standa sig betur í því að gera vegina öruggari - fyrsta skrefið ætti vera endurskoðun á og endurbætur á vegstikum sem myndi auka öryggi merkjanlega strax.

26. desember 2007

Leó M. Jónsson: Gleðileg jól. Fyrir nokkrum árum las ég viðtal í dönsku tímariti við tónlistarmanninn Kim Larsen sem er á meðal þekktari danskra listamanna. Þetta var skemmtilegt viðtal við skemmtilegan mann sem ekki hafði látið frægðina stíga sér til höfuðs og var greinilega með báða fætur á jörðinni, hafði m.a. sagt stjórnvörldum að troða riddarakrossi, sem þau vildu sæma hann, upp í xxxxxxxx á sér. Ekki man ég hvað margar gullplötur Kim Larsen hafði náð skapa auk urmuls platna sem selst höfðu í stórum upplögum en af þeim fjölda öllum mátti ráða að ekki væri maðurinn á neinu nástrái.

Á meðal þess sem kom mér á óvart er að hann er lærður kennari (fæddur 1945), byrjaði að spila á gítar í hljómsveitum 14 ára gamall 1959 og var orðinn eftirsóttur í atvinnuhljómsveitum skömmu seinna. Engu að síður hélt hann áfram að starfa sem kennari við Gerbrandskolen á Amager samhliða tónlistinni og var löngu orðinn þekktur tónlistarmaður þegar hann neyddist til að hætta sem kennari 1969 - neyddist, eins og hann sagði sjálfur í viðtalinu, því hann gat ekki sinnt hvoru tveggja og varð að velja á milli og sem betur fer valdi hann tónlistina. En hann sagðist sjá eftir kennarastarfinu. Þeir eru áreiðanlega ekki margir Íslendingarnir sem myndu geta getið upp á því hvers vegna Kim Larsen var svo tregur til að hætta kennarastarfinu. Ástæðurnar sagði hann í viðtalinu hefu verið tvær; í fyrsta lagi fannst honum starfið skemmtilegt og svo var það svo vel launað! Hérlendis eru grunnskólakennarar láglaunastétt og að miklu leyti konur. Hvers vegna?

Í öðru merkilegu viðtali, einnig við listamann, sem Markús Þórhallsson, nýr og efnilegur dagskrárgerðar-maður á Útvarpi Sögu, átti við söngkonuna Ellen Kristjánsdóttur núna skömmu fyrir jólin, barst talið að því hve umönnunarstörf væru illa launuð á Íslandi. Ellen nefndi sem dæmi að fólk í heilu starfi við umönnun, t.d. eldra fólks, fengi þær ráðleggingar hjá sérfræðingum bankanna, þegar það hygðist sækja um greiðslumat og fyrirgreiðslu vegna íbúðakaupa, að það gæti ekki fengið neina aðstoð við kaup á húsnæði nema það skipti um vinnu, fengi betur launað starf, eða bætti við sig aukavinnu. Kerfið er sem sagt búið að skapa láglaunahóp sem ekki á lengur þann sjálfsagða rétt að geta og mega kaupa eigið húsnæði á sama tíma og algeng húsaleiga er hærri upphæð en útborguð mánaðarlaun þessa sama fólks.

Afsakið orðbragðið á þessari hátíð: En hvern sjálfan andskotan hefur þessi verkalýðsforysta verið að dunda sér við síðan alvörumenn á borð við Guðmund J. Guðmundsson (Jaka) stýrðu þar skútunni? Hvers vegna í í heitasta helvíti eru í gildi launataxtar hjá verka-lýðsfélögum sem hver heilvita maður sér að eiga sér hvorki atvinnuskapandi né félagslegar forsendur í íslenskum raunveruleika? Hvers vegna er nauðsynlegt að halda kjörum ellilýfeyrisþega (sem ekki eru í hátekju-klúbbum), fatlaðs fólks og verkafólks langt undir eðlilegum framfærslukostnaði? Hvers vegna virðist það vera eitt af þýðingarmestu hagstjórnartækjum þessarar þjóðar (hvort sem hún telst rík eða ekki)? Í mínum augum er engin þjóð rík sem kemur svona fram við þá þegna sína sem minna mega sín - slíkar þjóðir ætti frekar að flokka með þróunarríkjum. Við ættum að læra meira af Dönum.

29. nóvember 2007:

Leó M. Jónsson: Búið er að ræna þjóðina réttinum til fiskveiða þótt enn heiti í stjórnarskrárræflinum að fiskimiðin séu þjóðareign. Búið er að koma Flugleiðum í hendur landhlaupara eftir áratugastuðning og ríkisábyrgðir með skattfé almennings (og lendingarleyfum í Bandaríkjunum út á herverndarsamninginn gamla), Eimskip úr almenningseign í einkabrask, Síldarverksmiðjum ríkisins undan til útvalinna; búið að færa ríkisbankana gæðingum fyrir lítið sem ekki neitt, Landsiminn var seldur dándimönnum fyrir skít á priki (og nú verið að svíkja öll loforð um ráðstöfun sölufjárins í þágu almennings) og „fjárfestum’’ gengur vel að ná bújörðum í stórum stíl frá bændum. Hafinn er undirbúningur að því að flyta vatnsréttindi úr almenningseign og rafmagnið og hitaveitan eru næstar í röðinni. Við búum við nýlendustjórn, 7-falt lyfjaverð miðað við nágrannaþjóðir og enn heldur lafafrakka-liðið áfram að herða okur-hnútinn að þjóðinni með 5-földu matvælaverði; hæsta eldsneytisverði í heimi o.s.frv. Í tilefni af ástandinu langar mig að vitna í eftirfarandi orð eins gáfaðasta Íslendings síðustu aldar en þau eru eins og töluð í gær:

,,Háski sá, sem vofir yfir lýðræði nútímans og hefur víða gert það svo valt, er framar öllu fólginn í fláttskapnum, þegar almenningi er talin trú um, að hann sé kúgaður samkvæmt umboði frá honum sjálfum, eða hann er fyrst féflettur og síðan látinn þiggja sína eigin eign í mútur og náðargjafir. Það er sannast sagt, þótt sorglegt sé, að talsvert af beru ofbeldi, sem menn þora að klóast við, er bærilegt í samanburði við prúðbúið vátryggt ranglæti. Allmargt má ganga á tréfótum um afkomu manna til þess sá kostur sé betri að svipta þá dug og forsjá til frjálsrar sjálfsbjargar og sambjargar ...."
Dr. Sigurður Nordal. Íslensk menning. Lög. 1942.

16. nóvember 2007
Leó M. Jónsson: Talsverð umræða er eðlilega um þetta makalausa Elgspróf, sem ég gerði að umtalsefni í síðasta pistli. Ég tek eftir því að þeir sem eldri eru líta þetta öðrum augum en yngra fólk - telja þetta hafa minna með öryggi að gera en þeir yngri. Það á sér líklega eðlilegar skýringar án þess að ég ætli að hætta mér út í þá sálma - því auðvitað er þetta öryggismál - þessir Toyota Hilux eru í venjulegri umferð og þurfa að fylgja þeim ökuhraða sem nú tíðkast vegna troðnings á vegum/götum sem Willys-jeppinn og Broncoinn þurftu ekki að gera í sama mæli fyrir 30-40 árum. Ég mun ekki fjalla um þetta Elgspróf í pistlum mínum í Morgunblaðinu - einfaldlega vegna þess að það er hlutverk annarra fastra penna að prófa og skrifa um nýja bíla og mér finnst þetta vera á þeirra sviði. Hins vegar stend ég við mína persónulegu skoðun - eins og endranær.
Mér kemur hins vegar á óvart hve fálmkennd og hikandi viðbrögð Toyota-umboðsins eru (engu líkara en að þeir hafi ekki aðgang að ráðgjafa með þekkingu á þessum málum). Þetta kjaftæði um að dekkjastærðin hafi einhverju breytt er dæmigerð skrifborðsverkfræði. Ég tek eftir því að þýska Toyota-umboðið hefur svör á reiðum höndum enda standa þeir betur að vígi því þar eins og víðar er Toyota ódýr bíll - sérstaklega púlshestar á borð við Hilux. Hérlendis er Toyota hlutfallslega dýrari en í flestum öðrum löndum - hér eru t.d. ekki seldir minnstu Toyota-fólksbílarnir, líklega vegna þess að það fellur ekki vel að verðlagningunni sem umboðið hefur tamið sér. Þegar Toyota Hilux fær sömu útreið og LandRover Defender virðist það vera meira áfall fyrir Toyota-umboðið en það var fyrir B&L í fyrra (það man varla nokkur kjaftur eftir að minnst hafi verið á það mál).
Nú fyndist mér bara vanta að þessir stórkostlegu heimsmeistarar okkar og Besserwisserar (jeppabreytingamenn) láti til sín taka í að hafa vit fyrir bílaframleiðendum og bjóði í snarheitum upp á endurbótapakka sem eykur stöðugleika nýja Hilux til jafns við Jaguar S.


11. nóv. 2007

Leó M. Jónsson: „Elgsprófið’’ er eitt af þessum sérstöku sænsku fyrirbrigðum sem erfitt er að sjá hvort er hrein della eða bara sænsk sérviska. Manni koma í hug kúluhattarnir úr harðplasti með hökubandinu sem seldir voru í Svíþjóð á 7. áratug síðustu aldar og þeir sænskustu af öllum Svíum settu upp (öll fjölskyldan) þegar haldið var í sunnudagsbíltúrinn á Amasóninum til að láta hlægja að sér. Þessir „öryggispottar" gerðu fólk að fíflum í stórum stíl og ofstopinn var slíkur í sænskum öryggispostulum að þeir héldu í alvöru að þessa fáránlegu dellu ætti að lögleiða og selja jafnframt til útflutnings. Að undanskildum einhverjum afdalabjánum í Noregi hlógu allir nágrannar Svía að þessum makalausa höfuðbúnaði. Dellan dó út af sjálfri sér.
Ed Bradley fréttamaður um langan aldur hjá 60 Mínútum í Bandaríkjunum, nú látinn fyrir nokkru, uppgötvaði það sér til furðu einhvern tíman fyrir langa löngu að með því að kippa snögglega í stýrið á venjulegum Willys-jeppa á 60-70 km hraða á beinum vegi mátti velta bílnum. (Hann vissi það ekki þá að hvaða hálfviti sem var gat velt Ford Bronco, eins og hann kom frá framleiðandanum, með því einu að halla umdir flatt á beinum vegi, sem betur fer fyrir Ford - en Bronco var álíka tískufyrirbrigði á 7. áratugnum hérlendis og LandCruiser er nú - og fékk viðurnefnið "toppbíll" vegna þess hve hann var valtur - óbreyttur). En svo mikill er máttur sjónvarpsins í Bandaríkjunum að þessi fíflagangur í 60 Mínútum varð til þess að ákveðið var að hætta að framleiða Willys C5-jeppann (AMC) - a.m.k. notaði framleiðandinn tækifærið enda voru lögmenn komnir af stað ....
Ég get ekki sagt að ég hafi orðið neitt hissa þegar einn snillingurinn í þýskri blaðamannastétt tókst að sýna fram á það í fyrra að LandRover Defender stæðist ekki "Elgsprófið". Það tókst ekki að gera mikið mál úr því enda vita allir jeppamenn að Defender er með einhvern besta torfæruundirvagn sem gerður hefur verið á stífum hásingum. Ég varð heldur ekkert hissa um daginn þegar ég las í sænska Expressen að nýi Toyota Hilux (sjá umsögn í Bílaprófanir) hefði "næstum því oltið" í Elgsprófi hjá sænskum blaðamönnum sem fullyrða, á þeim grundvelli, að bíllinn sé "lífshættu-legur". Ég sé þá fyrir mér með öryggispottinn á höfðinu í elgsprófinu - hvers vegna þorðu þeir ekki að láta bílinn velta í raun og veru - hvaða idjót myndi kaupa fjórhjóladrifinn palljeppa til að æfa sig í Formulu !-akstri? Skyldu þeir hafa gert sér grein fyrir því að ekki eitt einasta mótorhjól stenst þetta elgspróf? Ég á ekki von á að sú staðreynd, að með lagni eða sérstökum klaufaskap sé hægt að velta nýja Toyota Hilux, hafi minnstu áhrif á sölu hans hérlendis - við drepumst ekki ráðalausir frekar en fyrri daginn - vitum nákvæmlega hvað þarf að gera til að bæta stöðugleikann ef okkur finnst það þurfa: Sá er nefnilega munurinn á okkur og Svíum að Svíar eru komnir af öpum en við af Norðmönnum!

2.nóvember 2007

Leó M. Jónsson: Borgarpólitíkin í Reykjavík undanfarinn októbermánuð 2007 hefur sannað þá kenningu, sem ég hef ekki borið brigður á, að það sé ekki vegna fordóma eða þröngsýni sem stjórnendur í atvinnulífinu forðast eins og pestina að ráða fyrrverandi pólitíkusa, jafnvel í ábyrgðarminni störf. Í pólitík sækir, með undantekningum, fólk sem er annað hvort fætt gamalt eða það sem heitir á verra máli "fæddir lúserar" - sumir jafnvel svo gjörsnauðir hæfileikum að þeir geta ekki einu sinni kallast kjaftaskar - sem er lægsta gráðan í pólitík!
Í ágætri bók um Bessastaði til forna er frá því sagt að Friðrik konungur IV hafi lýst áliti sínu á einum stiftamtmanna sinna, Peter Raben 1720, sem átti að setjast að á Bessastöðum en drullaði sér aldrei í land, en sá hafði það sér til verðleika að vera frægur sjóliðsforingi, kapteinn og aðmíráll, en að öðru leyti asni, á eftirfarandi hátt: "Chevalier zur See, Cujon zum Lande" þ.e. "Riddari á sjó en ræfill til lands." Umsögnin á ágætlega við íslenska pólitíkusa þegar þeir ætla að fara að stunda stórviðskipti innan um hákarla og koma út úr því rassbrenndir með skítinn upp undir herðablöð og almennt aðhlátursefni.
Verðkannanir eru ofarlega á baugi - aðallega, a.m.k. í mínum augum, fyrir það hve auðvelt er fyrir óheiðarlega menn í verslun að spila með "sérfræðinga" Alþýðusambandsins, blaðamenn og líklega einnig með Samkeppniseftirlitið sem ég læt þó njóta vafans á þessari stundu. Það sem vantar til að þessar kannanir hafi eitthvert gildi, nema sem auglýsing fyrir viðkomandi verslanir, er gæðaeftirlitið. Sem dæmi um hve lítið gagn er að verðkönnunum nefni ég tvö dæmi af eigin reynslu: Ég keypti kíló af appelsínum í Bónus á 77 krónur.Ekki ein einasta þeirra reyndist æt (löngu hættur að reyna að fá ætar appelsínur í Bónus). Næst keypti ég kíló af appelsínum í Fjarðarkaupum á 129 kr. Einnig þær reyndust uppþornaður óþverri og engum manni boðlegar - fóru hver af annarri óétnar í ruslið. Þá keypti ég kíló af appelsínum í Samkaupum á 148 kr. Þær reyndust safaríkar og góðar. Aþýðusambandið segir mér að appelsínurnar séu ódýrastar í Bónus, næstódýrastar í Fjarðarkaupum en hins vegar langdýrastar hjá Samkaupum! Er eitthvað gefandi fyrir þær upplýsingar? Dæmi nú hver fyrir sig. Er Alþýðusambandið ekki bara að taka þátt í því með verslunum að plata inn á okkur ónýtum appelsínum?
Og af því maður er kominn inn á þetta svið: Tvær spurningar í lokin: Hefur einhver fundið eplalykt í matvöruverslun hérlendis sl. 5-8 ár? Skyldu Neytendasamtökin (sem eru víst starfandi enn) hafa kannað hvort þessi epli sem okkur eru seld séu erfðabreytt - og þess vegna lyktarlaus?

22. október 2007
Leó M. Jónsson: Ég fjallaði fyrir nokkru í pistli um yfirlitsgreinar sem birtust í Fréttablaðinu og fjölluðu um hvaðan orkan myndi koma til að knýja bíla eftir að jarðolía væri uppurin, en höfundurinn gaf sér þá forsendu að það blasti við! Engu er líkara en nú eigi að fara að telja íslenskum almenningi trú um að olíulindir jarðar sé að þrjóta - ef til vill til þess að auðveldara verði að okra á raforku til almenningsnota eins og lengi hefur tíðkast. Með kjaftagangi og útúrsnúningum á að sjá til þess að íslenskur almenningur fái ekki notið þeirrar hagkkvæmni sem almenningur í nágrannalöndum hefur af því að nota dísilbíla til að draga úr eldsneytiskostnaði og nýta jarðolíulindir betur. Spekingar segja að það sé rökrétt að rafknúnir bílar muni taka við hlutverki bíla með brunavélum (og má túlka orð sumra sem svo að ekki taki því að greiða niður dísilbíla til að fjölga þeim hlutfallslega). En þær forsendur sem þessir spekingar gefa sér, t.d. orkumálastjóri, virðast þokukenndar, svo ekki sé meira sagt.
Nefna mætti nokkur dæmi: Þegar rætt er um eldsneyti er engu líkara en að menn gefi sér að dísilolía og bensín streymi upp úr jörðinni í þeirri mynd sem það er notað sem eldsneyti. Það er aldrei minnst orði á þá staðreynd að bensín og dísilolía eru unnin og efnabætt efni með eimun og blöndun úr jarðolíu/steinkolatjöru sem hráefni. Það er aldrei minnst orði á að bæði bensín og dísilolía hafa þróast eins og aðrar framleiðsluvörur, eru t.d. sérstaklega aðlöguð efni að nýrri tækni í vélum með fullkomnari bruna en áður og mynda minna af skaðlegum útblæstri en t.d. fyrir 15-20 árum. Það er heldur aldrei eða sjaldan minnst á að varmaorkunýting í bensínvélum er nú 25-27% en yfir 40% í dísilvélum síðan 2006. Varmaorkunýting nýjustu dísilvéla er t.d. um 60% meiri en nýjustu bensínvéla - sem skýrir umtalsvert meiri sparneytni dísilvéla.
Spekingar tala um að rafknúnir bílar séu mun hagkvæmari vegna þess að þeir nýti orkuna mun betur en bílar með brunavélum. Í því sambandi hefur verið talað um allt að 90% nýtingu til samanburðar við 26% hjá bensínbílnum. Nú vill svo til að rafbílar hafa verið nokkuð lengi á markaðnum án þess að sala þeirra hafi verið mikil. Getur verið að spekingarnir hafi gleymt að reikna með því að fólk notar ekki rafbíla án upphitunar eða kælingar frekar en bensín- og dísilbíla? Getur verið að þeir hafi gleymt að með fullkomnustu rafhlöðum sem völ er á (og lengi verið beðið eftir enn fullkomnari rafhlöðum sem ekki láta sjá sig) kemst rafbíll ekki fram og aftur á milli Reykjavíkur og Keflavíkur á einni hleðslu nema sæmilega hlýtt sé úti? Getur verið að það hafi gleymst hve þungir nýjustu og fullkomnustu rafgeymar eru, t.d. þeir sem eru í Toyota Prius, og endurnýja þarf með ærnum kostnaði af innkaupum og förgun á 9-10 ára fresti (jafnvel oftar en þá á kostnað Toyota sem veitir 8 ára ábyrgð á geymunum og rafdrifinu)? Hvers vegna er ekki meiri sala á Toyota Prius en raun ber vitni? Getur verið að orkunýtingin í rafknúnum bílum af fullkomnustu gerð nái ekki 70% þegar upphitun eða kæling farþegarýmis er tekin með í reikninginn? Hvers vegna má helst ekki tala um það opinberlega að komnir eru á markaðinn disilbílar (Benz) með öragnasíum og útblástursíblöndun sem eyða helmingi færri lítrum á hverja 100 ekna km en jafn stórir (Benz) fólksbílar með bensínvél og eru jafnframt með hreinni útblástur?
Getur verið að allt þetta jaml og japl og fuður um aðra orkumiðla sé beinlínis haldið gangandi til að slá ryki í augu almennings - þannig að hann átti sig ekki á því að það eru sameiginlegir hagsmunir ríkissjóðs og olíufélaganna að hér sé brennt sem mestu bensíni með tilheyrandi óþarfri mengun andrúmsloftsins - og því sé nauðsynlegt að hamla gegn fjölgun dísilbíla - til að tekjur þessara aðila rýrnuðu ekki?

17. október 2007

Leó M. Jónsson: Húsvíkingur gaukaði að mér eftirfarandi sögu: Seint á 4. áratug síðustu aldar, þegar Vernharður Bjarnason, einn frægasti Húsvíkingurinn, var á fertugsaldri ók hann vörubíl og var m.a. í því að sækja malarefni út á Tjörnes. Dag einn þegar hann er á leiðinni til Húsavíkur með hlaðinn bíl veitir hann athygli stórum fólksbíl sem kom á móti honum og fór mikinn - hélt sig á miðjum veginum og leit greinilega á það sem vandamál vörubílstjórans að rýma til fyrir sér. Venna fannst þetta einum of mikil djöfuls frekja svo hann ákveður að svara í sömu mynt og víkur ekki tommu. Skiptir engum togum að bílstjóri fólksbílsins ók út í skurð frekar en að rekast framan á vörubílinn. Venni stöðvar vörubílinn og stígur út. Í því er hávaxinn maður með hatt og kringlótt "Himmler-gleraugu'' að skríða út úr fólksbílnum og upp á veginn. Þegar upp er komið, gnæfir þessi himnastigi yfir Venna, sem var tæpur meðalmaður á hæð, og eys út úr sér skammaryrðum á þýsku greinilega rjúkandi öskuillur út í þennan mörlanda sem ekki véki tafarlaust fyrir fólki af hærri stigum. Þetta reyndist vera Prófessor Dr. Werner Gerlach, ræðismaður Stór-Þýskalands, eins og nasistar nefndu það. Ekki sefaðist ræðismaðurinn við að Venni svaraði honum fullum hálsi á þýsku og jós yfir hann skömmum fyrir helvítis frekjuna og hrokann heldur æstist nú upp svo um munaði og skammaði nú Venna fyrir ókurteisi og ruddaskap. Venni lét sér hvergi bregða, en í skurðinum sat glæsivagn ræðismannsins , 2ja dyra Mercedes-Benz 290B blæjubíll, af árgerð 1937 eða '38 (Stjörnu-Rúnar leiðréttir það væntanlega), fastur í leirdrullu upp á miðjar hliðar. Þegar Venna þótti sýnt að ræðismaðurinn ætlaði ekki að hætta rifrildinu sagðist hann bjóða honum tvo kosti: Annað hvort héldi hann kjafti og Venni skyldi draga fólksbílinn upp á veginn en hinn kosturinn var að Venni héldi leiðar sinnar og ræðismaðurinn gæti átt sig með sitt vandamál. Þá loks sljákkaði í þeim langa en fúll var hann og af látbragði hans og æsingi mátti ætla að hann hefði átti erindi út á Tjörnnes og hafi verið tímabundinn. En þarna skilur með þeim og heldur hvor sína leið.
Foreldrar Vernharðs, Bjarni Benediktsson kaupmaður og Þórdís Ásgeirsdóttir, ráku m.a. gistihús og matsölu á Húsavík á þessum árum. Þegar Prófessor Dr. Gerlach hafði lokið ferð sinni á Tjörnesið og var nýsestur að snæðingi við langborð í gistihúsi þeirra Bjarna og Þórdísar - - ja hvert þó í þreifandi: Kemur ekki inn í stofuna þessi tittur - kjaftfori vörubílstjórinn frá því í morgun og tekur sér sæti beint á móti ræðismanninum og býður gott kvöld á þýsku og tekur til matar síns!
Þegar Bretar hertóku Ísland var eitt af þeirra fyrstu verkum að handtaka Dr. Gerlach enda mun breska leyniþjónustan telja sig vita að hann hafði stundað hér njósnir (leiða má getum að því að erindið út á Tjörnes hafi verið að koma skjölum eða skilaboðum til þýsks kafbáts. Þessi stóri Benz var boðinn upp af ríkinu og áttu hann 2-3 þar til tveir ungir bílaáhugamenn fengu hann keyptan og gerðu hann upp, eða a.m.k. komu í veg fyrir að hann ónýttist (settu í hann vél og gírkassa úr amerískum bíl). Þegar verið var að vinna við bílinn kom í ljós að sérstakt sendistöðvarloftnet var saumað inn í blæjuna auk þess sem í bílnum voru ýmis leynihólf fyrir talstöð og fleira. Þessi bíll var seldur til Bandarikjanna og er þar nú - væntanlega í upprunalegu ástandi.

6. október 2007

Leó M. Jónsson: Í Fréttablaðinu síðustu daga septembermánaðar og 1. október s.l. birtust samanlagt 4 greinar eftir Auðunn Arnórsson blaðamann sem allar fjölluðu um um þá hlið orku- og eldsneytismála framtíðar sem snýr að bílum, séða frá hans sjónarhóli sem blaðamanns. Þetta eru ítarlegar yfirlitsgreinar og þótt ekkert sé nýtt í þeim eru þær upplýsandi. Hvort þær lýsa raunverulegu ástandi mála efast ég hins vegar um. Frá mínum bæjardyrum séð eru þær of litaðar af fræðilegum pælingum orkumálastjóra sem, eins og margir raungreinamenn án praktískrar þekkingar á vélum, fjalla nánast einungis um framtíðarlausnir (eftir 10 ár minnst) en virðast lítið fylgjast með nýjustu tækni eða þeirri tækniþróun sem er núna að skila raunhæfum lausnum og verið er að kynna bifvélavirkjum á námskeiðum. Þá finnst mér það lýsa takmarkaðri þekkingu þegar viðkomandi talar um "sprengihreyfil'' (hefur einhver séð slíkan hreyfil?) -en þetta gömul málvilla byggð á misskilinni háskólaþýðingu orðsins „combustion'' sem er bruni við stýrðan þrýsting eða stýrt rúmtak, þ.e. brunavél.
Vetnisverkefnið var della frá upphafi í þeirri mynd sem það var kynnt og fjallar Auðunn um það sem eitthvað sem búið sé að vera - en gleymir því að rannsóknir á vetni og vetnisframleiðslu er liður í nauðsynlegri og sjálfsagðri þekkingarleit (sem ég hef alltaf haldið fram þótt ég hafi gagnrýnt vetnisverkefnið sem slíkt). Því miður fóru pólitíkusar að skipta sér af því máli og náðu að nota það sem aðgangslykil að kastljósi fjölmiðla vegna almennrar vanþekkingar blaðamanna. Neyðarlegast var að nokkrir hrekklausir vísindamenn, sem höfðu verið í geymslu vestur í Stóra hvammi (HÍ), gleymdu vísindamennskunni vegna peningalyktar og gerðust meðhjálparar í blekkingunni til að fá loks fé til að rannsaka eitthvað. Það virðist nú runnið upp fyrir almenningi að hann hefur verið blekktur með vetniskjaftæðinu enda sjálfur „vetnispáfinn’’ fallinn út af þingi - rassbrenndur. Vetnisverkefnið var enn ein blekkingin, runnin undan rifjum olíufélaga og umsýslumanna ríkissjóðs til að fresta eðlilegri fjölgun dísilbíla sem liðs í umhverfisvernd eins og allar nágrannaþjóðir hafa gert - en sem hefði jafnframt minnkað tekjur þessara tveggja aðila.
Í febrúar 1999, fyrir sjö og hálfu ári síðan birtist í Morgunblaðinu grein eftir mig sem ég nefndi ,,Vafasamar vetnisfjaðrir''. Þar gagnrýndi ég vaðalinn í þingmanni sem talaði eins og vetni (sem er orkuberi en ekki eldsneyti) væri bara rétt ókomið - tilraunastrætisvagnar og vetnisstöð áttu m.a. að vera sönnun þess!
Það sem mér finnst merkilegast við greinar Auðuns Arnórssonar blaðamanns er að hann fjallar hvergi um þá möguleika að spara eldsneytiskostnað og draga úr mengun með fjölgun dísilbíla þar til jarðefnaeldsneyti þrýtur (sem hann fullyrðir að muni gerast). Hann eins og margir fleiri virðast ekkert hafa fylgst með þeirri gríðarlegu tækniþróun sem orðið hefur í gerð dísilvéla síðan 2005 svo sem með 3. kynslóðar innsprautun, öragnasíum og nú síðast með innsprautun þvagefnis (urea = hlands), sem gerir t.d. nýjasta stóra Benz-dísilfólksbílinn umhverfisvænni en nokkurn tvinn-eða tengilbíl (og umtalsvert sparneytnari og hagfelldari umhverfinu en t.d. nýi Lexus tvinnbíll forsetans! - sem út af fyrir sig er góðra gjalda verður).
Greinin frá 1999 er á þessari slóð. Hún er dálítið skondin í ljósi þess sem síðar hefur gerst, ekki síst varðandi Áburðarverksmiðjuna, SÍS, olíuverðshækkunina sem tókst að gangsetja með Íraqstríðinu (með okkar hjálp) sem þá var ekki fyrirséð og vetnisverkefnið! Varðandi olíuverðið er það ef til vill gild lexía í hagfræði að haldist olíuverð stöðugt ákveðinn tíma fara Bandaríkin í stríð - bara við einhverja þjóð sem liggur vel við höggi ..... og spákaupmenn sjá um afganginn.

3. september 2007

Leó M. Jónsson: Ég hef stundum velt því fyrir mér hvers vegna hver sem er getur ekki kallað sig tannlækni, tæknifræðing eða hjúkrunarfræðing nema hafa til þess leyfi frá Iðnaðarráðuneyti á meðan hver sem er getur tekið upp starfsheitið blaðamaður þegar honum sýnist. Án þess að fara mikið lengra út í það mál grunar mig, af reynslu, að það sé eitthvað bogið við Blaðamannafélag Íslands. Ég minnist þess að ekki var liðið ár frá því að ég útskrifaðist sem tæknifræðingur að gengið var eftir því að maður gerðist meðlimur í Tæknifræðingafélaginu, sem ég gerði og greiddi mín félagsgjöld í langan tíma án þess að geta nýtt mér nema hluta af þjónustu félagsins af þeirri einföldu ástæðu að ég bý ekki á Reykjavíkursvæðinu, en mér fannst eðlilegt að styrkja mitt fagfélag. Ég starfaði hins vegar meðfram tæknifræðingsstarfinu sem blaðamaður og ritstjóri í rúm 20 ár og heyrði aldrei hósta né stunu frá Blaðamannafélaginu - það virtist ekki hafa minnsta áhuga á að fjölga félagsmönnum; það virtist ekkert erindi eiga við þá sem störfuðu sem blaðamenn - nema ef til vill einhverja útvalda.
Þetta kemur í hugann þegar maður sér hve lítið er um unnið efni í íslenskum dagblöðum - mest eru þetta aðsendar tilkynningar og þýddar fréttir. Maður furðar sig líka á því að stærsti hluti af því sem flokkast sem unnið efni er annað hvort hreinn rógbur&e